Η μάνατζερ των αισθήσεων

Επ’ ουδενί δεν δέχεται τον όρο «swingers’ club», «κλαμπ ανταλλαγής συντρόφων», για το διάσημο νυχτερινό κέντρο που διατηρεί στη Rue Thérèse του Παρισιού, δυο βήματα από την Opéra Garnier. Ούτε βέβαια τον όρο «group sex club», της φαίνονται πολύ περιοριστικά όλα αυτά, κάπως θλιβερά, λίγο «μάτσο». Προτιμά να μιλάει για «ένα ταξίδι μέσα από τα μυστήρια των αισθήσεων σε έναν τόπο αισθησιασμού και συναντήσεων», για «έναν χώρο όπου όλα περιστρέφονται γύρω από τη γυναικεία ευχαρίστηση», «όπου μια γυναίκα μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, όποτε θέλει και με όποιον θέλει – και που αν θέλει να μην κάνει τίποτα, δεν κάνει τίποτα». Στα 54 της, με το Les Chandelles κλειστό λόγω πανδημίας, η Βαλερί Ερβό υπογράφει στη Γαλλία ένα νέο βιβλίο όπου αποκαλύπτει όχι βέβαια όλα αλλά πολλά μυστικά του αγαπημένου «κλαμπ αναψυχής» της γαλλικής πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής ελίτ, μαζί και ένα μεγάλο μυστικό της ίδιας: πως είχε πέσει ως παιδί θύμα αιμομιξίας. Και για χρόνια, δεν μπορούσε καν να το ανακαλέσει στη μνήμη της.

«Les dessous des Chandelles – μία γυναίκα σε αναζήτηση ελευθερίας»: αυτός είναι ο τίτλος του βιβλίου που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Cherche Midi η Βαλερί Ερβό. Μιλά για την παιδική της ηλικία στο Λουντεάκ της Βρετάνης. Και για το πώς τη βίασε για πρώτη φορά ο παππούς της όταν ήταν έξι χρόνων. «Αυτό επαναλήφθηκε πολλές φορές μέχρι τα οκτώ μου χρόνια. Με συνέθλιψε. Με σκότωσε». Αλλά η μητέρα της, οι γονείς της, δεν την πίστεψαν. Και ένιωσε σαν να μην υπήρχε. «Ημουν ένα αντικείμενο για τον παππού, ένα αντικείμενο για τη διατήρηση της απατηλής λειτουργίας της οικογένειας». Και έτσι ξέχασε, τα πάντα, «γιατί είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις. Ο εγκέφαλος παθαίνει πραγματικό βραχυκύκλωμα». Βυθίστηκε όμως στην κατάθλιψη, ως έφηβη νοσηλεύτηκε σε ψυχιατρική κλινική, ως ενήλικη δεν μπορούσε να αποχωριστεί τις αυτοκτονικές σκέψεις.

Ηταν 23 χρόνων όταν συνάντησε τον μέλλοντα σύζυγό της, έναν άνδρα 20 χρόνια μεγαλύτερό της. Εκείνος τη μύησε στο libertinage, την ελευθεριότητα, αυτή τη γαλλική φιλοσοφία που έχει τις ρίζες της στον 12ο αιώνα, και μία εξέγερση δυσαρεστημένων κληρικών ενάντια στην Εκκλησία, και της οποίας «η σύγχρονη εκδοχή περιλαμβάνει το να γίνονται “τα πάντα δυνατά και τίποτα υποχρεωτικό”». Στο βιβλίο της, γράφει για την πρώτη εμπειρία της σε ένα κλαμπ όπου «σε ένα σαλόνι βυθισμένο στο σκοτάδι… κάποια ζευγάρια κάνουν έρωτα ενώ άλλα τα παρατηρούν». Δεν θέλησε να συμμετάσχει, όχι αμέσως, ένιωσε όμως κάτι πολύ δυνατό: όπως λέει στους βρετανικούς «Times», «ήμουν 24 και κατάλαβα ενστικτωδώς πως ήταν σωστό για μένα. Αυτό που μου άρεσε σε εκείνους τους χώρους ήταν η αίσθηση ελευθερίας και ιδιαίτερα το συναίσθημα πως γνώριζα ζευγάρια που έμοιαζαν να τα πηγαίνουν καλά. Δεν ήταν αυτή η εικόνα του ζευγαριού που είχα λάβει ως παιδί γιατί οι γονείς μου τσακώνονταν συνέχεια. Για μένα, ήταν κάτι σαν την Disneyland».

