Πανεπιστημιακό άσυλο και επανάσταση

Ενα από τα προσφιλή θέματα του δημόσιου διαλόγου των κομμάτων και των «προοδευτικών» διανοουμένων στη χώρα μας είναι το πανεπιστημιακό άσυλο. Αυτή η συζήτηση διανθίζεται πάντα με επιλεκτική προσαρμογή των ιδεών της Γαλλικής Επανάστασης, της Κομμούνας του Παρισιού (1871), ή έστω του Μάη του ’68 στην εποχή μας. «ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», στις 27/2/21, δημοσίευσαν δύο άρθρα, του Μιχάλη Σταθόπουλου και του Νίκου Μουζέλη, στα οποία γίνεται έντεχνη προσπάθεια αμφισβήτησης του νόμου 40777/2021, για την ακαδημαϊκή ελευθερία και το Ασυλο. Μάλιστα, ο κ. Μουζέλης αποδίδει στον δεξιό λαϊκισμό την ψήφιση του νόμου, ο οποίος κατ’ αυτόν, «Μετατρέπει τα ελληνικά Πανεπιστήμια σε αστυνομοκρατούμενους οργανισμούς». Ο κ. Σταθόπουλος, πιο προσεκτικά, αναφέρει ότι, «Το πρόβλημα της βίας στα Πανεπιστήμια υπάρχει, αλλά υπάρχουν λύσεις χωρίς την εγκατάσταση της Αστυνομίας στα ΑΕΙ».

Αν και είχα κάθε δικαίωμα, πιθανότατα και υποχρέωση, να εκφράσω την άποψή μου πριν από την ψήφιση του νόμου, αρνήθηκα να το κάνω. Ομως, τα δημοσιεύματα μετά την ψήφιση του νόμου, με υποχρεώνουν να αναφερθώ στην προσωπική μου εμπειρία, πιθανότατα, στο σοβαρότερο περιστατικό βίας, εντός αμφιθεάτρου, στο ΕΚΠΑ. Λίγες μέρες πριν από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, το 2008, δέχτηκα «δολοφονική» επίθεση από ομάδα κουκουλοφόρων, οι οποίοι με χτύπησαν με σιδηρογροθιά στο πρόσωπο, με αποτέλεσμα να υποστώ κάκωση οστών του προσώπου, εσωτερική αιμορραγία αμφοτέρων των οφθαλμών, κρανιοεγκεφαλική κάκωση και κίνδυνο της ζωής μου. Νοσηλεύτηκα για μία εβδομάδα στο νοσοκομείο «Γεώργιος Γεννηματάς».

Η Δικαιοσύνη έπειτα από χρόνια έθεσε την υπόθεση στο αρχείο! Τον, δε, ηθικό αυτουργό θεώρησε αγνώστου διαμονής!! Εστω και αν η Αντιτρομοκρατική τον παρακολουθούσε για πιθανή διάπραξη νέων εγκλημάτων!!! Το ερώτημα είναι, εάν οι Πρυτανικές Αρχές καλούσαν την Αστυνομία, θα μπορούσε να προληφθεί η εγκληματική πράξη; H απάντηση είναι, προφανώς όχι!

Δεν θέλησα να δώσω δημοσιότητα στην εγκληματική επίθεση κατά της ζωής μου, εκτός μιας συνέντευξης στη δημοσιογράφο της «Ελευθεροτυπίας», Ολυμπία Λιάτσου. Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στις 2/12/2008, όπου γίνεται αναφορά «για άγρια επίθεση από ομάδα κουκουλοφόρων στον χώρο του Πανεπιστημίου».

Οι πράξεις βίας αλλά και οι εξωθεσμικές παρεμβάσεις στη λειτουργία των ΑΕΙ, οχυρώνονται πίσω από την αντεστραμμένη, οργουελικά, έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου.

