Πονηριές των Γερμανών και τρέλες των Τούρκων

«Θα μάθετε την τρέλα των Τούρκων» απείλησε την περασμένη εβδομάδα ο φορέας του Ερντογάν. Και δήλωσε ότι δεν πρόκειται να συναντηθεί με τον έλληνα Πρωθυπουργό γιατί αφού τον έχει πιάσει η τρέλα είναι σε έξαλλη κατάσταση και δεν έχει κέφια για συναντήσεις. Μπορεί το περιεχόμενο αυτής της δήλωσης να είναι επιεικώς ιλαρό, όμως αυτό δεν ακυρώνει το γεγονός ότι η δήλωση, όπως και πολλές άλλες του είδους της, έγινε. Αυτά δείχνουν ξανά και ξανά με ποια χώρα και με ποιον άνθρωπο έχει να κάνει η Ελλάδα. Θα μπορούσε λοιπόν κανείς να γελάει όταν ακούει τέτοιου είδους εκρήξεις ανοησίας. Αλλά θα ήταν λάθος. Γιατί μπορεί ο Ερντογάν να επιφυλάσσει στον εαυτό του κωμικούς ρόλους, μπορεί η πολιτική του να είναι κατ’ ουσίαν θρασύδειλη και η μεγαλοστομία του δυσανάλογη της πραγματικότητας, όμως ο στόχος του ίδιου και της Τουρκίας παραμένει αμετάβλητος: να αλλάξει τα σύνορα των δύο χωρών. Κάτι που ξέρει καλά ότι δεν μπορεί να το κάνει με πόλεμο στον οποίο απειλείται με πανωλεθρία – αν μπορούσε θα το είχε ήδη επιχειρήσει. Και γι’ αυτό το κάνει με τραμπουκισμούς. Και με κάτι πολύ πιο έξυπνο και καθόλου τρελό: με το να στήνει την «αναγκαιότητα» ενός ελληνοτουρκικού διαλόγου, σε αγαστή συνεργασία με τη Γερμανία η οποία, αν και εταίρος της Ελλάδας, κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθήσει τον τούρκο δικτάτορα να καθίσει την Ελλάδα στο τραπέζι της εφ’ όλης της ύλης διαπραγμάτευσης και να πάρει αυτά που θέλει. Η γερμανική πολιτική είναι σήμερα, εδώ και καιρό, ο πιο ισχυρός και συστηματικός σύμμαχος του Ερντογάν. Και ταυτόχρονα ο πιο επικίνδυνος παράγοντας στην εξίσωση για την Ελλάδα.

Ευτυχώς, όλα τα παραπάνω σήμερα τα κατανοούν πλέον οι πάντες – δεν ήταν έτσι μέχρι και πριν από λίγο καιρό. Οταν ουδείς αμφισβητούσε τον ρόλο της Γερμανίας ή έστω αναρωτιόνταν γι’ αυτόν. Σήμερα, αντίθετα, το τι επιχειρεί να κάνει το Βερολίνο είναι πλέον κοινός τόπος σε τέτοιο βαθμό που ακόμα και ο Κυριάκος Μητσοτάκης έφτασε στο σημείο να αναγκάζεται να αφήνει πλέον δημόσια αιχμές γι’ αυτόν τον ρόλο – και το τελευταίο για το οποίο θα μπορούσε διαχρονικά να κατηγορήσει κανείς τον Πρωθυπουργό είναι ως εχθρικό προς τη Γερμανία. Ομως ακόμα και αυτός δεν άντεξε να βλέπει το ύπουλο θέατρο που παίζει το Βερολίνο εις βάρος της Ελλάδας για να εξυπηρετήσει τη δική του εθνική πολιτική. Τις δικές του διμερείς σχέσεις με την Τουρκία. Σε αυτές δεν περιλαμβάνονται μόνον οι πωλήσεις όπλων, με αιχμή τα υποβρύχια, μα και πολλά άλλα.

Η σχέση της Αγκυρας με το Βερολίνο ήταν είναι και θα είναι προνομιακή σε όλα τα επίπεδα. Αμετάβλητα και ιστορικά και σήμερα. Και δεν μπορεί να συγκριθεί κατά κανένα τρόπο με τη σχέση του Βερολίνου με την Αθήνα. Το βάρος της πρώτης σχέσης είναι για τη Γερμανία πολλαπλάσιο εκείνου της δεύτερης. Και αυτό είναι που υπαγορεύει τον τόσο ενεργό εξαναγκαστικό της ρόλο στο χτίσιμο αυτού του ελληνοτουρκικού διαλόγου με τα σημαδεμένα χαρτιά. Οπου ο διαμεσολαβητής κάθε άλλο παρά ουδέτερος είναι – αντίθετα, ενεργεί διαρκώς υπέρ του επιτιθέμενου. Η κυβέρνηση πρέπει να αντιληφθεί επιτέλους ότι η Ελλάδα δεν είναι όμηρος της Γερμανίας. Μοιάζει να είναι, καθώς είναι δεμένη χειροπόδαρα από την πτώχευση και μετά. Αλλά δεν είναι. Ειδικά στα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τα σύνορα της χώρας. Οι πονηριές των Γερμανών δεν μπορούν να επιβάλουν στην Ελλάδα να ανεχθεί και, πολύ περισσότερο, να υποστεί τις τρέλες των Τούρκων.