NON PAPER

Οι ξένοι «Ελληνες»

Χθες ξημέρωσε μια υπέρλαμπρη μέρα – όπως θα έγραφαν και στα παλιά αναγνωστικά. Στην Αθήνα τουλάχιστον. Ηλιος, διαυγής ατμόσφαιρα, ελαφρύ αεράκι. Ιδανική για παρέλαση. Την οποία παρακολουθήσαμε από τον καναπέ μας. Τηλεφωνικά και διαδικτυακά μοιραστήκαμε με φίλους και γνωστούς τη συγκίνησή μας. Κάποιοι (από τα βάθη της Αριστεράς και της δεκαετίας του 1980) ομολόγησαν ότι, για πρώτη φορά στη ζωή τους, δάκρυσαν παρακολουθώντας παρέλαση. Αλλοι συγκινήθηκαν με το δάκρυ του Καρόλου, άλλοι με τα παιδάκια που φορούσαν τις εθνικές ενδυμασίες, κάτι βρήκαμε τέλος πάντων αν και εφόσον θέλαμε να βρούμε μια διέξοδο σε αυτό το πρωτόγνωρο που υπομένουμε έναν χρόνο τώρα κι ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί.

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν με ευχές και γαλανόλευκες. Σαν γύρισμα σελίδας μου φαίνεται από τότε που θεωρούσαμε ότι η εθνική συγκίνηση είναι μια κακοφορμισμένη κυρία που σεργιανά αποκλειστικά και μόνο στην αυλή της Ακροδεξιάς. Αντε να ανεχόμαστε μετά βίας τις σχετικές ευαισθησίες των Ελλήνων του εξωτερικού. Μόνο που, φέτος ειδικά, περισσότερο με συγκίνησαν οι αναφορές των «ξένων» του εσωτερικού.

Ο Ρενάτο Λέκκα γεννήθηκε στην Αλβανία αλλά μεγάλωσε στην Ελλάδα. Εδώ σπούδασε, εδώ δουλεύει σήμερα ως δημοσιογράφος και, όπως λέει ο ίδιος, «Σκέφτομαι ελληνικά, μιλάω ελληνικά, νιώθω ελληνικά». Η χώρα μας πολλές φορές τον πλήγωσε με τον ρατσισμό κάποιων και άλλες τον ταλαιπώρησε με τα προβλήματα της γραφειοκρατίας. Δηλώνει όμως τυχερός που μεγάλωσε στην Ελλάδα και όση ελπίδα «επενδύει» στο μέλλον της, με άλλον τόσο σεβασμό «βλέπει» το παρελθόν της – αυτό το οποίο «στενεύει» αρκετούς από εμάς. «…Επειδή συνήθως οι επέτειοι δίνουν αφορμή για αναστοχασμό αλλά και χάραξη του αύριο, εύχομαι ένα πιο σπουδαίο αύριο χωρίς όμως να λησμονούμε το χθες. Χρόνια πολλά!».

Ο Αλμίρ πέρασε τα ελληνοαλβανικά σύνορα το 1997 στα 19 του. Υστερα από είκοσι, περίπου, αποτυχημένες απόπειρες με ό,τι σημαίνει αυτό εκείνη την εποχή. Στην οικοδομή δούλεψε και στην οικοδομή δουλεύει από τότε – πριν ένα, περίπου, χρόνο – που μετανάστευσε, για δεύτερη φορά, στη Γερμανία. Χθες μας είπε ότι θα ήθελε να δει το άγαλμα του Σκεντέρμπεη, του εθνικού ήρωα της Αλβανίας, φωτισμένο με τα ελληνικά χρώματα αν και ξέρει ότι οι συνθήκες δεν είναι ακόμη ώριμες. Ωστόσο «…έζησα στην Ελλάδα 23 χρόνια και, από τότε που έφυγα, μου λείπει απελπιστικά. Με τα καλά και τα στραβά της. Μου λείπει πιο πολύ από την Αλβανία. Ισως επειδή εκεί έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου. Ισως επειδή είναι η πατρίδα της κόρης μου. Ισως επειδή είναι η δεύτερη πατρίδα μου. Ισως… Χρόνια πολλά στη δεύτερη πατρίδα μου λοιπόν! Να είμαστε καλά για να τη δούμε να προοδεύει». Και βάζει ένα τραγούδι από τη Λιαπουριά. Kenge per Marko Bocarin. Τραγούδι για τον Μάρκο Μπότσαρη.

Να, για κάτι τέτοια δικαιώνεται το νόημα της χθεσινής επετείου.

Και οι ξινισμένοι

Από τη μία λοιπόν, αυτοί οι υπέροχοι «ξένοι Ελληνες». Και από την άλλη οι… ξινισμένοι. Αυτοί που θυμίζουν τη ρήση του Δημόκριτου «Βίος ανεόρταστος, μακρά οδός απανδόκευτος», δηλαδή, ζωή χωρίς γιορτή, μακρά οδός χωρίς πανδοχείο. Μια μέρα εθνικής χαράς, μια ευκαιρία να ξινίσουν αυτοί που, για λόγους ιδεοληπτικούς, κομματικούς αλλά κυρίως ψυχικούς, το εθνικό τους ταράζει και η χαρά τους τρομάζει.

Και γιατί φορούσαν αυτά τα ρούχα; Και γιατί έκλεισαν οι δρόμοι από την παραμονή; Τι, μόνο αυτοί ήρθαν; Τον σνόμπαραν τον Μητσοτάκη άρα. Οι Αϊτινοί; Πού είναι οι Αϊτινοί που πρώτοι έτρεξαν να μας βοηθήσουν το 1821; (άντε να τους πεις τι συμβαίνει σήμερα στην Αϊτή). Και γιατί στην Πινακοθήκη; Και γιατί εκεί η Μενδώνη; Και πόσες ΜΕΘ θα είχαν γίνει με τα λεφτά που δώσανε για τις φιέστες;

Καλή λευτεριά εύχομαι σε όλους. Από τις εμμονές…