Μαθητές και σχολείο

Αυτή τη στιγμή είναι σημαντικό ο καθένας μας να επιστρέψει εκεί που ανήκει: τα παιδιά στο σχολείο τους και οι γονείς στις δουλειές τους. Σε αυτή τη σκέψη πρέπει να «κρατηθούμε» και αυτή είναι η βασική προϋπόθεση για να αλλάξουν όλα όσα βιώνουμε.

Δυστυχώς, ο χειρότερος εχθρός μας αυτή τη στιγμή είναι ότι δεν υπάρχει προκαθορισμένο όριο γι’ αυτή την επιστροφή. Και αυτή ακριβώς η συνθήκη είναι που προκαλεί θλίψη στα παιδιά. Θλίψη αλλά και ματαίωση. Γιατί τους αφήνει το μήνυμα ότι όσο μεγάλη προσπάθεια και αν κάνουμε, μπορεί να μην έχουμε αποτέλεσμα.

Κι αυτό γιατί τα μέτρα που έχουν ληφθεί δεν φαίνεται να αποδίδουν. Και ένα παιδί που βρίσκεται στο ξεκίνημα της ζωής του έχει ανάγκη το να πιστεύει κάπου.

Το σύστημα της τηλεκπαίδευσης που εφαρμόζεται πανελλαδικά έχει πολλούς αποδέκτες. Τα μεγαλύτερα παιδιά, που έχουν μεγαλύτερη ικανότητα να προσαρμοστούν καθώς μεγαλώνουν μέσα στην τεχνολογία και, άρα, πιθανότατα πιο πολύ ωφελήθηκαν. Τους γονείς τους, που πολύ δυσκολότερα προσαρμόστηκαν. Και μικρότερα παιδιά του δημοτικού, που έχουν λιγότερο επωφεληθεί, καθώς χρειάζονται πολύ περισσότερο τη διά ζώσης επιβράβευση. Τη συναισθηματική επιβράβευση της κοινότητάς τους γύρω από την οποία χτίζεται η μόρφωσή τους. Σε αυτές τις ηλικίες, από τις τρεις ανάγκες που καλύπτει στην εξέλιξη των παιδιών ένα εκπαιδευτικό σύστημα έχουμε τώρα σε εξέλιξη μόνο το εκπαιδευτικό. Το συναισθηματικό και το κινητικό απουσιάζουν. Και ένα παιδί π.χ. επτά χρονών αναζητεί την ενθάρρυνση και την επιβράβευση, κάτι το οποίο δεν μπορεί να πάρει από την οθόνη.

Στο ερώτημα λοιπόν εάν αυτή η χρονιά είναι εκπαιδευτικά χαμένη, απαντώ ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί χαμένη, γιατί κάθε χρονιά κάθε εμπειρία τελικά μας διδάσκει κάτι. Τι μας δίδαξε αυτή η χρονιά; Οτι η εκπαίδευση δεν έχει όρια. Ο,τι και να γίνει, έστω και με τα πολλά τεχνικά ή άλλα εμπόδια, βρίσκει τρόπους να προχωρεί.

Βέβαια, πολλά παιδιά παρακολούθησαν το προηγούμενο χρονικό διάστημα τα μαθήματά τους μέσα από διαδικασίες που τα δυσκόλεψαν πολύ, όπως π.χ. τις οθόνες των κινητών τους τηλεφώνων. Πολλά επίσης αναγκάστηκαν να παρακολουθούν σε κοινούς χώρους με τα αδέλφια τους ή πιθανώς τους γονείς τους που δούλευαν και εκείνοι από το σπίτι. Ή άλλα με τους γονείς τους που είχαν χάσει τη δουλειά τους.

Τα παιδιά όμως μπορούν και προσαρμόζονται ευκολότερα. Μένει στους γονείς να προσπαθήσουν, παρά τις δυσκολίες που τυχόν αντιμετωπίζουν, να μη μεταφέρουν το άγχος και τις αγωνίες τους στα παιδιά τους.

Επίσης, θέλω να πω ότι για τα παιδιά εκείνο που είναι απαραίτητο σήμερα είναι η σωματικοποίηση των επαφών. Η έλλειψη του αγγίγματος, της αγκαλιάς είναι εκείνο που μπορεί να επουλώσει μέρος του τραύματος που πιθανά δημιουργούν τα παραπάνω.

Και πρέπει να τους εξηγήσουμε ότι η χρονιά τους δεν χάθηκε. Απλά άλλαξαν τα δεδομένα. Μάθαμε καινούργια πράγματα. Οι οικογένειες ήρθαν πιο κοντά. Βρέθηκαν εναλλακτικές λύσεις. Μέσα από τις μεγαλύτερες δυσκολίες γεννιούνται και οι πιο αποδοτικές λύσεις.

Η Στέλλα Αργυρίου είναι ψυχολόγος