Αν δεν αλλάξει ο Μπόλονι, οι στόχοι θα χαθούν

Οσο τα προβλήματα δεν τα λύνεις και απλά τα βάζεις κάτω από το χαλάκι, τόσο αυτά θα επιμένουν να βγαίνουν στην επιφάνεια και να σε ενοχλούν. Μέχρι που θα σου γίνουν ανυπόφορα. Ο Παναθηναϊκός είχε το δικό του «χαλάκι». Τις νίκες. Κέρδιζε και προχωρούσε. Σε μια περίοδο που είχε ανάγκη να κερδίζει. Κι όσο κέρδιζε, σχεδόν κανείς δεν έβλεπε τα προβλήματά του. Στην ανάπτυξη. Στη δημιουργία. Στο σκοράρισμα. Ο Λάζλο Μπόλονι μπορούσε όλο αυτό το διάστημα που είχε την ηρεμία των νικών να χτίσει πάνω σ’ αυτές. Να δουλέψει λίγο παραπάνω το μεσοεπιθετικό κομμάτι. Να μην αρκεστεί μονάχα στην άμυνα.

Δεν το έκανε. Και ο Παναθηναϊκός έφτασε σε σημείο να εγκλωβιστεί στο ίδιο του το παιχνίδι. Να… πνίγεται σε μια κουταλιά νερό. Να φοβάται να νικήσει. Χθες η ΑΕΚ δεν ήταν κάποιο φόβητρο. Δεν έλυσε μονομιάς τα προβλήματα που αντιμετώπιζε στην άμυνα. Εκείνα που κάθε ομάδα που έβρισκε απέναντί της είχε το δικαίωμα να ελπίζει πως θα σκοράρει 1-2 γκολ και θα της πάρει το αποτέλεσμα. Ο Παναθηναϊκός, όμως, φοβήθηκε να παίξει. Να βγει μπροστά, να απειλήσει, να ρισκάρει, να γεμίσει την περιοχή. Με λίγα λόγια; Φοβήθηκε να κερδίσει.

Ο Μπόλονι έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την εικόνα που δείχνει η ομάδα του. Του πιστώνονται οι νίκες, του πιστώνεται η εξαιρετική αμυντική λειτουργία, το γεγονός πως πλέον ο Παναθηναϊκός μπαίνει σε όλα τα ντέρμπι και κοιτάζει τον αντίπαλο στα μάτια. Ομως χωρίς… κανονικό ποδόσφαιρο, τα αποτελέσματα θα σταματήσουν να έρχονται και μοιραία θα χαθούν και οι στόχοι. Ηδη η Ευρώπη απομακρύνθηκε. Και το Κύπελλο είναι… επίφοβο, αφού απέναντι στον ΠΑΣ Γιάννινα ο Παναθηναϊκός θα αναγκαστεί να παίξει ώστε να ανατρέψει το αποτέλεσμα.