«Εν μέρει κι εν μέρει…»

Τον τελευταίον καιρό του εγκλεισμού εν μέρει την ώρα να περάσω κι εν μέρει στον ύπνο για να μπω, διαβάζω πριν σβήσω το φως κάθε φορά κι από ένα διήγημα του Παπαδιαμάντη. Κι είναι για μένα παυσίλυπο και υπναγωγό μαζί. Χθες άνοιξα την «Φαρμακολύτρια». Η φαρμακολύτρια βέβαια είναι το μικρό ξωκλήσι της Αγίας Αναστασίας το οποίο ευρίσκετο «πλησίον αρχαίου παμμεγέθους σηκού ή τεμένους εκ γιγαντιαίων μαρμάρων, το οποίον πιθανόν να ήτο ναός των θεών, της προ του Προμηθέως εποχής. (Από τα προηγηθέντα καταλαβαίνουμε ότι εννοεί την Θεά Εκάτη). Σύρριζα εις το παράδοξον εκείνο κτίριον, … ήτο εν μεταγενέστερον πενιχρόν παρεκκλήσιον, τιμώμενον επ’ ονόματι της Αγίας Μάρτυρος Αναστασίας» της Φαρμακολύτριας. Εκεί πάει κι ο αφηγητής μην και του λύσει τον καημό που τον βαραίνει.

Διάβαζα, διάβαζα αλλά δυστυχώς αποτέλεσμα δεν είδα. Οχι, δεν φταίει ο ποιητής. Βλέπεις κι εγώ πριν ξαπλώσω έκανα μια βόλτα στην αλάνα του διαδικτύου κι έπεσα απάνω – που να μην έπεφτα – στα αποτελέσματα των εκλογών του Ιστιοπλοϊκού Ομίλου. Απίστευτο. Η κυρία Σοφία Μπεκατώρου, η γυναίκα που θαυμάσαμε όλοι για το θάρρος, την τόλμη, το κουράγιο να καταγγείλει τα όσα φρικτά κι απάνθρωπα συμβαίνουν στον όμιλο υπέστη άγριαν ήττα. Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που

τιμωρούν μ αυτόν τον τρόπο την αλήθεια; Και τι κρύβει αυτή η θλιβερή, για να μην πω ανίερη, ψηφοφορία; Μάλλον όχι ψηφοφορία, περισσότερο σαν τιμωρία φαντάζει. Μίλησες; Τόλμησες; Θα σε εξαφανίσω. Δεν υπάρχεις. Αλλά όχι μόνο για την ίδια το μήνυμα έχει κι άλλους αποδέκτες. Όποιος μιλήσει, χάθηκε. Βούβα. Βγάλτε όλοι το σκασμό. Και μια απάντηση σ όλους εμάς που θαυμάσαμε, συγκινηθήκαμε, χειροκροτήσαμε, και είδαμε στην κίνηση αυτής της γυναίκας την αυγή μιας μεγάλης και γενναίας αλλαγής. Και τώρα οι νικητές  των εκλογών του Ομίλου, μας κοιτάν και γελούν χαιρέκακα, μόνο και μόνο για να μας δείξουν τα κοφτερά τους δόντια. Βλέπεις οι φωνές μας δεν φτάνουν πίσω από το παραβάν. Εκεί υπάρχει μόνο ο εαυτός τους και η άτεγκτη απόφασή τους που μας διαγράφει και μας αφήνει άλαλους, χωρίς φωνή, περιττούς στον κόσμο τους και στην συντριπτική τους πλειοψηφία.

Κι αν τους πεις και καμιά κουβέντα θα σου ρίξουνε στη μούρη «οι εκλογές ήταν νόμιμες». Και βέβαια ήταν νόμιμες. Νόμιμες και αποκαλυπτικές. Αποκαλύπτει μια πλειοψηφία που δεν φωνάζει, δεν εκδηλώνεται αλλά περιμένει τη στιγμή που θα βγάλει τη φαρμακερή της και θανατηφόρα γλώσσα υπό μορφήν ψηφοδελτίου. Νόμιμου. Κι ανήθικου.

Ξαναγύρισα στον Παπαδιαμάντη. Εφτασα στο τέλος. Κι άκουσα και γω μαζί με τον αφηγητή «Ενδομύχως εις το βάθος της συνειδήσεώς μου, μια φωνή, ήτις ωμοίαζε με χρησμόν, ηκούσθη αμυδρώς να ψιθυρίζῃ: Υπαγε, ανίατε· ο πόνος θα είναι η ζωή σου…» Ηταν η Εκάτη, ήταν η Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια; Αδύνατον να απαντήσω. Στέκομαι μετέωρος κάπου ανάμεσα γιατί κι εγώ παιδιόθεν υπήρξα εν μέρει Εθνικός κι εν μέρει Χριστιανίζων. Μένω στην τελευταία φράση. «Υπαγε, ανίατε· ο πόνος θα είναι η ζωή σου…» Καλημέρα σας.