«Δεν είναι ενδυνάμωση για τη γυναίκα ένα ντεκολτέ»

Ενας τρόπος για να διαβάσεις την ανθρώπινη συμπεριφορά και να καταλάβεις την ψυχοσύνθεση ενός ατόμου είναι η παρατήρηση των ρούχων του. Αυτό κάνει από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 η αμερικανίδα Ελεν Μιρόζνικ. Η βραβευμένη ενδυματολόγος του Χόλιγουντ και συνεργάτρια σκηνοθετών των οποίων οι ταινίες καθόρισαν και τη σύγχρονη αισθητική. Η ματιά της εντόπισε τα στοιχεία του νέου αυτοδημιούργητου άνδρα και έδωσε έμφαση στην γκαρνταρόμπα του Μάικλ Ντάγκλας, στον ρόλο του Γκόρντον Γκέκο στην ταινία του Ολιβερ Στόουν «Wall Street». Η ίδια έντυσε το αποκαλυπτικό στυλ τής Σάρον Στόουν στο «Βασικό ένστικτο» του Πολ Βερχόφεν και αργότερα τόνισε την ερωτική φαντασμαγορία των ημίγυμνων χορευτριών του Λας Βέγκας – που καταλήγει στην κακοποίησή τους – στο «Showgirls». Η ενδυματολόγος διήνυσε με επιτυχία τις δεκαετίες δίνοντας τροφή και στο σύστημα της μόδας. Οι σχεδιαστές συχνά χρησιμοποιούσαν στοιχεία από τη θεατρικότητα, την τόλμη, τη χρωματική δύναμη του ύφους της Μιρόζνικ , καθώς η επιδραστικότητα της δουλειάς της σε σύγχρονες ταινίες, ταινίες εποχής, επιστημονικής φαντασίας ή μιούζικαλ φαινόταν στις συλλογές τους.

Το πιο πρόσφατο ξάφνιασμα που ετοίμασε η Μιρόζνικ ήταν η συμβολή της στη δημοφιλή σειρά «Bridgerton» που μεταδίδεται από την πλατφόρμα του Netflix. Η σειρά βασίζεται στα ρομαντικά μυθιστορήματα της Τζούλια Κουίν και καταγράφει την προσπάθεια ορισμένων αγγλίδων ντεμπιτάντ καθώς αναζητούν σύζυγο και κοινωνική αποκατάσταση στην υψηλή κοινωνία του Λονδίνου την εποχή της Αντιβασιλείας, γύρω στο 1813. Η Ελεν Μιρόζνικ δεν θέλησε όμως με τα κοστούμια της να αποτυπώσει πιστά τα πρότυπα της αγγλικής καλαισθησίας που διαμορφώθηκαν τότε. Καλεσμένη του διαδικτυακού φεστιβάλ κινηματογράφου Athens Film Festival, η αμερικανίδα ενδυματολόγος μοιράστηκε μαζί μας τις απόψεις της για το πνεύμα των καιρών και τις αναμνήσεις της από την καριέρα της ως ενδυματολόγου του κινηματογράφου.

«Είναι η εποχή της Αντιβασιλείας, αλλά με μία μοντέρνα στροφή. Χρησιμοποιήσαμε τόσα σύγχρονα στοιχεία, είτε πρόκειται για μουσική είτε για τις συμπεριφορές των χαρακτήρων, επειδή δεν ήταν πρόθεσή μας να κάνουμε ένα μάθημα ιστορίας του ενδύματος» εξηγεί η ενδυματολόγος για τα 7.500 κοστούμια που σχεδίασε από την αρχή ειδικά για το «Bridgerton».

«Πρώτα κάναμε διεξοδική έρευνα για να καταλάβουμε το ύφος της χρονικής περιόδου, να εντοπίσουμε τις σιλουέτες, τι θα μπορούσαμε να συνδυάσουμε από τα αυθεντικά κομμάτια εκείνης της εποχής με τα δικά μας σύγχρονα κριτήρια. Δεν μείναμε σε αυτό. Ανατρέξαμε στα ενδύματα από κάθε ιστορική περίοδο. Ωστόσο μεγάλη έμπνευση για όλη μας τη δουλειά ήταν η ζωγραφική της σύγχρονης ιρλανδής καλλιτέχνιδος Ζένεβιβ Φίγκις. Τα τολμηρά της χρώματα ήταν εμπνευσμένα και αυτά με βοήθησαν να δημιουργήσω την παλέτα που επέλεξα μέσα από τις σημερινές Pantone αποχρώσεις. Στη συνέχεια δημιουργήσαμε ένα βιβλίο με εικόνες με όλες τις αναφορές που χρειαζόμασταν όλοι οι συντελεστές της παραγωγής, ώστε να συνεννοούμαστε μεταξύ μας. Eγινε η βίβλος μας».

