Ακροδεξιός

Ο Πάνος Καμμένος, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Νίκου Παππά, δεν είναι ακροδεξιός. Εντάξει, όλοι υπερασπιζόμαστε τους κολλητούς μας – είναι ανθρώπινο. Παρ’ όλα αυτά, εφόσον ο Ανεξάρτητος Ελληνας και κάποτε κυβερνητικός του εταίρος δεν κατατάσσεται στα άκρα του δεξιού φάσματος, τότε κι εγώ είμαι ο διευθυντής των «New York Times». Κι από χόμπι υπογράφω ως προσωπάρχης στην εφημερίδα που κρατάτε στα χέρια σας.

Προτιμήσεις

Ο Νίκος Μπίστης δεν ξέρει αν θα ήθελε να είναι στο ίδιο κόμμα με τον Μακρυγιάννη γιατί ήταν «αγωνιστής αλλά και τοκογλύφος, πότε με τον Κολοκοτρώνη, πότε κατά των καπεταναίων, στην αρχή με τον Οθωνα, τελικά απέναντί του». Θα προτιμούσε να βρίσκεται κάτω από την ίδια κομματική στέγη με τον Ρήγα Φεραίο. Κατανοητό. Ψυχολογικά μιλώντας, δύσκολα αποδέχεσαι όσους ο χαρακτήρας τους παρουσιάζει ομοιότητες με τον δικό σου. Να, όπως η συνεχής αλλαγή στρατοπέδων.

Κυοφορία

Διάβασα στο οπισθόφυλλο του νέου πονήματος του Γιώργου Αλογοσκούφη ότι «η βασική θέση του βιβλίου, η οποία τεκμηριώνεται με βάση την ανάλυση των διαθέσιμων στοιχείων και τεκμηρίων, είναι ότι η κρίση της περιόδου μετά το 2010, η οποία οδήγησε στην πολυετή “μεγάλη καθίζηση”, κυοφορείτο επί τουλάχιστον τρεις δεκαετίες και το ότι τα βαθύτερα αίτια της δεν ήταν απλώς οικονομικά, αλλά κοινωνικά, διαρθρωτικά, θεσμικά και πολιτικά». Δεν διαφωνώ επί της αρχής. Αλλά τον τοκετό τον προκάλεσε πολύ άγαρμπα η πενταετία του νεοκαραμανλισμού, έτσι δεν είναι;

Εκπληξη

Ο ενθουσιασμός των τηλεπαρουσιαστών, όταν είδαν τον Αδωνη Γεωργιάδη να μπαίνει στο πλατό χωρίς να συγκαταλέγεται στη λίστα των καλεσμένων της εκπομπής, φάνηκε ειλικρινής – για την έκπληξη δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά. Οφείλω, πάντως, να αναγνωρίσω στον υπουργό ότι μαθαίνει καινούργια επικοινωνιακά κόλπα παρότι έχει περάσει πολλές ώρες σε στούντιο. Τόσες, που οι Αγγλοσάξονες θα τον χαρακτήριζαν άνετα με το πρώτο μέρος της προαναφερθείσας παροιμίας τους για τη δύναμη της συνήθειας.