Στο όνομα της προόδου

Οι συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των εκπαιδευτικών, απ’ όσο ξέρω, δεν ασκούν διδακτικά καθήκοντα στις αίθουσες, καθώς έχουν σοβαρότερα θέματα να διαχειριστούν. Με αφορμή την «απεργία – αποχή» που αποφάσισαν εναντίον της αξιολόγησης των σχολικών μονάδων, διαπιστώνω ότι τελικά οι συνδικαλιστές διδάσκουν σπουδαιότερα πράγματα μέσω της δράσης τους. Διδάσκουν θεμελιώδεις αξίες του Υπαρκτού Ελληνισμού, όπως το παράδοξο ότι η ατομική ανευθυνότητα μπορεί να υπηρετεί την κοινωνική πρόοδο.

Ο νόμος που θεσμοθετεί την αξιολόγηση των σχολικών μονάδων ψηφίστηκε πέρυσι τον Ιούνιο. Ορίζει ότι κάθε σχολική μονάδα καταρτίζει με συγκεκριμένα κριτήρια έναν ετήσιο προγραμματισμό, την πορεία του οποίου παρακολουθεί τακτικά και στο τέλος κάθε χρονιάς αποτιμά την εκτέλεσή του. Αυτή είναι η διαδικασία της αυτοαξιολόγησης, με την οποία οι συνδικαλιστές δεν έχουν σοβαρές διαφωνίες. Τους θίγει η εξωτερική αξιολόγηση, που ακολουθεί στο επόμενο στάδιο, κατά την οποία τα αποτελέσματα συγκεντρώνονται, αναλύονται και τίθενται στη διάθεση των εξωτερικών αξιολογητών (Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής, Αρχή Διασφάλισης της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση) για υποδείξεις.

Να το πω απλά, οι συνδικαλιστές θεωρούν ότι οι εκπαιδευτικοί δεν πρέπει να ενδιαφέρονται ούτε, πολύ περισσότερο, να δίνουν λογαριασμό για την απόδοση των σχολείων τους, και αυτό εν ονόματι της προστασίας του δημόσιου αγαθού της εκπαίδευσης. Δάσκαλοι και καθηγητές, λοιπόν, κηρύσσουν «απεργία – αποχή διαρκείας» από τα καθήκοντα που αφορούν την αξιολόγηση των σχολικών μονάδων. Απεργούν, δηλαδή, για να μη μείνει μόνη της η Βουλγαρία στον πάτο της Ευρωπαϊκής Ενωσης ως η μόνη χώρα που δεν εφαρμόζει σύστημα αξιολόγησης στα σχολεία της. Να έχει και την Ελλάδα δίπλα για να της κάνει συντροφιά…

Οι προσεγγίσεις, ωστόσο, των συνδικαλιστικών φορέων διαφέρουν. Το εξώδικο με το οποίο η ΟΛΜΕ (καθηγητές) γνωστοποιεί την απεργία στο υπουργείο είναι μια άσκηση στόμφου, στην οποία ο αθλητής μπουρδουκλώνεται μόνος του. Απολαύστε (υπεύθυνα) ένα μικρό δείγμα: «Οι οικείες συναφώς προβλέψεις στο μέτρο που άγουν σε ετεροκαθορισμό των στόχων των σχολικών μονάδων και προβλέπουν έξωθεν αυτών επεμβάσεις στη διαδικασία αυτοαξιολόγησης και εξωτερικής αξιολόγησής τους, θίγουσες τον πυρήνα της αυτονομίας τους, διακυβεύουν εν τέλει την αποτελεσματική εφαρμογή της βασικής αποστολής του Κράτους όπως κατοχυρούται στο άρθρο 16 παρ. 2 Συντ.: “Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους πολίτες”».

Η ΟΛΜΕ υποστηρίζει, αν καταλαβαίνω καλά, ότι η εφαρμογή της αξιολόγησης, δηλαδή του ελέγχου της απόδοσης, των σχολικών μονάδων απειλεί εν τέλει την ανάπτυξη ελεύθερων πολιτών; Υπερασπίζεται την αποστολή του κράτους, ενώ συγχρόνως καλεί σε παραβίαση των νόμων του; Για να καταφεύγουν σε τέτοια αστεία επιχειρήματα, υποψιάζομαι ότι οι κρατούντες στην ΟΛΜΕ πρέπει να είναι μάλλον νεοδημοκράτες του γαλάζιου ΠΑΣΟΚ.

Αντιθέτως, οι της ΔΟΕ (δάσκαλοι) είναι προφανές από τη γλώσσα και τον οίστρο του κειμένου ότι ανήκουν στο ΚΚΕ. Η αξιολόγηση είναι εκ των προτέρων «αντιδραστική» και δημιουργεί «ταξικούς διαχωρισμούς». Δημιουργεί επίσης «κλίμα αυταρχισμού, ελέγχου και απαξίωσης των εκπαιδευτικών». Οι τελευταίοι ενοχοποιούνται σκοπίμως από την κυβέρνηση, γιατί έτσι προωθεί «την αθώωση των αντιεκπαιδευτικών και αντιλαϊκών πολιτικών της». Το εξώδικο της ΔΟΕ είναι σαν θρησκευτικό τροπάριο, που πάει με την κεκτημένη ταχύτητα της τυποποίησης. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε ένα σημείο μέμφεται την κυβέρνηση, επειδή «προχωρά, με το νομοθετικό σχέδιο που θεσπίζει για την αξιολόγηση σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών, σε μια απαράδεκτη και εχθρική προς τους εκπαιδευτικούς ενέργεια». Ποιο νομοθετικό σχέδιο; Από τον περασμένο Ιούνιο είναι νόμος του κράτους!

Οι συνδικαλιστές διεκδικούν, όπως είναι φυσικό, περισσότερα χρήματα για τη Δημόσια Παιδεία, αλλά και το προνόμιο να μη δίνουν λογαριασμό για τα αποτελέσματα της δαπάνης. Διεκδικούν το δικαίωμα στη «δημοκρατική» ανευθυνότητα, το ακαταλόγιστο. Ιδιοποιούνται ένα δημόσιο αγαθό και παριστάνουν ότι το υπερασπίζονται. Προοδευτικοί; Οπωσδήποτε! Αλλά μόνο στο επάγγελμα…