Να μη φτάσουμε στο «ρουσφέτι του εμβολίου»

Τελικά, πότε θα έχει εμβολιαστεί το κρίσιμο ποσοστό του πληθυσμού ώστε να επιτευχθεί το επίπεδο συλλογικής ανοσίας που θα μας επιτρέψει να γυρίσουμε στην κανονικότητα; Μέχρι το Πάσχα, λένε, θα έχει κλείσει ο κύκλος για τον πιο ευπαθή πληθυσμό. Το πιστεύουμε; Μπορεί και ναι, παρ’ όλο που η αμφιβολία είναι ισχυρή, αν θα έρθουν έγκαιρα οι μαζικές δόσεις των εμβολίων, και κυρίως για τις πιο ευπαθείς ηλικίες, αφού δεν τους καλύπτουν τα εμβόλια της Astra Zeneca και τα άλλα είναι ακόμα λιγοστά;

Επειδή οι φήμες και οι λίγες – μέχρι στιγμής – ιστορίες που βγαίνουν προς τα έξω δείχνουν πως από την πλαϊνή πόρτα των εμβολίων μπαίνουν κι άλλοι εκτός από τις καθορισμένες κεντρικά ομάδες, η διαφάνεια και ο έλεγχος στο πού πάνε τα εμβόλια που δεν κάνουν, είτε κάποιοι που είχαν σειρά και τα αρνήθηκαν (π.χ. υγειονομικοί, υπάλληλοι προνοιακών δομών κ.λπ.), είτε κάποιοι πολίτες που τελευταία στιγμή δεν πήγαν στο ραντεβού, είναι επιτακτική.

Και όπως ξέρουμε τα εμβόλια αυτά πρέπει να πάνε σε ομάδες που έχει ήδη ανακοινώσει ο κεντρικός σχεδιασμός, όπως τα Σώματα Ασφαλείας, και όχι σε όποιον… είδε φως και μπήκε…

Και επειδή, όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά, οι ιστορίες του εμβολιαστικού κέντρου της Κέρκυρας, και η ιστορία του γηροκομείου του Βόλου που είδαν το φως μετά από καταγγελίες, φαίνεται πως δεν είναι μοναχικές περιπτώσεις, η μόνη λύση για να μη γιγαντωθεί το φαινόμενο και φτάσουμε και στο «ρουσφέτι του εμβολίου» είναι η απόλυτη διαφάνεια. Και πριν από αυτήν, ο απόλυτος έλεγχος…

Πριν τα περιστατικά πληθύνουν, πριν το φαινόμενο ξεχειλώσει, πριν αρχίσουμε όλοι να γνωρίζουμε και κάποιον που έκανε εμβόλιο από την πίσω πόρτα. Δεν έχει καμία σημασία αν τα «κατά παράκαμψη» εμβόλια είναι λίγα 5, 10, 100 ή 1.000 σε κάθε παράκαμψη.

Και το ένα μόνο εμβόλιο μπορεί κάποιον να τον κρατήσει στη ζωή και κάποιον άλλον να τον στείλει στο νοσοκομείο ή στον θάνατο. Ανάλογα αν το έκανε, ή όχι, ανάλογα τον χρόνο που το έκανε. Το θέμα των εμβολίων είναι θέμα ζωής, και η απαρέγκλιτη τήρηση της σειράς που έχει βάλει το κράτος είναι ύψιστο ζήτημα δημόσιας ηθικής. Ισως για το απρόσωπο κράτος να μην έχει σημασία ποιοι θα προλάβουν να εμβολιαστούν πρώτοι, αφού αν επιτευχθεί ένα σημαντικό ποσοστό συλλογικής ανοσίας δεν θα πιέζεται πια το σύστημα υγείας και θα μειώνεται η διασπορά. Ομως ο πολίτης έχει πρόσωπο και δικαιούται ισότιμη μεταχείριση μέχρι τελευταίας μονάδας.