Ο ελάσσων εταίρος του ΣΥΡΙΖΑ

Το τελευταίο διάστημα παρατηρείται κάτι πρωτοφανές στην πολιτική ζωή. Σε όλες τις δημοσκοπήσεις οι ψηφοφόροι του ΚΙΝΑΛ δηλώνουν ότι συμφωνούν με την αντίθετη θέση από αυτήν που στηρίζει το κόμμα τους.

Φερειπείν στο θέμα της απεργίας πείνας του Δημήτρη Κουφοντίνα το 80,9% των ψηφοφόρων του ΚΙΝΑΛ απάντησε ότι η κυβέρνηση δεν πρέπει να υποχωρήσει, την ώρα που το κόμμα ανακοίνωνε: «Η κυβέρνηση που δημιούργησε το πρόβλημα οφείλει να βρει λύση, ώστε να αποφευχθεί ο θάνατός του από απεργία πείνας». Στο θέμα Λιγνάδη στο ερώτημα εάν υπάρχουν ευθύνες προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη οι ψηφοφόροι του ΚΙΝΑΛ απαντούν ναι και μάλλον ναι κατά 30,9% και όχι και μάλλον όχι κατά 69,1%.

Το ΚΙΝΑΛ, ωστόσο, διαφωνεί με τους ψηφοφόρους του: «Ο κ. Μητσοτάκης και η κυρία Μενδώνη έσπασαν κάθε ρεκόρ υποκρισίας και θράσους. Ποιος διόρισε στο Εθνικό τον “επικίνδυνο” κ. Λιγνάδη; Ποιος επί εβδομάδες προσπαθεί με κάθε τρόπο να συγκαλύψει την υπόθεση; Η κυρία Μενδώνη, με εντολή του ίδιου του κ. Μητσοτάκη». Στο θέμα της αστυνόμευσης των πανεπιστημίων σε δημοσκόπηση της Metron Analysis το 84% των ψηφοφόρων του ΚΙΝΑΛ συμφωνούσε, όταν το ΚΙΝΑΛ έλεγε: «Οι προτεινόμενες ρυθμίσεις μας βρίσκουν αντίθετους, αφού δεν αντιστοιχούν στις ανάγκες φύλαξης των πανεπιστημίων και υπακούουν στην αστυνοκρατούμενη αντίληψη της ΝΔ».

Το ΠΑΣΟΚ αργά και σταθερά χάνει ακροατήριο και καθίσταται ο ελάσσων εταίρος του ΣΥΡΙΖΑ στην αντιπολίτευση. Οποιο θέμα αναδεικνύει ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα κι αν αποτελεί κατάλοιπο θέσης από την εποχή του 3%, υιοθετείται από το ΚΙΝΑΛ, απλά ένα level πιο χαμηλά σε ένταση. Εχει ενδιαφέρον όταν ένα κόμμα διαφωνεί σχεδόν σε όλα τα ζητήματα δημοσίου διαλόγου με τους ψηφοφόρους του και συμφωνεί με τη θέση που εκφράζει η αξιωματική αντιπολίτευση.

Το ερώτημα είναι ποια η σκοπιμότητα της συγκεκριμένης τακτικής; Δεδομένου ότι σε αυτές τις περιπτώσεις κερδισμένο βγαίνει πάντα το ορίτζιναλ. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί το 2010, το ΠΑΣΟΚ του 44% να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του για την απεργία πείνας του αρχιεκτελεστή της 17 Νοέμβρη;

Αποτέλεσμα της τακτικής είναι η κυριαρχία Μητσοτάκη στο Κέντρο. Η απάντηση των ψηφοφόρων του ΚΙΝΑΛ στο ερώτημα ποια είναι η γνώμη σας για τον Κυριάκο Μητσοτάκη (GPO) είναι αποκαλυπτική: «Ιδια» απαντά το 42,9%, «καλύτερη» το 47,6%, ενώ «χειρότερη» μόλις το 9,5%, όταν ακόμα και οι ψηφοφόροι της ΝΔ απάντησαν «ίδια» κατά 37,6%, «καλύτερη» 44,6% και «χειρότερη» κατά 16,8%! Την ίδια στιγμή οι ψηφοφόροι του ΚΙΝΑΛ απάντησαν ότι έχουν χειρότερη πλέον άποψη για τον Αλέξη Τσίπρα σε ποσοστό 42,7%. Στη διεύρυνση προς το Κέντρο έχουν βοηθήσει και οι επιλογές κεντρώων προσώπων σε θέσεις κλειδιά του κυβερνητικού σχήματος, αλλά και στον στενό πρωθυπουργικό πυρήνα.

Είναι γνωστό το αστείο που κυκλοφορεί στους διαδρόμους του Μαξίμου για τον συνωστισμό κεντρώων ενοίκων στα γραφεία της Ηρώδου Αττικού. Μπαίνεις στον πρώτο όροφο: Γεραπετρίτης, Λιβάνιος, Σκέρτσος, πρώην ΠΑΣΟΚ. Πας υπόγειο: Τσιόδρας, Βλαστάρης, πρώην ΠΑΣΟΚ. Ευτυχώς λένε που στο ισόγειο βρίσκεται ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ο οποίος ως αγαπημένος εγγονός του Κωνσταντίνου Μητσοτακη, φέρνει έναν πιο γαλάζιο τόνο στο οίκημα… –  κι αυτό ελέγχεται, αντιτείνουν άλλοι, αφού οι μετριοπαθείς θέσεις του και οι εκσυγχρονιστικές πολιτικές του πεποιθήσεις τον τοποθετούν μάλλον πιο κέντρο από κεντρώους. Ισως γιατί τα σοβαρά προβλήματα της εποχής έχουν επανακαθορίσει το περιεχόμενο των όρων «δεξιό», «αριστερό» και έχουν καταστήσει παρωχημένη τη συζήτηση που διεξάγεται με αυτούς τους όρους, αντικαθιστώντας την με λέξεις όπως αποτελεσματικότητα και ρεαλισμός. Εν κατακλείδι, οι πολίτες θέλουν απλά αυτόν που θα κάνει τη δουλειά.