Το γράφει στο DNA του

Ελληνική ομάδα, γερμανική νοοτροπία. Είναι από τις ελάχιστες φορές – αν όχι η μοναδική – που σε νοκάουτ αγώνα ευρωπαϊκής διοργάνωσης μια ελληνική ομάδα ισοφαρίζεται δύο φορές στην έδρα της και αντί να τρομάξει και να λουφάξει στη φωλιά της, αυτή βγαίνει για κυνήγι της νίκης με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.

Μια αντίδραση που δεν έχει σχέση με αξία ποδοσφαιριστών, με τακτικισμούς προπονητών ή ακόμα με πάθος οπαδών. Είναι η νοοτροπία, ο τρόπος που αντιλαμβάνεται αυτός ο σύλλογος το ποδοσφαιρικό σύμπαν στο οποίο κινείται. Στο DNA του γράφει «Είμαι ο Ολυμπιακός και δεν φοβάμαι κανέναν». Δεν έχει σημασία αν θα νικήσει ή θα ηττηθεί, αλλά το πώς θα παλέψει στον αγώνα.

Η νίκη του Ολυμπιακού επί της Αϊντχόφεν με 4-2 ανέδειξε κάθε θετική πλευρά αυτής της ελληνικής σούπερ ομάδας. Καταρχήν το βάθος που διαθέτει στον πάγκο. Πόσες ευρωπαϊκές ομάδες έχουν τη δυνατότητα να κάνουν πέντε αλλαγές και οι παίκτες που θα μπουν στον αγωνιστικό χώρο να είναι ισάξιοι ή και καλύτεροι απ’ αυτούς που ξεκίνησαν το ματς;

Είναι επίσης ο ταλαντούχος κύριος Μαρτίνς. Ισως ο δεύτερος καλύτερος τακτικιστής αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη μετά τον Γιούλιαν Νάγκελσμαν της Λειψίας. Μπορεί να αλλάξει δύο και τρία αγωνιστικά σχήματα στη διάρκεια του αγώνα, να μπερδέψει, να εγκλωβίσει τον αντίπαλο και στο τέλος να τον σκοτώσει. Ο Σμιντ μέχρι να καταλάβει τι συνέβη με τις μαζεμένες αλλαγές του Πορτογάλου η PSV είχε δεχτεί το τέταρτο γκολ.

Το ακόμα πιο εντυπωσιακό της χθεσινής βραδιάς: ο Ολυμπιακός έβαλε τέσσερα γκολ στη δεύτερη καλύτερη ολλανδική ομάδα αποδίδοντας στο 60% των δυνατοτήτων του κάνοντας πολλά λάθη σε άμυνα και μεσαία γραμμή. Το πέτυχε γιατί από τις έξι προσπάθειες που είχε στην εστία των Ολλανδών οι τέσσερις κατέληξαν στα δίχτυα. Με άλλα λόγια είχε αποτελεσματικότητα, το μαγικό φίλτρο του ποδοσφαίρου. Αν τη διατηρήσει σε υψηλά ποσοστά και στον επαναληπτικό του Αϊντχόφεν, ο Ολυμπιακός δεν έχει τίποτα για να ανησυχεί.