Η Μενδώνη, ο Τζόνσον, οι αγελάδες και μία επιγραφή

Το περιστατικό έχει καταγραφεί στα παραπολιτικά της επίσημης Ιστορίας που σημαίνει ότι και ακριβώς έτσι να μην έγιναν τα πράγματα, θα μπορούσαν να είχαν γίνει. Στις εκλογές του 1964 στις ΗΠΑ, υποψήφιος των Δημοκρατικών ήταν ο Λίντον Τζόνσον, εν ενεργεία πρόεδρος μετά τη δολοφονία του Τζον Κένεντι. Αντίπαλός του ο Ρεπουμπλικάνος Μπάρι Γκολντγουότερ. Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου το επιτελείο του Τζόνσον χάραζε τη γραμμή… αποδόμησης του Γκολντγουότερ. Καμία ιδέα όμως δεν άρεσε στον πρόεδρο περισσότερο από τη δική του. «Θα διαδώσουμε» πρότεινε «ότι έχει ερωτικές σχέσεις με μια αγελάδα». Οι σύμβουλοι διαμαρτυρήθηκαν. «Μα αυτό δεν θα το πιστέψει κανείς» του είπαν. «Το ξέρω αλλά για μένα είναι αρκετό ότι θα αναγκαστεί να το διαψεύσει» απάντησε ο Τζόνσον προσδιορίζοντας με έναν πολύ γλαφυρό τρόπο τι σημαίνει «δολοφονία χαρακτήρα».

Εχουμε και ανάλογο περιστατικό στη δική μας παραπολιτική Ιστορία. Με πολιτικό της πάλαι ποτέ Β’ εκλογικής περιφέρειας της Αθήνας, γνωστό και ως «συλλέκτη σταυρών». Σε κάποια προεκλογική ομιλία του (ο Μπίσμαρκ υποστήριζε ότι πριν από τις εκλογές, κατά τη διάρκεια του πολέμου και μετά το κυνήγι λέγονται τα μεγαλύτερα ψέματα) κάτι είπε για τους αντιπάλους του που μόνο στη σφαίρα της φαντασίας θα μπορούσε να ήταν γεγονός. Και όταν κάποιος συνεργάτης του το επισήμανε η απάντησή του ήταν αναμενόμενη. «Εγώ το ξέρω πως είναι ψέμα, οι 90.000 ψηφοφόροι μου όμως δεν το ξέρουν».

Ο λαός μας πάλι, τα λέει ωραιότατα και συμπεριληπτικά. «Αντε να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας». Διότι αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει όποιος στοχοποιείται με «δολοφονία χαρακτήρα». Να αποδείξει το προφανές.

Η «δολοφονία» χαρακτήρων ήταν το ισχυρό όπλο στη φαρέτρα του ΣΥΡΙΖΑ (και των στρατευμένων του) από τότε που έβαλε στόχο την εξουσία. Είναι αυτό που έκανε με τον Ανδρέα Γεωργίου, τον Γιάννη Στουρνάρα, τη σύζυγό του Λίνα Νικολοπούλου, τον Παναγιώτη Πικραμμένο, τη Μαρέβα Μητσοτάκη και πολλούς άλλους, εκτός μάλιστα πολιτικής σκηνής, βλέπε Λεωνίδα Καβάκο και Στέφανο Τσιτσιπά. Last but not least (όπως λένε και στον Βροντάδο της Σύρου) η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη. Και τελευταίο επεισόδιο, η επιγραφή με το όνομά της που υποτίθεται ότι εντοιχίστηκε στον χώρο της Ακρόπολης.

Παλιά τους τέχνη κόσκινο

Η «μανία με τη Μενδώνη» άρχισε άμα τη ορκωμοσία της. Ο λόγος; Γενικός και αόριστος, ωστόσο πιθανολογούμενος. Δίνω πόντους σε μία περιρρέουσα, εδώ και δεκαετίες, ιδεοληψία ότι ο πολιτισμός είναι υπόθεση της Αριστεράς. Και επίσης στη διχαστική και υπεροπτική πολιτική που άσκησαν οι επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ προκάτοχοι, στις «διαδρομές» εντός υπουργείου συγγενών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ – μην ξεχνάμε και τη «δολοφονία» Λούκου. Το «Μενδώνη παραιτήσου» ακούστηκε πολύ νωρίς. Να παραιτηθεί λοιπόν επειδή έτσι ήθελε ο Σταμάτης Κραουνάκης, επειδή δεν έλυσε με ένα «άμπρα κατάμπρα» χρόνιες παθογένειες εισπρακτικών οργανισμών, επειδή ενέσκηψε η πανδημία, επειδή δεν μοίρασε αφειδώς επιδόματα (που είναι υπόθεση άλλου υπουργείου), επειδή δεν ήξερε τι έκανε ο Δημήτρης Λιγνάδης στο κρεβάτι του, επειδή φοράει στέκα.

Η ιστορία με την επιγραφή όμως τα ξεπερνάει όλα. Το απόλυτο και απολύτως αυταπόδεικτο ψέμα που υιοθετείται αυτοστιγμεί επισήμως από τον ίδιο τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Με ένα επιλεγμένο απόσπασμα από τη σχετική σύμβαση από το οποίο έχει σβησθεί η φράση που αποσαφηνίζει ότι οι προδιαγραφές της επιγραφής «θα οριστικοποιηθούν με υπόδειξη του δωρεοδόχου μετά από προηγούμενη συναίνεση του Ιδρύματος (Ωνάση)». Κανείς λοιπόν δεν πήρε τίποτα πίσω ύστερα από τη «φωνή λαού». Απλώς στην εποχή του Διαδικτύου, όσον αφορά τις «δολοφονίες χαρακτήρων» δεν τηρούνται πλέον ούτε τα προσχήματα.