Το αίμα τους που κοχλάζει

Ενας φίλος μου έχει σινεμά στην Κυψέλη. Κλειστό από αμνημονεύτων, με τις αφίσες στην πρόσοψή του να κιτρινίζουν προαναγγέλλοντας ταινίες που δεν παίχτηκαν ποτέ. Δεν του πάει η καρδιά να το εγκαταλείψει. Το επισκέπτεται καθημερινά. Σηκώνει τις γρίλιες κι αφού επιθεωρήσει την άδεια αίθουσα και ξεσκονίσει τον θάλαμο προβολής, βγάζει μια πολυθρόνα στην είσοδο και αράζει. Συχνά πηγαίνω για παρέα. Νόμιμο να πίνουμε εκεί καφέ; Παράνομο; Πρόστιμο πάντως δεν μας έχουν κόψει ακόμα…

Προχθές, ενώ με έψηνε να μου μάθει τάβλι («Ελληνας είσαι που δεν ξέρεις πλακωτό;»), μας πλησίασε ένα ζευγαράκι. Είκοσι μετά βίας η κοπέλα, ο συνοδός της λίγο μεγαλύτερος. «Είστε οι ιδιοκτήτες;» μας ρώτησαν. «Εχουμε να σας κάνουμε μια πρόταση. Οταν ξαναλειτουργήσουν οι κινηματογράφοι, θέλουμε να οργανώνουμε εδώ ανοιχτές συζητήσεις. Τα μεσημέρια, τα Σαββατοκύριακα, προτού ξεκινήσουν οι προβολές». «Τι συζητήσεις; Με θέμα;». «Φιλοσοφία, ποίηση, τέχνη… Με εισιτήριο, εννοείται. Τις εισπράξεις θα τις μοιραζόμαστε».

Ο φίλος μου τους κοίταξε θορυβημένος. «Ερχεστε από κάποια νεολαία; Από κάποια θρησκευτική οργάνωση;».

Ο νους του είχε πάει σε εκείνο τον «Οίκο του Κυρίου», ένα διώροφο με γυαλιστερά μάρμαρα και φυμέ τζάμια τρεις δρόμους παραπάνω, που ανήκει σε Πεντηκοστιανούς; Σε Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας; Ενας θεός ξέρει… Οι συνομιλητές μας δεν έμοιαζαν εντούτοις ούτε με εκκεντρικά χριστιανόπουλα ούτε με παιδιά του κομματικού σωλήνα. Το μάτι τους μόνο νωθρό δεν ήταν.

«Πουθενά δεν ανήκουμε. Γουστάρουμε απλώς να μοιραστούμε τους προβληματισμούς μας. Να φτιάξουμε έναν κύκλο αναζητήσεων…».

«Γιατί δεν το κάνετε στο Διαδίκτυο;» πετάχτηκα εγώ.

«Εχουμε περάσει έναν χρόνο κολλημένοι στις οθόνες. Ψηφιακά δεν ανεβαίνουν οι παλμοί σου, δεν στροφάρεις… Ούτε καβγά της προκοπής δεν μπορείς να στήσεις πληκτρολογώντας ή βρίζοντας μέσω κάμερας!». «Για να ανάψουν τα αίματα, πρέπει να ‘ναι τα σώματα κοντά…» πρόσθεσε το κορίτσι.

«Πιστεύετε πως θα ‘ρθει κόσμος; Και μάλιστα θα πληρώσει;».

«Ουουου! Θα το διαφημίσουμε! Η Πατησίων άλλωστε είναι πολυσύχναστη. Ποιος δεν θα δώσει πέντε ευρώ για να κουβεντιάσει για την τεχνητή νοημοσύνη, την επέλαση των ρομπότ;». «Θα ξεκινήσουμε με κάτι ακόμα πιο πιασάρικο» είπε το κορίτσι. «”Το σεξ” ας πούμε “οριστικά αποκομμένο από την αναπαραγωγή”. Συνέβαινε – θα μου πείτε – από τη δική σας εποχή. Μα εάν όλοι ανεξαιρέτως προέρχονται από τράπεζες σπέρματος και ωαρίων, το να κάνεις σεξ θα γίνει μια νοσταλγική διασκέδαση…».

Δεν θα έμπαινα, με το τάβλι ανοιχτό μπροστά μου, στον προβληματισμό της. Η πρότασή τους όμως με είχε ενθουσιάσει. Ο φίλος μου επιφυλάχθηκε – τους έδωσε ραντεβού την επομένη.

«Καταλαβαίνεις τι παιδιά μας έτυχαν;» του είπα μόλις απομακρύνθηκαν. «Πόσο ανοιχτά μυαλά; Μας έχουν γανιάσει τα ΜΜΕ ότι το μόνο που απασχολεί την καινούργια γενιά είναι η ανεργία, άντε και το γκρέμισμα της πατριαρχίας και το #ΜeΤoo… Και ξαφνικά να σου δυο φιντανάκια τα οποία παθιάζονται με τον κόσμο ως όλον! Που προχωράνε πέρα από τον ακτιβισμό και τα ταυτοτικά ερωτήματα – ”είμαι άραγε στρέιτ; Γκέι; Κάτι τρίτο;” Που τα διαγείρει η φιλοσοφία και η ποίηση!».

«Σίγουρα και η πολιτική…».

«Καθόλου πάντως η μικροπολιτική! Δεν λένε ”εμείς οι νέοι”, ”εμείς οι γυναίκες”…  Αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως πολίτες! Ακόμα πιο ελεύθερα, ως υπάρξεις! ”Τι ήρθα να κάνω στη ζωή; Πόσα υπέροχα να ανακαλύψω; Πόσα να πλάσω;”. Το αίμα τους που κοχλάζει τους δίνει το θαυμάσιο θράσος να σου ζητάνε το σινεμά για ανοιχτές, ελεύθερες συζητήσεις! Χωρίς την αιγίδα κάποιου μορφωτικού ιδρύματος. Χωρίς την καθοδήγηση καμιάς σοφής και γκρίζας κεφαλής».

«Πάντοτε εσύ ενθουσιάζεσαι με το παραμικρό. Δυο πιτσιρίκια είναι. Ανάθεμα κι αν κόψουν οι κολλητοί τους δέκα εισιτήρια…».

«Λίγο το έχεις; Δέκα κορίτσια και αγόρια να κονταροχτυπιούνται πέρα από τα τετριμμένα, να χτίζουν με τη σκέψη, με τη φαντασία, ανώγεια και κατώγεια; Στο σινεμά σου θα χτυπάει η καρδιά της Αθήνας! Οταν το συνειδητοποιήσεις, θα νιώσεις εξαιρετικά υπερήφανος…».