Αντιπαραβολή

Λίγο μετά τη Σοφία Μπεκατώρου η κύπρια ολυμπιονίκης Αντρη Ελευθερίου κατήγγειλε – για τρίτη φορά από το 2018 – πως την παρενόχλησε σεξουαλικά ένας παράγοντας του αθλητισμού στη Μεγαλόνησο. Εκτοτε τέσσερις αθλήτριες μίλησαν για την παρενόχλησή τους από προπονητές – κι οι υποθέσεις τους βρίσκονται πλέον στο γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα -, μια γυναίκα κατήγγειλε υψηλόβαθμο ιερωμένο για βιασμό και μια άλλη για παρενόχληση, ενώ μια έβδομη πολιτικό. Οι δημοσιογραφικές πληροφορίες θέλουν τις Αρχές να ετοιμάζονται να ανακρίνουν τόσο τον επαγγελματία της πολιτικής όσο και τον άνθρωπο της Εκκλησίας. Για να το πούμε με λιγότερα λόγια: το #MeToo στην Κύπρο – σε αντίθεση με το ελληνικό – δεν περιορίστηκε σε μια υπόθεση. Ούτε καν σε έναν κλάδο. Μια εξήγηση γι’ αυτό θα μπορούσε να είναι πως το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν είδε σε κάτι μεγαλύτερο από τη ρουτίνα του μια αφορμή για μπίζνες ας γιούζουαλ. Δεν αναλώθηκε σε μικροκομματικές αντιπαραθέσεις, προσπαθώντας να εργαλειοποιήσει ένα κίνημα που αφορά πολύ περισσότερους από τους άμεσα εμπλεκόμενους.

Πλαίσιο

Για την ακρίβεια, δεν ακολούθησε τη συριζορθόδοξη στη μητέρα Ελλάδα πρακτική. Το ΑΚΕΛ κατηγορεί το κυβερνών ΔΗΣΥ για «ανεπάρκεια μέτρων» π.χ., αλλά όχι με μεθόδους βγαλμένες από τα βάθη του Διαδικτύου. Η αντιπαραβολή της ελληνικής με την κυπριακή περίπτωση έχει αξία επειδή αναδεικνύει ένα ερώτημα που πολλά κομματικά στελέχη θα έπρεπε να σκεφτούν τη σωστή του απάντηση: Τι μπορούν να κάνουν οι πολιτικοί για να βοηθήσουν το #MeToo; Η δημόσια στήριξη στα θύματα που ήδη έσπασαν τη σιωπή ώστε να ενθαρρυνθούν κι άλλα να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους είναι η πρώτη, άκοπη αποστολή τους. Εκτός απ’ αυτήν, όμως, υπάρχει και δεύτερη που απαιτεί αληθινό μόχθο. Να διαμορφώσουν το νομοθετικό πλαίσιο που θα αποτρέπει τελικά τέτοιες συμπεριφορές κι επιθέσεις. Εκείνο, δηλαδή, που με τη σειρά του θα δημιουργήσει μια κουλτούρα στην οποία θα είναι ευκολότερο κανείς να αποκαλύψει – ακόμη κι όταν δεν είναι οπλισμένος με αναγνωρισιμότητα – και δυσκολότερο κάποιος να κακοποιήσει με οποιονδήποτε τρόπο. Το πλαίσιο που ο δυνητικός δράστης, ό,τι είδους εξουσία και να ‘χει, θα φοβάται να δράσει.