Δεσμώτης των κλισέ

Να χυθεί άπλετο φως. Το μαχαίρι στο κόκαλο. Δύο ραδιοφωνικές εκπομπές έκανα, η μία στον Αθήνα 9.84 και η άλλη στον ηλεκτρονικό Amagi με αυτούς τους τίτλους. Προφανώς, χρησιμοποιούσα τις εκφράσεις αυτές ειρωνικά, αφού συγκαταλέγονται στα πιο χρησιμοποιημένα κλισέ από πολιτικούς παλαιάς κοπής. Και τις δυο φράσεις τις είπε, χθες, στη Βουλή, αλλά στα σοβαρά, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας. Ο οποίος ηττήθηκε μεν στην αντιπαράθεση, αλλά καθόλου δεν τον νοιάζει η Βουλή. Η ψυχή του φλέγεται στο πεζοδρόμιο.

Τι προσπάθησε χονδρικά να αντιτάξει στις καταγγελίες του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι ουσιαστικά λειτουργεί χωρίς κανέναν θεσμικό φραγμό κι ότι τρέφεται (και εκθρέφει) τη λάσπη ουσιαστικά κατά της πολιτικής που εκτοξεύεται στο βαθύ Ιντερνετ αλλά και στα συριζαϊκά ΜΜΕ – επίσημα και ανεπίσημα; Ενα δήθεν. Μια δήθεν θεσμική έγνοια για τα πράγματα συμπληρούμενη από ηθικολογικούς υπαινιγμούς για τους πολιτικούς αντιπάλους του. Μια αποκήρυξη του κιτρινισμού στα λόγια, τον οποίο στην πράξη χαϊδεύει – γι’ αυτό άλλωστε και έψαχνε να βρει τρόπο να συμψηφίσει την άθλια συμπεριφορά τού κατ’ επανάληψιν μάτσο υβριστή πρώην υπουργού του με κυβερνητικά στελέχη. Στην ουσία, όμως, ακόμα μια φορά κάλυψε τον Πολάκη. Οχι ρητά, αλλά τον κάλυψε.

Αν ο Τσίπρας ήταν, έστω εν εξελίξει, σοσιαλδημοκράτης, θα έλεγε κανείς ότι δίνει στον Πολάκη την ασυλία που έχει ο τρελός του χωριού. Αρκεί, βεβαίως, ο κριτής του, εν προκειμένω ο πρόεδρος του κόμματός του, να ήταν ξεκάθαρα μακριά από τον αντιθεσμικό λόγο. Αυτό, φυσικά, δεν συμβαίνει με τον πρόεδρο Τσίπρα. Οχι διότι είναι πολύ αριστερός αλλά επειδή ο λόγος του είναι κονσέρβα. Ετοιματζίδικος. Ενας πολιτικός χωρίς περιεχόμενο που απλώς απομνημονεύει φράσεις, πολλές από τις οποίες του εντυπώνονται και τις ξαναχρησιμοποιεί. Μιλάει την πολιτική ακριβώς όπως μιλάει και τα αγγλικά.

Οπότε αυτό που μένει, ακόμα κι αν είναι διανθισμένο από αριστερά τσιτάτα, δεν είναι αριστερό αλλά είναι η παπαγαλία. Οχι ενός οποιουδήποτε παπαγάλου, αλλά ενός παπαγάλου εξουσιαστή. Ενός προσώπου που γνώρισε την πολιτική ως σύγκρουση είτε για την κατάληψη της εξουσίας είτε για τη διατήρησή της. Τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες και ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Σε αυτή τη θεώρηση των πραγμάτων, οι θεσμοί είναι πάντα μια ενοχλητική λεπτομέρεια. Στη διάρκεια της πρωθυπουργίας του, ο πρόεδρος Τσίπρας γνώρισε με άσχημο γι’ αυτόν τρόπο την αντοχή των θεσμών – αλλά τώρα που είναι εκτός, πιστεύει ότι αρκεί να υιοθετείς κάθε διαμαρτυρία για να τους παρακάμψεις, βαδίζοντας μια διαδρομή που θα μπορούσε να την ανοίξει εκ νέου ένα φρέσκο κύμα αγανάκτησης.

Γι’ αυτό δεν έκρυψε τα μέτωπα που ανοίγει. Κατά της Μενδώνη, επειδή στο πρόσωπό της εκφράζεται η αγανάκτηση καλλιτεχνικών συνδικάτων. Με τους υπερασπιστές της τρομοκρατίας, αφού αντικειμενικά στρέφονται κατά του κράτους «των άλλων». Με κάθε καταληψία στα πανεπιστήμια, επειδή η «επανάσταση» έχει συμφέροντα, τους εκπροσώπους τους και παθιασμένους εθελοντές στους σκοπούς της. Πάντα κριτικός των όποιων μέτρων και στρατηγικών για τον κορωνοϊό, επειδή η πανδημία προσέφερε αυτό που μονίμως επιδιώκει στην αντιπολίτευση, ανασφάλεια και ύφεση… «Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση».

Να ένα ακόμα κλισέ που ο δεσμώτης τους πιστεύει ότι μπορεί να λειτουργήσει υπέρ του. Ξεχνώντας ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται – τη δεύτερη φορά ως φάρσα.