Βελουχιωτομπελογιάννηδες

Ιδιαίτερα χρήσιμη υπήρξε η παρέμβαση του πάντα αβρού συντρόφου Πολάκη, προχθές στη Βουλή. Μάθαμε έτσι πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η παράταξη του Βελουχιώτη και του Μπελογιάννη. Προσωπικά, χάρηκα ιδιαίτερα από αυτά τα διαπιστευτήρια, από αυτή τη δήλωση ταυτότητας. Με βοηθάει πολύ να ξεκαθαρίσω τα πολιτικά διλήμματα που θα τεθούν στο ορατό μέλλον. Απέναντι, λοιπόν, στην εκδοχή να κυβερνά τη χώρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το επιτελείο του, ως εναλλακτική λύση προβάλλει η παράταξη των επιγόνων του Βελουχιώτη και του Μπελογιάννη. Αν μη τι άλλο, θα ξέρουμε έτσι κι εμείς, βρε αδελφέ, ποια είναι τα διλήμματα και ποιες οι αντικρουόμενες πολιτικές προτάσεις. Αν αυτή είναι η πολιτική κληρονομιά που διεκδικεί ο ΣΥΡΙΖΑ, εμένα δεν μου πέφτει λόγος. Να τη χαίρεται. Καλά κάνει πάντως και μας το λέει, ώστε να λάβουμε κι εμείς τα μέτρα μας.

Σε τι ακριβώς, όμως, συνίσταται αυτή η πολιτική κληρονομιά; Ως προς τον Βελουχιώτη, χρήσιμος οδηγός για τις πολιτικές του απόψεις και μεθόδους παραμένει πάντα ο διαβόητος λόγος που εκφώνησε στη Λαμία τον Οκτώβριο του 1944. Εκεί, καθώς πια η εποχή των κουμπουριών και των μαχαιριών (όχι πάντα κατά των Γερμανών και των συνεργατών τους) έδειχνε να πηγαίνει προς το τέλος της, ο αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ είχε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει την πολιτική του σκέψη και ατζέντα. Στην ομιλία του λοιπόν ο Αρης, πραγματικό μνημείο μανιχαϊσμού, εθνικού μιζεραμπιλισμού και στρεψόδικου αντιδυτικισμού, είπε μεταξύ άλλων: «Ο Γιάννης (sic) Kαποδίστριας, ο πρώτος καταστροφέας της Ελλάδας», «Τα παραμύθια (sic) του φιλελληνισμού», «Οι επιτυχίες των Συμμάχων στην Αφρική οφείλονται κατά 80% (sic) στην ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου». Για να φτάσει βέβαια και στο ζουμί: «Ναι, σφάξαμε, και είμαστε έτοιμοι να ξανασφάξουμε αν χρειαστεί» (μπρρ…), αφού «θα είμαστε ασυνεπείς στον αγώνα μας και προδότες του λαού μας, αν σιχαινόμαστε τα αίματα» (ξανά μπρρ…).

Σε ό,τι αφορά τον Μπελογιάννη, ας μείνουμε στα γεγονότα. Ο Μπελογιάννης, λοιπόν, στάλθηκε στην Ελλάδα με αποστολή να ανασυγκροτήσει τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ, σε εμπόλεμη μάλιστα περίοδο (προσοχή σε αυτό), στο μέτρο που ίσχυε η δήλωση του Ζαχαριάδη ότι απλώς «βάζουμε το όπλο παραπόδα». Μπορεί ο Μπελογιάννης (απ’ ό,τι τουλάχιστον λέει ο Τάκης Λαζαρίδης, καταδικασμένος κι αυτός σε θάνατο μαζί του, που τον γνώριζε καλά) να ήταν πιο αλέγρος τύπος και κάπως πιο ανοιχτόμυαλος απ’ ό,τι οι άλλοι κορυφαίοι απαράτσικοι του ΚΚΕ, αλλά αυτό δεν αλλάζει το ότι μετέδιδε μέσω ασυρμάτων στρατιωτικές πληροφορίες σε εχθρικές τότε χώρες. Οσο για το ότι ήταν «αγωνιστής της ειρήνης», που είπε ο Τσίπρας εγκαινιάζοντας το 2017 το Μουσείο Μπελογιάννη στην Αμαλιάδα, εκτός από την προφανή σκοπιμότητα που υπηρετούν τέτοιες δηλώσεις, αντικατοπτρίζουν και τις γνώσεις Ιστορίας του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, κτηθείσες προφανώς σε κάποιο αχτίφ της ΚΝΕ, αντίστοιχες με τις γνώσεις του στη Γεωγραφία (Στρασβούργο και Γαλλία, θάλασσα που δεν έχει σύνορα, κ.ά.) ή στα Αγγλικά (we ate the camel…, frozen war, κ.λπ.).

Α ναι, και δυο τελευταία ερωτήματα. Πρώτον, με το ΚΚΕ δεν θα υπάρχουν άραγε κάποια προβληματάκια για τη διανομή της κληρονομιάς του Βελουχιώτη και του Μπελογιάννη; Στο κάτω κάτω, εκείνοι έχουν πιο έγκυρους τίτλους απευθείας κληρονόμων. Δεύτερον, όταν στο υπουργικό συμβούλιο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ γινόταν λόγος για την κληρονομιά των Βελουχιωτομπελογιάννηδων, ποια ακριβώς ήταν η στάση του Καμμένου και του Τέρενς Κουίκ; Κλείνοντας, και πάλι ένα μεγάλο ευχαριστώ στον σύντροφο Πολάκη που βοήθησε, για μια ακόμα φορά, εκατομμύρια συμπολίτες μας να εμπεδώσουν «τι είναι και τι θέλει» ο ΣΥΡΙΖΑ και ποια πολιτική κληρονομιά διεκδικεί.

Ο Ανδρέας Παππάς είναι επιμελητής εκδόσεων και μεταφραστής