Πιστεύω σ’ έναν Θεό… σε Εμένα

Πόσο με απωθούν οι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν από ήττες και απώλειες

Φρ. Σταυράκη «Ουδέν ανθρώπου δεινότερον»

Πιστεύει άραγε κάποιος- οποιουδήποτε φρονήματος – ότι ζούμε στη Δυστοπία της γκριζόμαυρης Παγκοσμιοποίησης, ενώ κάπου μας περιμένει η Ευτοπία του κόκκινου Παραδείσου; Πιστεύει κάποιος εχέφρων ότι κινδυνεύει η χώρα από μια δικτατορία των τανκς και η ανθρωπότητα από ένα εμβόλιο-τσιπάκι που θα ελέγχει τον εγκέφαλο δισεκατομμυρίων κατοίκων του πλανήτη [υπέρ ποίου και για ποιον σκοπό]; Πιστεύει κάποιος – έστω με εγκύκλιες γνώσεις – ότι ο κάθε πολιτικός μπορεί να υποκαθιστά τον ειδικό επιστήμονα επειδή νομίζει ότι η εκλογή του δίνει τέτοιο δικαίωμα παντογνωσίας;

Πιστεύει κάποιος μη-ψεκασμένος ότι εχθρός μας δεν είναι ο φονικός ιός αλλά η λειτουργία της δημοκρατίας μας; Πιστεύει κάποιος μη-εθελοτυφλών ότι θα έρθουν οι κακοί γείτονες για να μας υποδηλώσουν ξανά κι ότι μόνον «οι ξένοι» μπορούν να μας σώσουν από τον πόλεμο; Πιστεύει κάποιος θεωρητικός της Ιστορίας ότι η επι-στροφή στο παρελθόν [εμφύλιος, δικτατορία] θα μας λύσει προβλήματα του σήμερα και θα μας βοηθήσει ν’ αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις του μέλλοντος; Πιστεύει κάποιος αμφισβητίας ότι το καλύτερο φάρμακο θεραπείας του φόβου είναι η δημαγωγία; Πιστεύει κάποιος αυτοαποκαλούμενος «προοδευτικός» ότι το συνεχές «αντί» και το αδιάκοπο «όχι» συνιστούν πρόγραμμα αισιοδοξίας και διεξόδου από την κρίση;

Επειδή εικάζω ότι ουδείς πιστεύει πράγματι κατά βάθος τα παραπάνω, αλλά και ότι άπαντες θέλουν να πιστεύουν ότι έχουν δίκιο [απλώς επειδή το λένε οι ίδιοι], θα ήθελα να συμφωνήσουμε στα κάτωθι:

•  Δεν είναι δυνατόν να παίζουμε συνέχεια το ίδιο έργο «Δόκτορ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ» με τον εαυτό μας [εναλλασσόμενοι στους ρόλους του καλού και του κακού κατά περίπτωση].
•  Δεν είναι δυνατόν να ευχόμαστε [κατά του εκάστοτε εχθρού μας] αυτό που φοβόμαστε [για εμάς] και να φοβόμαστε αυτό που ευχόμαστε.
•  Δεν είναι δυνατόν να μην τρώμε μεν το σανό [των fake news των ΜΜΕ] αλλά να καταπίνουμε αμάσητες τις «αλήθειες» των δικών μας πολιτικών χώρων.
• Δεν είναι δυνατόν να παρακμάζουμε άδοντες «επαναστατικά» άσματα δίχως αίσθηση εθνικού χρέους, κοινωνικής ευαισθησίας και προσωπικής ευθύνης.
• Δεν είναι δυνατόν να καταγγέλουμε τους άλλους για όσα προκαλούμε εμείς οι ίδιοι.

Δεν μπορώ να φανταστώ γιατί μερικοί δεν αισθάνονται την ανάγκη/υποχρέωση να συμβαδίζουν τα λόγια τους με τις σκέψεις τους [και κυρίως με τις πράξεις τους], γιατί ορισμένοι ερμηνεύουν με αυθαίρετους συλλογισμούς τη λαϊκή βούληση, γιατί πολλοί αποκτούν κάποιου είδους αυτοπεποίθηση όταν ψεύδονται [και τα ψέματά τους «περνάνε» στο πλήθος], γιατί – ευτυχώς ελάχιστοι -αρέσκονται να εξαργυρώνουν επιταγές θυσίας άλλων. Ισως, όπως έλεγε ο Πσκάλ, «Το πολύ [ελληνικό] φως σκοτεινιάζει το πνεύμα», ίσως γιατί μας έχει γίνει [κακή] συνήθεια να εργαλειοποιούμε την Ιστορία, ίσως γιατί μας βολεύει καλύτερα το ζωτικό ψεύδος από τη σκληρή αλήθεια. Σε κάθε περίπτωση η όλη συμπεριφορά μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο μόνος Θεός στον οποίο πιστεύουμε και προσκυνάμε είναι ο εαυτός μας. Αυτός και ουδείς έτερος.

ΥΓ1. Προβλέπεται από το Σύνταγμα αναπληρωτής Πρόεδρος της Δημοκρατίας;

ΥΓ2. Ο εγκόσμιος «ασκητισμός» πρώην πρωθυπουργών συνιστά πολιτική θέση ευθύνης;

ΥΓ3. Αλλο ποιος κρατάει το κοντρόλ της ζωής μας κι άλλο να μας επηρεάζουν τα con-troll.

ΥΓ4. «Είσαι πολύ τυχερός που δεν ασκείς κριτική

Φθείρουν οι ανταπαντήσεις

Αλλά πάλι δεν σ’ ενδιαφέρει;

Ή δεν έχεις γνώμη;» [Σπ. Π. Ραδίτσας, «Διαπιστώσεις»]

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Πανεπιστημίου