Θάμπωσε λίγο, {LF}αλλά δεν ράγισε

Ο τελευταίος μήνας ήταν ίσως ο δυσκολότερος της κυβέρνησης στον ενάμιση χρόνο της θητείας της. Λανθασμένοι χειρισμοί, επικοινωνιακές αστοχίες, αλλά και η παράταση του λοκντάουν με τον εκνευρισμό και την κόπωση που προκαλεί, δημιούργησαν αθροιστικά μια εξαιρετικά επιβαρυμένη συγκυρία για την κυβέρνηση.

Οι εκτιμήσεις, ωστόσο, ότι αυτό θα αποτυπώνονταν δημοσκοπικά μοιάζουν να μην επιβεβαιώνονται. Ολες οι δημοσκοπήσεις της περιόδου δείχνουν ότι η φθορά της κυβέρνησης είναι ελεγχόμενη, ενώ η πολιτική της υπεροχή μοιάζει παγιωμένη. Τόσο σε επίπεδο πρόθεσης ψήφου, όσο και στη σύγκριση Μητσοτάκη – Τσίπρα που παραμένει συντριπτικά υπέρ του νυν Πρωθυπουργού.

Η επιδείνωση κάποιων ποιοτικών δεικτών είναι ορατή, αλλά η κυβέρνηση δεν έχει – προς ώρας τουλάχιστον – υποστεί κάποιο στρατηγικό πλήγμα. Η εικόνα της έχει θαμπώσει λίγο, σε σχέση με 10 μήνες πριν, αλλά δεν έχει ραγίσει. Αντιθέτως, τα στρατηγικά πλεονεκτήματά της παραμένουν. Με σημαντικότερα όλων την αίσθηση αξιοπιστίας που πιστώνεται στον Πρωθυπουργό, τη διεύρυνση της επιρροής της ΝΔ σε ψηφοφόρους που δεν την είχαν ψηφίσει στις τελευταίες εκλογές και την κυριαρχία Μητσοτάκη στους ψηφοφόρους του ενδιάμεσου χώρου.

Ένα ανέλπιστο «χέρι βοηθείας» στην κυβέρνηση, σε αυτή τη συγκυρία, αποτέλεσε η στάση της αντιπολίτευσης και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ. Αντί να προσαρμόσουν την κριτική τους στο ύφος των πιο μετριοπαθών ψηφοφόρων, που θα κρίνουν τις επόμενες εκλογές, έγιναν έρμαιο του ύφους και της ρητορικής αμφιλεγόμενων προσώπων που δίνουν το τέμπο της αντιπολίτευσης, κυρίως στα social media. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο στενός πυρήνας του ΣΥΡΙΖΑ εγκλωβίζεται στην ψηφιακή του φούσκα και υιοθετεί ατζέντα και (κυρίως) ύφος που εν τέλει μόνο ζημιά κάνει στο κόμμα.

Είναι πολλές οι περιπτώσεις που η στρατηγική του κόμματος μοιάζει να έχει αφεθεί σε πρόσωπα των οποίων οι εμμονές και η ρητορική κάθε άλλο παρά συνάδουν με την πιο μετριοπαθή στροφή που θεωρητικώς έχει εξαγγελθεί ως κεντρική πολιτική επιλογή. Το αν αυτό συμβαίνει συνειδητά ή αν ελλείψει κεντρικής καθοδήγησης εκδηλώνονται τα ορμέμφυτα της «σκληρής» βάσης ή αν είναι απλώς παρενέργειες της στρατηγικής «αφήστε όλα τα λουλούδια να ανθίσουν», πρέπει να απαντηθεί από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε περίπτωση πάντως είναι επιζήμιο για το κόμμα. Στροφή στη μετριοπάθεια και τοξική ρητορική δεν πάνε παρέα.

Ολα τα παραπάνω, βέβαια, μόνο λόγος εφησυχασμού δεν είναι για την κυβέρνηση. Αντιθέτως, η ενόχληση που προκάλεσαν οι όποιες αστοχίες, αποτελούν σπατάλη πολιτικού κεφαλαίου. Το να χαθεί πολιτικό κεφάλαιο για μια δύσκολη αλλά αναγκαία απόφαση, είναι αναπόφευκτο. Το να χαθεί λόγω αδέξιων χειρισμών είναι επιπολαιότητα.

Οπως επιπόλαιη είναι η εκτίμηση όποιου θεωρήσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «τελειωμένος». Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις αδυναμίες του, έχει εδραιωθεί ως ο έτερος πόλος του «ήπιου» δικομματισμού της εποχής μας. Εχει δημιουργήσει ταυτίσεις με συγκεκριμένα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας και εξακολουθεί να έχει προβάδισμα στις νεότερες ηλικίες. Αν το κλίμα για τη Νέα Δημοκρατία επιδεινωθεί και όσο δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική επιλογή, ο ΣΥΡΙΖΑ εκ των πραγμάτων θα γίνει ο βασικός αποδέκτης της αντικυβερνητικής δυσαρέσκειας. Και αυτό είναι από μόνο του ικανό να τον «αναστήσει» – ειδικά αν κάποια στιγμή η ηγεσία του αποφασίσει να πάρει την «μπαγκέτα» από τα χέρια των φανατικών.

Ο Ευτύχης Βαρδουλάκης είναι σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας