Μόνιμο απωθημένο

Το μεγαλύτερο και σταθερότερο απωθημένο του ΣΥΡΙΖΑ, αρχίζοντας από τον πρόεδρό του, είναι η πεποίθηση ότι ο Τύπος είναι εχθρικός για τη ριζοσπαστική Αριστερά και για την επιδίωξή της να βρεθεί στην εξουσία. Το λένε όπου σταθούν κι όπου βρεθούν. Το είπαν και με μεγάλη έμφαση στη συζήτηση για την προανακριτική επιτροπή κατά του πρώην υπουργού, Νίκου Παππά, ο οποίος επιχείρησε να στήσει ευνοϊκό ραδιοτηλεοπτικό τοπίο για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και δεν του βγήκε επειδή προσέκρουσε στα θεσμικά αντισταθμίσματα του πολιτεύματος – και πρωτίστως στην ανεξάρτητη δικαιοσύνη.

Στην ουσία ο ΣΥΡΙΖΑ κάθε άλλο παρά αποκλεισμένος είναι από την ενημέρωση. Καταρχάς, παίζει – δεν παίζει στις τηλεοράσεις η πολιτική «γραμμή», η αριστερή κουλτούρα είναι κυρίαρχη, κυρίως σε εκπομπές τέχνης, σε ενημερωτικές και ιστορικές ταινίες, σε σίριαλ, ακόμα και στις λούμπεν αφηγήσεις  των ριάλιτι. Εβλεπα, για παράδειγμα, τις τηλεοπτικές εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης για την Επανάσταση του 1821 και διαπίστωσα πόση ισχύ έχει ακόμα ο Κορδάτος στις αναγνώσεις της εποχής και των συνθηκών που οδήγησαν στην εθνική μας συγκρότηση – αλλά και πόσο πολλοί ιστορικοί χρησιμοποιούν ως αντίβαρο στην εθνική ανάγνωση της ιστορίας την εθνολαϊκή αντίστοιχη, την οποία παρουσιάζουν όπως εκφράστηκε κυρίως την ταραγμένη δεκαετία του 1940!

Κατά τα άλλα, φυσικά, δεν μπορεί να ελέγξει απολύτως το πεδίο. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα κι αν οι διευθύνσεις πολλών ΜΜΕ αντιμετωπίζουν ευνοϊκά, ή έστω με συμπάθεια, τα συριζαϊκά επιχειρήματα (πολλά από τα οποία, π.χ. η αντίληψη για τα πανεπιστήμια ή η αίσθηση ότι το κράτος δικαίου και η νόμιμη βία ισοδυναμούν στις μιντιακές αναγνώσεις με αστυνομοκρατία), υπάρχουν σε όλα τα ανεξάρτητα ΜΜΕ (ραδιοτηλεόραση, εφημερίδες, διαδικτυακοί τόποι) ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι, που διαμορφώνουν τις προσωπικές αναγνώσεις τους, απαραίτητες για την εξήγηση του πολιτικού κλίματος, βάσει των πραγματικών δεδομένων και της κοσμοθεωρίας τους, που δεν είναι υποχρεωτικό να ταυτίζεται με την κομματική γραμμή.

Ε, αυτές οι ανεξάρτητες φωνές είναι για τους μηχανισμούς του ΣΥΡΙΖΑ πιο μισητές και από ολόκληρα δημοσιογραφικά συγκροτήματα. Μην ξεχνάμε ότι, εκτός από την καθεστωτική προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να διαμορφώσει το μιντιακό τοπίο, ταυτόχρονα και παράλληλα ξετυλίχτηκε μια άλλη παράλληλη προσπάθεια φίμωσης (δηλαδή απομάκρυνσης από τις δουλειές τους) μιας σειράς ενοχλητικών φωνών.

Οι οποίες, τι να κάνουμε, δεν έχουν την αντίληψη για τα πράγματα του Τσίπρα και του Πολάκη, ούτε της «Αυγής» και των δημοσιογραφικών δορυφόρων της.

ΥΓ. Τελευταία, βλέπω με χαρά ότι έχει αρχίσει ένας πόλεμος του ΣΥΡΙΖΑ στα κοινωνικά δίκτυα, τα οποία έχουν θεσπίσει αυτοματισμούς απέναντι σε fake news ή σε λόγο μίσους. Να παρακολουθείτε τα επεισόδια αυτού του πολέμου. Είναι πιο αστεία κι από την απειλή του αείμνηστου Μαρούδα, που απειλούσε να καταρρίψει τους δορυφόρους.