Σε μια μεταβιομηχανική ευρωπαϊκή χώρα, οι επαναστάσεις δεν γίνονται πλέον με έφοδο στα «χειμερινά ανάκτορα». Ομως, δυστυχώς, στη χώρα μας υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις του παρελθόντος, οι οποίες φαντασιώνονται κοινωνικές εξεγέρσεις με ορμητήριο το Πανεπιστήμιο. Γι’ αυτούς, η πολιτική ανυπακοή και οι πράξεις βίας, εντός ή εκτός του Πανεπιστημίου, είναι απαραίτητο εφαλτήριο για την επαναστατική κατάληψη της εξουσίας και τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας. Εάν πάλι, δεν μπορέσουν να πάρουν την πραγματική «εξουσία», συμβιβάζονται – αφού δώσουν αγώνα για άλωση των ΜΜΕ και της Δικαιοσύνης – με τη «ριζοσπαστική» διαχείριση στα πλαίσια του συστήματος. Ας μην ξεχνάμε, όμως, τη ρήση της Ροσάνα Ποντεστά, ιστορικής μορφής του Ιταλικού Κουμμουνιστικού Κόμματος, ότι πράξεις βίας ανήκουν στην οικογενειακή φωτογραφία των μαρξιστικών κομμάτων. Η βία, μπορεί να ήταν η μαμή της Ιστορίας σύμφωνα με τον Ενγκελς στην εποχή του, όμως σήμερα κάθε προσπάθεια χρησιμοποίησής της, είναι αδιαμφισβήτητα μια νεοφασιστική πρακτική.

Ο Νίκος Φίλης, εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε ότι οι διατάξεις του νόμου, «Δεν θα εφαρμοστούν στην πράξη. Θα αγωνιστούμε να μην εφαρμοστούν στην πράξη…». Ο Πρύτανης του ΑΠΘ, δήλωσε ότι «τα γεγονότα είναι η κορύφωση των όσων βιώνουν τόσα χρόνια οι καθηγητές και οι καθηγήτριες… σε ένα καθεστώς άτυπης ομηρείας από ομάδες που χρησιμοποιούν τη βία για να επιβάλλουν τις απόψεις τους».

Πενήντα χρόνια, σχεδόν, μετά τη Μεταπολίτευση κουβαλάμε ακόμα τη «λεοντή» των αγώνων ενάντια στη Χούντα. Εφόσον, μετά τη Μεταπολίτευση, ο χώρος των Πανεπιστημίων ανέχεται τη βία και αδυνατεί στην πράξη να υπερασπιστεί τις αξίες λειτουργίας τους και τη ζωή των μελών του, η βοήθεια της Αστυνομίας είναι απαραίτητη. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι σύμφωνα με το άρθρο 16 του Συντάγματος «Η ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσει από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα». Στη Βουλή, η οποία είναι ο κορυφαίος αυτοδιοικούμενος, θεωρητικά και πρακτικά, θεσμός της Ελληνικής Πολιτείας, λειτουργεί Αστυνομία. Εάν η ύπαρξη της Αστυνομίας στη Βουλή δεν επηρεάζει τους βουλευτές, γιατί θα επηρεάζει τους καθηγητές στα ΑΕΙ;

Στη συνέντευξή μου, στις 2/12/2008, στην «Ελευθεροτυπία», είχα δηλώσει ότι, «Το Πανεπιστήμιο οφείλει να αναπτύξει το ίδιο τις δικές του δομές και υπηρεσίες που θα είναι ικανές να υπερασπιστούν τη λειτουργία του ανά πάσα στιγμή από κάθε εισβολέα». Ομως 13 χρόνια μετά, και βλέποντας τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας, θεωρώ ότι για μια σύντομη περίοδο, μερικών ετών, πρέπει η φύλαξη των Πανεπιστημίων να ανήκει στην Ελληνική Αστυνομία σε συνεργασία με τις Πρυτανικές Αρχές. Αλλωστε, ο νόμος αναφέρει ότι «ο Πρύτανης είναι αρμόδιος για τα θέματα ασφάλειας των ΑΕΙ». Να επανεξετάζεται, δε, η αναγκαιότητα συνέχισής του ή όχι, κάθε φορά που στη Βουλή συζητείται η αλλαγή του Συντάγματος.

Εχω την ελπίδα ότι η κοινωνία στην Ελλάδα, αργά και σταθερά, αφήνει πίσω της τα φαντάσματα του παρελθόντος, ανοίγοντας νέους δρόμους στους οποίους τα γνήσια – και όχι κατ’ όνομα – προοδευτικά κόμματα θα βαδίσουν μαζί με συγκρούσεις αλλά και συγκλίσεις στο παιχνίδι της δημοκρατίας, για εναλλαγή κομμάτων, στην εξουσία. Και ο νόμος για την Ακαδημαϊκή Ελευθερία, εφόσον εφαρμοστεί, θα βοηθήσει στην κοινή πορεία για το καλό της χώρας.

Ο Γιάννης Παπαδάτος είναι ομότιμος καθηγητής ΕΚΠΑ, πρώην βουλευτής ΠΑΣΟΚ