Τι σημαίνει η αντίδραση του πρύτανη του ΑΠΘ;

Ας υποθέσουμε ότι βρισκόσασταν αντιμέτωποι με την παρακάτω κατάσταση: «Στις 7 το πρωί της 22ας Φεβρουαρίου, περίπου 25 άτομα συγκεντρώθηκαν στην είσοδο του κτιρίου διοίκησης κρατώντας λοστούς και εργαλεία διάρρηξης. Στη συνέχεια, γνωστοποίησαν την πρόθεσή τους να καταλάβουν το δημόσιο κτίριο. Απαίτησαν από τους εργαζόμενους στις υπηρεσίες φύλαξης και καθαριότητας να αποχωρήσουν, απειλώντας μάλιστα τη σωματική τους ακεραιότητα, ενώ ζήτησαν επιτακτικά και την εκκένωση των χώρων στάθμευσης». Και ας υποθέσουμε παρακάτω ότι, σύμφωνα με τον νόμο, ήσασταν εσείς οι υπεύθυνοι του υπό κατάληψη κτιρίου. Τι θα κάνατε; Σύμφωνα με τον νόμο, θα ζητούσατε προφανώς τη βοήθεια της Αστυνομίας για να προστατεύσετε πρώτα τη σωματική ακεραιότητα των εργαζομένων και μετά να προλάβετε και τυχόν φθορές και καταστροφές του κτιρίου. Αυτό λέει η λογική, αυτό υπαγορεύει η ευθύνη.

Η παραπάνω κατάληψη συνέβη στο κτίριο διοίκησης του μεγαλύτερου πανεπιστημίου της χώρας, του ΑΠΘ. Ο πρύτανης Νίκος Παπαϊωάννου, πράττοντας σύμφωνα με τον νόμο που ορίζει τη λειτουργία του Ιδρύματος του οποίου προΐσταται, ενημέρωσε την Εισαγγελία και ακολούθως παρενέβη η Αστυνομία. Συνελήφθησαν 30 άτομα εκ των οποίων φοιτητές ήταν μόνο οι 12 εξ αυτών. Ακολούθησε η προγραφή του πρύτανη από μερίδα του Τύπου. Καταδότης ο πρύτανης!

Τα συχνά περιστατικά καταλήψεων, καταστροφών και πλημμελούς φύλαξης των πανεπιστημίων, με πρόσφατο το περιστατικό με τον πρύτανη του ΟΠΑ, αποδόθηκαν από την πολιτεία και στην ατολμία των Αρχών διοίκησης να δράσει επαρκώς απέναντι στη βία οργανωμένων μειοψηφιών και ατόμων, που συχνά δεν ανήκουν ούτε καν στην πανεπιστημιακή κοινότητα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την ψήφιση νόμου ίδρυσης ειδικού σώματος φρουρών φύλαξης υπό την εποπτεία της Ελληνικής Αστυνομίας, παρά την άποψη της πλειονότητας των πανεπιστημιακών για την ανάγκη παραμονής της ευθύνης της φύλαξης στα διοικητικά όργανα των πανεπιστημίων.

Η προγραφή του πρύτανη του ΑΠΘ – απαξιώ να επαναλάβω τον θλιβερό χαρακτηρισμό – δεν είναι μόνο επικίνδυνη, ηθικά και ουσιαστικά. Αντιπαλεύει και απαξιωτικά ακυρώνει την άποψη της πανεπιστημιακής κοινότητας ως προς την ικανότητά της να προασπίσει την εύρυθμη λειτουργία και να φροντίσει με επάρκεια τη φύλαξη των Ιδρυμάτων της.

Γιατί η τολμηρή παρέμβαση του πρύτανη Νίκου Παπαϊωάννου κάνει ακριβώς αυτό. Φροντίζει η ίδια, ως προϊσταμένη Αρχή, για την εφαρμογή των εσωτερικών κανόνων του Ιδρύματος ακολουθώντας τον νόμο. Ξεπερνώντας ένα εγκατεστημένο καθεστώς φόβου, τολμά να σπάσει ένα κακοφορμισμένο απόστημα ανομίας που χρόνια τώρα κρατάει τα Ιδρύματα ομήρους. Και έρχεται με σαφήνεια να αποδείξει ότι συμβιβασμοί με ομάδες που χρησιμοποιούν πρακτικές όχλου για να επιβάλουν τις απόψεις τους δεν υφίστανται. Ουσιαστικά ξεκαθαρίζει και αποδεικνύει την ικανότητά της να επιληφθεί τα του οίκου της. Δυστυχώς, προγραφές, ακραίοι εμπρηστικοί και διχαστικοί χαρακτηρισμοί αφαιρούν από την πανεπιστημιακή κοινότητα. Ευτυχώς στην πλειονότητά τους τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν αποφασίσει εδώ και καιρό τη φυγή από τη μιζέρια και την εκτίναξη προς τα εμπρός. Το ΑΠΘ είναι ένα από αυτά.

Η Εφη Μπάσδρα είναι απόφοιτος του ΑΠΘ, καθηγήτρια Βιοχημείας – Εμβιομηχανικής στην Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ και πρώην πρόεδρος του ΙΚΥ