Ομηροι αντιδημοκρατικών πρακτικών

Ηταν αποδοχή ήττας η επιλογή του καταδικασμένου για έντεκα δολοφονίες τρομοκράτη Δημήτρη Κουφοντίνα να σταματήσει την απεργία πείνας, επιλέγοντας να σώσει τη ζωή του και να μη γίνει σύμβολο προς χρήση ενός αντιδημοκρατικού κινήματος που ήδη απειλούσε τη δημοκρατία. Μάλιστα μιας ήττας συντριπτικής – αφού ο τρομοκράτης αναγκάστηκε να αποδεχτεί την ισχύ των κανόνων του κράτους δικαίου, στους οποίους εντέλει κατέφυγε μέσω των συνηγόρων του. Ανάμεσα στην απώλεια της ζωής του με την οποία ο τρομοκράτης απειλούσε τη δημοκρατία και στον εξευτελισμό του από την υπαναχώρησή του για τη σωτηρία του, επέλεξε τον εξευτελισμό – και τη σωτηρία. Κοινότοπη και καθόλου ηρωική πράξη, αλλά ταυτόχρονα βαθιά ανθρώπινη και κατανοητή – ακόμα και για έναν στυγερό δολοφόνο, ο οποίος σκότωνε με ωμότητα πρόσωπα με τα οποία είχε πολιτικές διαφωνίες.

Στο τέλος αυτού του μπρα-ντε-φερ, το κράτος δικαίου επιβεβαίωσε την ισχύ του – η οποία προκύπτει από την εξουσία που έχει δοθεί στους μηχανισμούς επιβολής του νόμου μέσω των δημοκρατικών θεσμών. Την ισχύ του κράτους δικαίου αναγκάστηκε να παραδεχτεί και η πλευρά Κουφοντίνα που, δια των νομικών εκπροσώπων της, εξάντλησε τα ένδικα μέσα διεκδικώντας να γίνουν δεκτά τα αιτήματα του τέως απεργού πείνας – κάτι που οι  θεσμοί του κράτους απέρριψαν. Επιπλέον, οι πολίτες έστρεψαν επιδεικτικά την πλάτη τους στον δήθεν αντισυστημικό λόγο της τρομοκρατίας, όπως και μετά την εξάρθρωση και τη δίκη της 17 Νοέμβρη. Ο δήθεν αντισυστημικός λόγος των αριστερών τρομοκρατών είναι, ακόμα μια φορά, και στην Ελλάδα ηττημένος και εξευτελισμένος.

Την ήττα της αριστερής τρομοκρατίας θα ήταν χρήσιμο να την αντιληφθούν και στον ΣΥΡΙΖΑ. Να αντιληφθούν ότι οι Ελληνες έχουν κουραστεί να ζουν με το όπλο παρά πόδα. Κι ότι ένα κόμμα εξουσίας, που σήμερα βρίσκεται στην αξιωματική αντιπολίτευση, δεν μπορεί να αντιπροσωπεύεται από ένα κίνημα που υποστηρίζει την τρομοκρατία ή τη συγγενή προς τρομοκρατική δραστηριότητα χαμηλή βία, η οποία ασκείται από μικρές δήθεν αντεξουσιαστικές ομάδες, από χούλιγκαν κι από λούμπεν πολιτικοποιημένα στρώματα. Ούτε να φιλοξενεί στις τάξεις του οπαδούς κάθε είδους αναταραχής, που βρίσκονται με το ένα πόδι στον κοινοβουλευτισμό και με το άλλο στα μπάχαλα.

Την ώρα που ο τέως απεργός πείνας και πάντα αμετανόητος τρομοκράτης δολοφόνος, με τη δήλωσή του, μοστράρει ως άτυπος ηγέτης ενός νέου κύματος βίαιου αριστερού ριζοσπαστισμού, στον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αποφασίσουν ότι είναι κοινοβουλευτικό κόμμα μιας ευρωπαϊκής δημοκρατίας κι όχι παράρτημα κινημάτων υπονόμευσης των μίνιμουμ συναινέσεων που είναι απαραίτητες. Θα ήταν χρήσιμο να το καταλάβαινε, κυρίως, η ηγεσία του κόμματος – και οι ηγετικοί μηχανισμοί του. Δύσκολο, μια που η δημοκρατική κουλτούρα είναι κάτι ξένο στη ζωή του Αλέξη Τσίπρα και των περισσότερων συνεργατών του, αλλά απαραίτητο για την επιβίωση και την ανανοηματοδότηση της Αριστεράς.

Δεν είμαι αισιόδοξος ότι θα μπορέσουν οποιαδήποτε ανανοηματοδότηση. Οταν επενδύεις στην κατάρρευση όχι των πολιτικών αντιπάλων σου αλλά της κοινωνίας, και όταν έχεις εργαστεί για αυτή την κατάρρευση στηρίζοντας ή και διοργανώνοντας εκδηλώσεις πρωτίστως υγειονομικού σαμποτάζ (σαν τις συγκεντρώσεις διάδοσης του κορωνοϊού του τριημέρου), δεν έχεις ορίζοντα την εικόνα μιας ευημερούσας δημοκρατίας αλλά μια χώρα ερειπίων επί της οποίας ελπίζεις να ηγεμονεύσεις.

Αλλ’ η Αριστερά προέρχεται ως αίτημα του μοντερνισμού. Καμιά τύχη δεν έχει μια Αριστερά μηδενιστικά κατεδαφιστική γεννημένη για την καταστροφή.