Οταν λοιπόν ο πρώην σύζυγός της τής πρότεινε να ανοίξουν ένα δικό τους swingers’ club στο Παρίσι, δέχθηκε αμέσως. Εκείνος έβαλε μέρος των χρημάτων, δανείστηκαν τα υπόλοιπα, και εκείνη έγινε η μάνατζερ. «Εκανε επιτυχία από την πρώτη στιγμή γιατί νομίζω πως ήταν το πρώτο κλαμπ που έδωσε τόσο μεγάλη σημασία στις γυναίκες. Εκείνη την εποχή, το 1993, στα άλλα κλαμπ, οι γυναίκες αντιμετωπίζονταν απλώς σαν αντικείμενα, ήταν οι άνδρες εκείνοι που είχαν τον έλεγχο των παιχνιδιών και έφερναν μαζί τις συζύγους τους. Εδώ, δημιούργησα αυτό που δεν είχα ποτέ. Ενθάρρυνα τις γυναίκες να παίρνουν τον χρόνο τους, να τολμούν να ορίζουν το τέμπο, να ζητούν από τους άνδρες να μη βιάζονται, να είναι περιποιητικοί, ιπποτικοί».

Ο γάμος της Ερβό δεν ήταν καλός, είχε επιλέξει έναν άνθρωπο τοξικό και χειριστικό, κατάφερε όμως να βάλει τέλος στη σχέση τους – και να αναλάβει τον πλήρη έλεγχο του Les Chandelles, εξαγοράζοντας το μερίδιό του – μόλις το 2005. Το κλαμπ έγινε «το μπούνκερ και η θερμοκοιτίδα μου». Χρειάστηκαν μερικά χρόνια ψυχοθεραπείας ακόμα για να επανέλθει, στα 44 της, η βίαιη ανάμνηση. Και ακόμα μια δεκαετία προκειμένου να μιλήσει ανοιχτά, δημόσια, για αυτό.

Για το πελατολόγιο του Les Chandelles, πάλι, λέει όσο το δυνατόν λιγότερα. Περιλαμβάνει «πολιτικούς τόσο από την Αριστερά όσο και από τη Δεξιά» και «διασημότητες από ολόκληρο τον κόσμο». Η «πόρτα» του είναι διαβόητα αυστηρή, κακοντυμένοι, άσχημοι, χυδαίοι άνθρωποι δεν έχουν ελπίδα να την περάσουν. Και αν εμφανιστεί μπροστά της ένα ζευγάρι που πληροί φαινομενικά όλα τα κριτήρια, αλλά εκείνη υποψιαστεί πως η γυναίκα δεν έχει έρθει 100% εκούσια, ή αγνοεί την πραγματική φύση του Les Chandelles, μένει έξω. Οσον αφορά το τι ακριβώς συμβαίνει στο εσωτερικό, κινητά τηλέφωνα δεν επιτρέπονται και ελάχιστοι θαμώνες είναι πρόθυμοι να το αποκαλύψουν, η Ερβό πάντως επιμένει πως «όλοι ακολουθούν τον δικό τους ρυθμό». Ενα ζευγάρι μπορεί να πάει για σεξ, είτε μεταξύ τους είτε με κάποιον άλλο, ένα δεύτερο για να χαζέψει άλλους να κάνουν σεξ, ένα τρίτο μόνο για να φάει στο εστιατόριο (αντί 310 ευρώ με το φτηνότερο μπουκάλι σαμπάνιας) ή να χορέψει στην πίστα (96 ευρώ κοστίζει η είσοδος για δύο άτομα). Είναι άραγε τόσο ειδυλλιακό το Les Chandelles όσο παρουσιάζεται; Ας πούμε απλώς πως το libertinage δεν είναι για όλους.