Πρόσχημα

Σύμφωνα με το άρθρο 37,1 του Συντάγματος «ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διορίζει τον Πρωθυπουργό και με πρόταση του διορίζει και παύει τα λοιπά μέλη της Κυβέρνησης και τους υφυπουργούς».

Δυστυχώς το Σύνταγμα δεν προβλέπει συμμετοχή της κυρίας Σίας Αναγνωστοπούλου στη διαδικασία, ούτε καν τη σύμφωνη γνώμη της. Αντιλαμβάνομαι ότι είναι παράλειψη του συνταγματικού νομοθέτη αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι.

Παρ’ όλ’ αυτά η βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ (και διάφοροι συνοδοιπόροι, φίλοι ή ομοϊδεάτες της..) ζητούν την παραίτηση της Μενδώνη. Δικαίωμά τους. Δημοκρατία έχουμε, τζάμπα είναι.

Αλλωστε αν υπήρχε αντίτιμο, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε προ πολλού χρεοκοπήσει με τόσες παραιτήσεις υπουργών που ζητάει.

Υποθέτω λοιπόν ότι ο Πρωθυπουργός τους άκουσε, έλαβε σοβαρά υπόψη τη γνώμη τους κι έκρινε ότι η Μενδώνη είναι χρήσιμη στην κυβέρνησή του.

Δεν ακολούθησε τις υποδείξεις «των ανθρώπων της τέχνης και της κοινωνίας» (!) που είπε χθες ο Τσίπρας.

Το κρίμα πάνω του. Αλλά το θέμα έληξε.

Και η αντιπολίτευση; Δεν μπορεί να κάνει κάτι; Προφανώς. Μπορεί να υποβάλει πρόταση δυσπιστίας κατά του υπουργού (άρθρο 84,2).

Αλλά, δυστυχώς, η αντιπολίτευση ξόδεψε το δικαίωμα υποβάλλοντας στις 22 Οκτωβρίου μια άνευ λόγου πρόταση δυσπιστίας στον Σταϊκούρα.

Τώρα χρειάζεται να περάσουν έξι μήνες για να το επαναλάβει.

Το θέμα λοιπόν έληξε δεύτερη φορά.

Τι μένει; Μένει μια πολιτική επιχείρηση κυρίως από την πλευρά της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Για την οποία προφανώς το θέμα δεν είναι η Μενδώνη, ούτε ο Λιγνάδης, ούτε το #ΜeΤoo – το Εθνικό Θέατρο τους μάρανε! Το θέμα είναι η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός.

Δεν με εκπλήσσει. Ετσι λειτουργεί συνήθως η πολιτική στη χώρα μας κι όχι μόνο τώρα. Τα γεγονότα δεν είναι παρά το πρόσχημα για τα πρόσωπα.

Το ΚΙΝΑΛ είχε αρχικά διαφοροποιηθεί μιλώντας μόνο για ευθύνη επιλογής. Αλλά άκουσα να παθαίνουν ΣΥΡΙΖΑ και να μιλούν για συγκάλυψη.

Το πρώτο έχει μια υπαρκτή πολιτική βάση. Το δεύτερο είναι εντελώς ανυπόστατο. Υπόδειγμα λάθος αντιπολίτευσης: όταν έχεις στο πιάτο σου το προφανές, δεν καταφεύγεις στο απίστευτο.

Υποθέτω βεβαίως ότι το έργο που είδαμε χθες στη Βουλή θα το δούμε ξανά και ξανά. Δεν έχω ψευδαισθήσεις. Στον Μητσοτάκη δεν κάνει κακό. Τον Τσίπρα δεν τον ενοχλεί.

Ας ελπίσουμε τουλάχιστον να αλλάξουν θεματολογία. Και να ξεφύγουν από θέματα τόσο απωθητικά, τόσο αποκρουστικά και τόσο ευαίσθητα.

Μια χαρά τσακωνόντουσαν έως τώρα για τα Πανεπιστήμια ή την οικονομία. Τι τους πειράζει να ξαναρχίσουν;