Παντελόνια και παντελονάτοι

O Ιωάννης μιλάει με όση σοβαρότητα έχει, αυτοανακηρύσσεται μαγειρικός βασιλιάς του «MasterChef». Στην πραγματικότητα, την ίδια ώρα, «δίνοντας» στους κριτές τους δυνατούς κρίκους της ομάδας του, αυτούς που θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν τον τίτλο του, κέρδιζε επάξια τον τίτλο του «κακού» στο προσεγμένο, καλομονταρισμένο ριάλιτι. Την επόμενη μέρα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του είχαν δώσει τον τίτλο του πιο αντιπαθούς παίκτη. Οι υπόλοιποι συμμετέχοντες στράφηκαν γρήγορα εναντίον του. Ενας εξ αυτών δεν δίστασε να του φωνάξει τις σκέψεις τους: «Αυτό που έκανες δεν είναι παντελονάτο». Ανδρες, παντελόνια, μποξεράκια, όρχεις. Εκεί μετράται η εντιμότητα του καθενός, στα κιλά που κουβαλάει πάνω του.

Εντάξει, δεν είπε ο άνθρωπος και τίποτα σοβαρό – απλά πως δεν τιμάει τα παντελόνια του. «Να, στα παντελόνια που φοράω», λένε συχνά εκείνοι που παίρνουν βαρύ όρκο για να υπογραμμίσουν με κάποιο τρόπο τη σοβαρότητά τους. Τα παντελόνια που τιμήθηκαν ή ατιμάστηκαν έχουν αναφερθεί τόσες και τόσες φορές στο παρελθόν (στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στους καβγάδες της καθημερινότητας) που έγιναν κομμάτι της κανονικότητας. Κι όμως, τις μέρες αυτές, που περνούν με ουρήσεις σε νιπτήρες, αυνανισμούς σε ώρα διδασκαλίας, σεξουαλικές παρενοχλήσεις και βιασμούς, ακόμα και ανηλίκων, η εμμονή στα παντελόνια (και ειδικά σ’ αυτά που κρύβουν τα παντελόνια) δείχνει πως η στρεβλή σχέση που αποκτά κανείς με τα στερεότυπα του φύλου του δεν ξεπερνιέται με ένα #ΜeΤoo. Είναι βαθιά και διαρκής, με μια εσάνς σεξισμού που δεν φεύγει, ό,τι κι αν ρίξεις από πάνω. Η ντομπροσύνη, ως αρσενικό προνόμιο, μετριέται όπως και η δύναμη. Νικητές ανακηρύσσονται, στο συλλογικό υποσυνείδητο, άνδρες «παλαιάς κοπής» με αρχές και αξίες, που ξέρουν να ξεχωρίζουν το δίκαιο από το άδικο. Οι υπόλοιποι; Φούστες που ανεμίζουν στο πρώτο φύσημα του αέρα. Γυναικείο πλεονέκτημα η ελαφρότητα, η υποχώρηση.

Το αρσενικό «παλαιάς κοπής», αυτό που κυνηγά επίμονα το αντικείμενο του πόθου του, έχει – θέλει να πιστεύει – φουσκωμένα παντελόνια. Και όταν δεν μπλέκει σε παρενοχλήσεις, ξέρει τάχα να τα τιμάει: υπερασπίζεται τους αδύναμους και τους δικούς του ανθρώπους, μιλάει ανοιχτά, λέει τα πράγματα με το όνομά τους, δεν διστάζει να τα κάνει όλα λίμπα αν θεωρεί πως έχει δίκιο. Ενα αρσενικό «παλαιάς κοπής» υποτίθεται πως θα «έκοβε το λαρύγγι» σε όποιον ηθοποιό – σκηνοθέτη πλησίαζε τα παιδιά του με κακούς σκοπούς. Ομως για είκοσι χρόνια, παρότι παραδέχεται πως γνώριζε ή υποπτευόταν ότι τα παιδιά των άλλων δεν προστατεύονταν όσο τα δικά του, κρατούσε το στόμα του κλειστό, δεν έκανε καν μια ερώτηση, δεν έσπειρε μια υποψία. Κρατήθηκε σε απόσταση, μη τυχόν και μπλέξει.

Ποιοι είναι αυτοί που μίλησαν, αν όχι οι «παλαιάς κοπής» παντελονάτοι; Οι άλλοι, που δεν ασχολούνται και τόσο με τα ρούχα τους. Οι «επαγγελματίες ομοφυλόφιλοι» που βρήκαν το κουράγιο να καταγγείλουν τους βιαστές τους, στρέιτ και γκέι άνδρες που μίλησαν για τις φορές που ξέφυγαν στο παρατσάκ, που είπαν «όχι» – και για τις φορές που δεν τα κατάφεραν. Αυτοί και οι γυναίκες, που φορούν παντελόνια ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα. Ξέρουν πολύ καλά τις ανατομικές τους διαφορές, ξέρουν πως το ύφασμα που κρύβει τα πόδια τους και τόσο τους διευκόλυνε τη ζωή δεν κρύβει κάτι που χρειάζεται να ζυγίσουν. Κι όμως, αυτές ήταν που βγήκαν μπροστά, που εξέθεσαν την προσωπική τους εμπειρία, ενώ θα μπορούσαν, αν ήθελαν, να την κρατήσουν καλά κρυμμένη, αφήνοντας τους θύτες να συνεχίσουν τη ζωή τους ανενόχλητοι.

Ολοι αυτοί μεγάλωσαν ακούγοντας επικλήσεις σε είδη ρουχισμού. Η πραγματική τους αξία δεν μετρήθηκε ποτέ από το παντελόνι τους.