Ασυνήθιστο

Εξι δημοσκοπήσειςαπό πέντε διαφορετικές εταιρείες στο διάστημα 19 Φεβρουαρίου έως 6 Μαρτίου κατέγραψαν την ίδια εικόνα.

Μια υπεροχή της κυβέρνησης και του Μητσοτάκη σε έκταση και διάρκεια πρωτόγνωρη για τα ελληνικά μέτρα.

Νομίζω ότι η εξήγηση είναι απλή και την παρέχουν οι ίδιες οι έρευνες.

Σε όλα τα κυρίαρχα ζητήματα οι κυβερνητικές επιλογές είναι καθαρά πλειοψηφικές.

Στην πανδημία, στην οικονομία, στον εμβολιασμό, στην παιδεία, στα ζητήματα τάξης και ασφάλειας υπάρχει (κατά περίπτωση) ένα χώρος της τάξης του συν ή πλην 60% που φαίνεται ότι αποδέχεται γενικά την κυβερνητική πολιτική και διατηρεί θετική εικόνα για τον Πρωθυπουργό.

Μόνο η υπόθεση Λιγνάδη τους κλόνισε. Αλλά ακόμη κι εκεί οι θετικές γνώμες για μια διαχείριση που καταφανώς μπουρδουκλώθηκε δεν έπεσαν κάτω από 40%-45%.

Οι αντίστοιχες επιδόσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης και του αρχηγού της είναι όχι μόνο μειοψηφικές, αλλά σχεδόν καταστροφικές.

Τη χαριστική βολή έδωσε η υπόθεση Κουφοντίνα. Το τζογάρισμα ότι «η κυβέρνηση θα υποχωρήσει για να μην πέσει» περιορίστηκε σε ένα οικτρό 15,5% (MRB) ή σε ένα μάλλον γενναιόδωρο 20,9% (GPO).

Η διάψευση δεν υποδηλώνει απλώς πολιτική αστοχία. Αλλά πλήρη αποσύνδεση από μια κοινωνία η οποία καταφανώς δεν συμπαθεί τους εκβιασμούς, ούτε καίγεται για τις επιδιώξεις ενός εγκληματία.

Επιβεβαιώνεται έτσι ότι η πολιτική είναι μια υπόθεση κοινωνίας και όχι Διαδικτύου. Και ότι οι κυρίαρχες συμπεριφορές διαμορφώνονται από τα μεγάλα ρεύματα κι όχι από πέντε-δέκα ακτιβιστές.

Τι σημαίνει αυτό; Κάτι απλό. Η κυβέρνηση στηρίζεται σε ένα ευρύ κοινό αίσθημα όταν η αντιπολίτευση αντιπολιτεύεται με tweets.

Αλλά να πάω και λίγο πιο κάτω.

Ολες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μια χώρα διχασμένη.

Από τη μια πλευρά έχουμε (σχηματικά) ένα «μπλοκ ομαλότητας» της τάξεως των 2/3.

Από την άλλη (επίσης σχηματικά) ένα «μπλοκ αναταραχής» της τάξεως του 1/3.

Ο συσχετισμός δηλαδή έχει αναστραφεί πλήρως από την περίοδο 2012-2015 και την κορύφωση του δημοψηφίσματος.

Φυσικά τέτοιοι διχασμοί και συσχετισμοί δεν είναι ασυνήθιστοι σε μια ευρωπαϊκή δημοκρατική κοινωνία.

Ξέρετε ποιο είναι το πραγματικά ασυνήθιστο;

Οτι στο πρώτο μπλοκ παίζει σχεδόν ολομόναχη η κυβέρνηση. Ενώ στο δεύτερο στοιβάζεται όλη η αντιπολίτευση.

Ακόμη και το ΚΙΝΑΛ δείχνει έφεση να στριμώχνεται με τους λίγους αντί να προτιμήσει το γήπεδο όπου μαζί με τους πολλούς βρίσκεται και η πλειονότητα των ψηφοφόρων του.

Αυτό είναι η επιτυχία του Μητσοτάκη. Σπρώχνει όλους τους πιθανούς ανταγωνιστές του έξω από τον πλειοψηφικό χώρο.

Τους αφήνει να πολεμούν χούντες, να καταλαμβάνουν πρυτανείες, να τσακώνονται με την «αστυνομική καταστολή» ή να διακηρύσσουν τερατολογίες.

Οσο εκείνος κοιμάται ήσυχος – που λέει ο λόγος…