Σπύρος Γραμμένος

Σχεδόν κάθε βράδυ, ακούω θεατρικές ραδιοφωνικές παραστάσεις.

Ακούω σίγουρα μία πριν με πάρει ο ύπνος.

Ακούω αστυνομικά έργα, μυστηρίου, θρίλερ, κλασικά, κωμωδίες, φάρσες και δράματα.

Ακούω πάντα μία παράσταση πριν κοιμηθώ, αλλά δεν το κλείνω μετά.

Αφήνω το πρόγραμμα αναπαραγωγής να αποφασίσει μόνο του ποιο θα είναι το επόμενο έργο που θα ακούσω ενώ θα κοιμάμαι.

Βλέπω πολλές φορές στον ύπνο μου σκηνές απ’ αυτά που ακούω, πολλές φορές ξυπνάω απ’ την ένταση και ή κάθομαι και ακούω τι συμβαίνει ή το σημειώνω για το επόμενο βράδυ, το κλείνω και κοιμάμαι.

Κάθε πρωί θυμάμαι τουλάχιστον δύο όνειρα και τα όνειρά μου, πάντα έχουν μια ένταση.

Δεν βλέπω ποτέ ανθισμένα λιβάδια.

Εντάξει, μπορεί να δω ανθισμένα λιβάδια, αλλά κάπου ανάμεσα στις μαργαρίτες, σίγουρα θα είναι ένας δολοφόνος με ένα πριόνι ή ένα πιράνχας με πόδια που θα με κυνηγάει και θα με δαγκώνει στον πισινό ή οι μαργαρίτες ξαφνικά θα αρχίζουν να στάζουν αίμα και ωπ(!) στο κομμωτήριο μου έχουν πει πως αν δεις κόκκινο, το όνειρο κόβεται.

Ποτέ δεν μου εξήγησαν βέβαια τι σημαίνει «το όνειρο κόβεται».

Εργάστηκα σαν κομμωτής δεκαπέντε χρόνια.

Κάθε πρωί, είχα τους καλύτερους ονειροκρίτες να μου λένε το μέλλον και το παρελθόν.

Υπάρχει ένα όνειρο που βλέπω συχνά σε διάφορες παραλλαγές, δεν το αντέχω και δεν μπορώ να ξυπνήσω κιόλας.

Είναι αυτό που βρίσκομαι σε μία σκηνή, είναι κλειστή η κουρτίνα, κάθομαι σε μία λεκάνη τουαλέτας, γυμνός, η μπάντα είναι έτοιμη, ο κόσμος φωνάζει, η μπάντα αρχίζει να παίζει και ανοίγει η κουρτίνα.

Εγώ μένω να κοιτάζω τον κόσμο ελπίζοντας πως δεν θα με προσέξουν, ο κόσμος όμως, λες και δεν έχει τίποτε άλλο να δει πάνω στη σκηνή, καρφώνεται σ’ εμένα και δεν υπάρχει κανένας τρόπος να σωθώ απ’ αυτό που συμβαίνει.

Ο κόσμος μένει εκεί, με κοιτάζει, γελάει και σκουντάνε ο ένας τον άλλο μήπως και κάποιος δεν με έχει δει.

Αυτό κρατάει μέχρι να ξυπνήσω και ποτέ δεν είναι λίγος αυτός ο χρόνος.

Δεν μπορώ να αποφασίσω όμως αν αυτό είναι το χειρότερο ή αυτό που ανοίγει η κουρτίνα, φυσάει ένας αέρας, παίρνει τα χαρτιά με τους στίχους απ’ το αναλόγιο, δεν ξέρω κανένα τραγούδι απ’ έξω, η μπάντα ξεκινάει και παίζει, ο κόσμος με κοιτάει στα χείλη περιμένοντας να τραγουδήσω, εγώ προσπαθώ να θυμηθώ τους στίχους, ο κόσμος ξενερώνει, φεύγει, εγώ περιμένω να φύγει και ο τελευταίος για να τελειώσει αυτό που ζω, αλλά ο κόσμος δεν τελειώνει ποτέ.

Συνεχώς φεύγει κόσμος που με δείχνει και κουνάει το κεφάλι.

Κάθε πρωί ψάχνω να βρω τι είναι το υποσυνείδητο, τι είναι το ασυνείδητο και τι έφαγα το προηγούμενο βράδυ που με βάρυνε.

Εν τω μεταξύ δεν μπορώ να κοιμηθώ νηστικός, οπότε δεν ξέρω αν φταίει το φαγητό για τα όνειρά μου και μάλλον δεν θα το μάθω ποτέ.

Ο Σπύρος Γραμμένος είναι τραγουδοποιός, για τους φίλους κομμωτής, του αρέσει να γράφει και να κάνει ραδιόφωνο. Αυτή την περίοδο ετοιμάζει την κυκλοφορία του τέταρτου δίσκου του, ενός βιβλίου με διηγήματα, κάνει ραδιόφωνο στο thepressproject.gr και ανυπομονεί να παίξει ζωντανά τις μουσικές του.