ΣΕΞΙ ΥΦΟΣ. Από αυτή τη συστηματική προετοιμασία η Eλεν Μιρόζνικ κατέληξε ότι η βασική γραμμή στα φορέματα των ηρωίδων του Bridgerton θα ήταν το στυλ αμπίρ. «Μάθαμε ότι το κόψιμο του ενδύματος σε ένα αμπίρ φόρεμα αφήνει ακάλυπτο το στήθος, οπότε έπρεπε να σκεφτούμε πόσο μεγάλο θα είναι αυτό το ντεκολτέ και πώς το ενισχύουμε» λέει, εξηγώντας την επιλογή της μερικοί χαρακτήρες να αποκαλύπτουν περισσότερα από τους υπόλοιπες. Οταν διαπίστωσε ότι πολλά από τα υφάσματα εκείνης της εποχής ήταν διάφανα, το χρησιμοποίησε ως στοιχείο για να δημιουργήσει μέσω του layering το σέξι ύφος των κοστουμιών, τα οποία επίσης χαρακτηρίζονται από τον στολισμό τους με εξαιρετικά κεντήματα, υφασμάτινα λουλούδια, ζωηρόχρωμους φιόγκους και πολλά κοσμήματα που τοποθέτησε ακόμη και στα μαλλιά αντί για καπέλα. Αυτή τη δική της ερμηνεία ρομαντικού σέξι στυλ αγγλικού Regency η Μιρόζνικ την έχτισε δουλεύοντας με τεχνίτες από εργαστήρια ραπτικής στη Βουδαπέστη, την Ιταλία, την Ισπανία, τη Νέα Υόρκη. «Αυξήσαμε την ποσότητα του γκλίτερ, αυξήσαμε την ένταση του χρώματος, αυξήσαμε τα στοιχεία καλλωπισμού και στολισμού. Εχουμε κάνει πράγματα που στην πραγματικότητα μπορούν να συσχετιστούν λίγο περισσότερο με τη σημερινή άποψη, προσελκύοντας τον σημερινό θεατή».

Δεν ήταν δύσκολο για εκείνη να εντάξει στα κοστούμια της σειράς και το σύγχρονο ζήτημα της συμπερίληψης. Η βασίλισσα Σάρλοτ, η λαίδη Ντάμπερλι, ο δούκας Χέιστινγκς είναι μαύροι, επειδή αυτός είναι σήμερα ο κόσμος μας. Κι επειδή η ενδυματολόγος διαβάζει πάντα το σενάριο, εντόπισε ότι οι συγκεκριμένοι χαρακτήρες είναι τολμηροί, δυναμικοί και ανεξάρτητοι. Μετά το ψυχογράφημά τους η Μιρόζνικ συζητά με τον ηθοποιό τον χαρακτήρα, βλέπει πώς τον ενσαρκώνει, παρατηρεί τις κινήσεις, τη στάση του σώματος και σχεδιάζει ειδικά για τον καθένα την γκαρνταρόμπα του. Ηταν η ίδια μέθοδος με την οποία δούλεψε με τον Ολιβερ Στόουν και τον Μάικλ Ντάγκλας για τη «Wall Street».

«Ο Γκέκο άφησε το αποτύπωμά του στην ανδρική γκαρνταρόμπα. Μιλάμε για τα μέσα της δεκαετίας του ’80. Οι άνδρες που ασχολούνταν με το εμπόριο είχαν ήσυχο ντύσιμο. Στο στυλ τους υπήρχε λίγη αυθάδεια στις τιράντες τους και στα πουκάμισά τους με λευκό κολάρο. Βασικά αυτό που έβλεπες στον δρόμο εκείνη την εποχή έλεγε “ουάου”. Ο Ολιβερ Στόουν ήρθε με αυτή την ταινία τότε, για να δείξει έναν αυτοδημιούργητο, που έβγαλε τα δικά του λεφτά. Πήραμε τα στοιχεία της πραγματικότητας και τα αυξήσαμε. Ετσι φτιάξαμε έναν χαρακτήρα με σαγήνη, με μια σεξουαλικότητα, που είχε όλα τα χαρακτηριστικά να δείχνουν ότι κάνει θαύματα. Ηταν ανεξάρτητος, επαναστάτης, απείθαρχος και όλοι οι νέοι άνδρες ήθελαν να του μοιάζουν. Είναι ακόμα ένα είδωλο στο λεξιλόγιο της ανδρικής μόδας. Γιατί άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο οι άνδρες βλέπουν τον εαυτό τους, ιδιαίτερα στις συντηρητικές θέσεις εργασίας. Ο Γκέκο Γκόρντον έγινε το πρότυπο για τους 30χρονους άντρες σε όλο τον κόσμο. Ηταν ένα σοκ για μένα. Γιατί αυτός ήταν ο κακός τύπος. Κι εξακολουθεί να έχει απήχηση».

Για τη συνέχεια, της ταινίας, η Ελεν Μιρόζνικ είχε έναν άλλον Γκέκο. Είχε πάει φυλακή, είχε χάσει τα πάντα, δεν ήταν ο επιδεικτικός τύπος. Επρεπε να τον κάνει «πιο ανθρώπινο».

«Το sequel της “Wall Street” δείχνει μια διαφορετική γενιά, που έχει πιο χαλαρό τρόπο εμφάνισης. Βέβαια αυτοί οι τύποι που έβγαλαν πολλά λεφτά και πάλι ήθελαν να το επιδείξουν. Με δύο τρόπους: με τον χαλαρό τρόπο όπως ο Σία Λεμπέουφ με ακριβά κομμάτια φορεμένα απλά. Ή με φόρμες και μπλουζάκια, ή τζιν και ένα μπλουζάκι ροκ εν ρολ και μια κουκούλα, επειδή δεν τους ένοιαζε πια η εμφάνισή τους, καθώς είχαν βγάλει τόσο πολλά χρήματα. Αυτή η νέα γενιά των πλουσίων ήταν σε θέση να βρει το δικό της στυλ και να το δείξει χωρίς να ακολουθεί έναν παραδοσιακό, συντηρητικό κανόνα ή στολή. Είχαν επιλογές. Τώρα οι άνδρες έχουν πολλές ευκαιρίες να είναι δημιουργικοί με τον τρόπο που ντύνονται δημιουργικά και οι γυναίκες».

Εχει σκεφτεί ότι με τη δουλειά της ενδυναμώνει τις γυναίκες, διαμορφώνοντας τα πρότυπα για να ντύνονται ανάλογα με την προσωπικότητά τους; «Εξαρτάται από το σενάριο και τους χαρακτήρες. Εστω ότι έχουμε τον ρόλο για μια κακοποιημένη γυναίκα. Θα ανατρέξω στην ιστορία και στο σενάριο μήπως εντοπίσω κάποιο σημείο που θα μπορέσει να τη βγάλει έξω από αυτή τη σκοτεινή περιοχή. Ή μία ντροπαλή γυναίκα. Βέβαια δεν είναι δική μου ευθύνη να παρεμβαίνω στο σενάριο. Φυσικά αν μου δίνεται η ευκαιρία θα ενδυνάμωνα την κάθε γυναίκα μέσα από το σύνολο της γκαρνταρόμπας της. Δεν θεωρώ όμως ότι υπάρχει μία συγκεκριμένη στολή για να ενδυναμώσεις έναν χαρακτήρα ή ένα άτομο σήμερα. Εξαρτάται πάντα από το τι είδους άτομο είναι. Αν υπήρχε στολή, τότε αυτό θα αφορούσε συλλογικά μία ομάδα. Ομως πιστεύω ότι η ενδυνάμωση έχει να κάνει με την ατομικότητα και όχι με συλλογικές συμπεριφορές. Με το τι έχεις μέσα σου, τι λέει η καρδιά σου. Ας την αφήσουμε λοιπόν κι ας ακούσουμε την εσωτερική φωνή. Αυτό βλέπω ως ενδυνάμωση. Δεν νομίζω λοιπόν ότι ένας τετράγωνος ώμος, ένα βαθύ ντεκολτέ, ένα παντελόνι σημαίνουν ενδυνάμωση για τη γυναίκα. Θα μπορούσαν κομμάτια από αυτά να σχετιστούν με την ξεχωριστή περίπτωση του καθενός ανθρώπου».

info

Παρακολουθήστε την ομιλία της Ελεν Μιρόζνικ στο: https://www.youtube.com/watch?v=rdLfu88-oFY