Και μετά… ήλθαν οι Αλβανοί

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Οι πιο πολλοί παράνομοι. Κρυβόντουσαν στα δένδρα, στις σπηλιές, στα χαλάσματα. Φοβόντουσαν μήπως τους στείλουν πίσω! Στην Αλβανία του Χότζα και του Αλία. Ηλθαν στην Εδέμ. Ετσι το φανταζόντουσαν. Αγρια τα πράγματα. Μαζί βγήκαν από τις φυλακές σκληροί κατάδικοι. Μαζεύτηκαν κι αυτοί εδώ. Δημιούργησαν την Αλβανική Μαφία, σε συνεργασία με τους ντόπιους. Οι φυλακές γέμισαν. Αυτή ήταν η άλλη πλευρά, η κακή, των Αλβανών. Προερχόντουσαν από πολύ σκληρή χώρα και έγιναν ο φόβος κι ο τρόμος.

Ομως, η καλή πλευρά των Αλβανών δεν άργησε να φανεί. Ξεκίνησαν απ τις δουλειές του ποδαριού. Ολες. Στην αρχή τούς φοβόντουσαν και δεν τους εμπιστευόντουσαν. Ηθελαν, όμως, δεν ήθελαν, τους χρησιμοποιούσαν για τις δουλειές που δεν έκαναν. Κι ήταν πολλές. Αν δεν είχαν χαρτιά, κι ήταν πολλοί, γινόντουσαν αντικείμενο εκμετάλλευσης. Μεγάλης, θα λέγαμε. Σιγά σιγά πετρόχτισαν την Ελλάδα. Μάστορες ολκής, σαν τους παλιούς Ηπειρώτες. Καλλιεργούν, οι μόνοι, τις ελιές και δίνουν ένα μικρό ποσοστό, από την παραγωγή, στους ιδιοκτήτες. Κι είναι κι ευχαριστημένοι. Πώς να μην είναι. Τα εγκαταλείψαμε. Οπως και τους αγρούς. Για όλα υπάρχουν Αλβανοί. Από τούς κήπους, μέχρι τις κατασκευές και επισκευές. Κάθε είδους. Με λίγα λόγια έγιναν αφεντικά.

Τα παλιά αφεντικά πλαδάρεψαν, έγιναν οκνηρά. Δεν υπάρχει χωριό στην ύπαιθρο που να μην έχει Αλβανό για όλες τις δουλειές. Εμείς απουσιάζουμε. Η δουλειά δεν είναι ντροπή και το εφαρμόζουν στην πράξη. Εμείς, δήθεν περήφανοι, δεν καταδεχόμαστε να κάνουμε δουλειές που δεν φέρνουν άμεσα χρήμα. Και μάλιστα πολύ. Συνηθίσαμε με τα δανεικά, με τις κοινοτικές επιδοτήσεις κι αράξαμε. Κυριολεκτικά.

Εγιναν νοικοκυραίοι και προοδεύουν και στα γράμματα. Προσφέρουν όλοι στην οικογένεια, μικροί και μεγάλοι. Είναι αυστηροί με τα παιδιά. Εγιναν κομμάτι μας. Και μάλιστα υγιές. Το είχαμε ανάγκη. Συμμετέχουν σε όλες τις εορταστικές εκδηλώσεις. Οπως εμείς ή και περισσότερο. Σπουδάζουν, θα γίνουν επιστήμονες. Εχουν πάρει την ελληνική υπηκοότητα. Και δικαίως.

Δεν ξεχωρίζουν από μας. Μεγάλο ρόλο έπαιξε κι ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων Αναστάσιος, ο οποίος φέρθηκε χωρίς διακρίσεις, λόγω θρησκεύματος. Τους αγκάλιασε όλους. Πλέον και εμείς, εδώ, δεν τους ξεχωρίζουμε. Οπως παλιά. Οταν τους περιγελούσαμε. Οσοι δεν έφυγαν με την οικονομική κρίση έκτισαν και κτίζουν το δικό τους σπιτικό. Θα μείνουν εδώ. Εγιναν Ελληνες. Και ίσως αποδειχθούν καλύτεροι! Σε δύσκολους καιρούς, που θα περάσουμε μαζί!

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών