Σοκολάτα στα 30

Οταν είσαι έξι χρονών, η νεότητά σου είναι ελαφρυντικό. Δεν φταις εσύ που ήθελες να φας ένα κομματάκι σοκολάτας παραπάνω. Δεν φταις που κοκκίνισες από το κλάμα για να σου τη δώσουν – φταίνε αυτοί που δεν ήθελαν να σε ακούν να γκρινιάζεις άλλο και υπέκυψαν στην επιθυμία σου. Οταν φτάσεις στα δεκαέξι, δεν φταις εσύ που μια μέρα με λιακάδα έκανες κοπάνα από το σχολείο. Φταίει το σύστημα που απαιτεί πολύ από τον χρόνο σου, οι καθηγητές που δεν μπορούν να κρατήσουν την προσοχή των μαθητών τους, η επαναστατική φύση των εφήβων για την οποία τραγούδησε κάποια στιγμή ο Σαββόπουλος. Οταν πια κλείσεις τα δεκαοκτώ, ε, ήρθε η ώρα να ζήσεις, βρε παιδί μου, να απολαύσεις τη στιγμή. Δεν πειράζει να πεις μια κουβέντα παραπάνω, να κάνεις μια τρέλα της στιγμής.

Φτάνει όμως κάποια στιγμή, εκεί γύρω στα είκοσι πέντε-τριάντα, που τα κεφάλια στρέφονται προς το μέρος σου. Για πρώτη φορά δεν υπάρχει κανείς τριγύρω να αναλάβει ευθύνες που δεν του αναλογούν. Φταις που δεν κατάλαβες ποτέ ότι η βία δεν είναι λύση, που ακόμα και τα συνθήματα στους τοίχους τα γράφεις ανορθόγραφα. Φταις γιατί σήμερα εσύ, που έζησες τον Δεκέμβρη του 2008 και τον Μάιο του 2010 από πρώτο χέρι, κρατάς πανό που ηρωοποιούν τρομοκράτες. Φταις γιατί την πιο κρίσιμη ώρα, εκείνη που έπρεπε να πάρεις θέση για όσα καθόρισαν τη ζωή σου, επέλεξες να σηκώσεις τα χέρια ψηλά, να δηλώσεις «νέος και απολιτίκ» και να γίνεις φλανέρ στα μαγαζάκια της Αθήνας. Φταις γιατί κοιτάς σχεδόν απαιτητικά προς το μέρος εκείνων που σε νταντεύουν: τους προκαλείς να σε πάρουν υπό την προστασία τους, λες και είσαι ακόμη το ίδιο μικρό παιδί που ζητάει ένα ακόμα κομματάκι σοκολάτας. Σχεδόν τους απειλείς πως θα κρατήσεις την αναπνοή σου μέχρι να μπλαβιάσεις για να τους τιμωρήσεις.

Το «κλικ» από την εποχή της ανευθυνότητας σε εκείνη της υπευθυνότητας έγινε χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. Κι αυτό είναι ίσως το μοναδικό για το οποίο δεν φταις (και) εσύ.

Η Τζίνα Μοσχολιού απουσιάζει με άδεια