Δημοψήφισμα

Η πάσης φύσεως και απόχρωσης Αριστερά ((ροζ, κόκκινη, μπορντό κ.λπ.), χωρίς κοινωνική αναταραχή, χωρίς αναστάτωση, χωρίς ανωμαλία, χωρίς διχαστικό λόγο, δεν μπορεί να ζήσει, δεν μπορεί να έχει πολιτική επιβίωση. Κινείται η Αριστερά στην παρυφή της βίας και της τρομοκρατίας, την οποία η συριζαίικη Αριστερά κανακεύει (Κουφοντίνας).

Στα χέρια της κρατάει τους μοχλούς της θέρμανσης και της ενεργοποίησης της μηχανής. Και η μηχανή αυτή είναι το πανεπιστήμιο, που γίνεται ο τροφοδότης λογαριασμός της ανομίας, της βίας και της παραβατικότητας. Η θλιβερή αυτή εικόνα αποτελεί το βαλτώδες έδαφος. Αυτό το έλος είναι ο κόσμος της πάσης φύσεως Αριστεράς. Αλλά αυτό δεν αποτελεί την ελληνική κοινωνία. Η κοινωνία μας είναι κοινωνία της κανονικότητας, της νομιμότητας, του μέτρου και της ισορροπίας. Είναι η κοινωνία της υγιούς προσπάθειας, η οποία μοχθεί, ματώνει και πασχίζει για την προκοπή της. Η οποία αγωνιά για το μέλλον των παιδιών της μέσα από την απόκτηση της γνώσης σε ασφαλή πανεπιστήμια, χωρίς αγκυλώσεις. Σε πανεπιστήμια στα οποία προστατεύονται η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, οι ακαδημαϊκές ελευθερίες και ο διάλογος.

Σε πανεπιστήμια χωρίς ίχνος φόβου και χωρίς ανομία. Τέτοια, όμως, πανεπιστήμια δεν τα θέλει η Αριστερά. Και δυστυχώς βρίσκει συμπαράσταση σε μια μερίδα διδασκόντων, σε μια μερίδα της «συντεχνίας», η οποία διαπνέεται από ιδιοτέλεια, από ιδεοληψία από την αυθαίρετη ιδιόχρηση δημόσιου λειτουργήματος σε δημόσιο χώρο. Και με αυτή την ιδιόχρηση του τίτλου τους απεμπολούν το ιερό λειτούργημα του δασκάλου. Ταυτίζουν δυστυχώς τον ρόλο τους με τις κομματικές επιδιώξεις της Αριστεράς.

Η κυβέρνηση δεν πρέπει να έχει αυταπάτες. Φοβούμαστε ότι ο νόμος αυτός θα υπονομευτεί από τις δυνάμεις που θέλουν τη χειραγώγηση του πανεπιστημίου – εδώ τίθεται και θέμα απείθειας στους νόμους της πολιτείας. Είναι απαράδεκτο, όμως, νόμους που ψηφίζει η Βουλή με όλες τις εγγυήσεις, τις διαδικασίες που ορίζουν το Σύνταγμα και ο Κανονισμός της Βουλής να υπονομεύονται ατιμωρητί.

Για να εξουδετερωθούν οι δυνάμεις της υπονόμευσης του νόμου αυτού, ένας δρόμος υπάρχει. Ο δρόμος του λαού. Να προσφύγει η κυβέρνηση σε δημοψήφισμα για κρίσιμο εθνικό θέμα κατά το άρθρο 44 παράγραφος 2 του Συντάγματος και τον εκτελεστικό νόμο 4023/2011 (αφού η κοινοβουλευτική πλειοψηφία δεν επιτρέπει τη διεξαγωγή του νομοθετικού δημοψηφίσματος). Δημοψήφισμα, λοιπόν, για την αντιμετώπιση εθνικού θέματος. Και αν η παιδεία δεν είναι εθνικό θέμα, τότε ποιο είναι;

Οπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, το σύνολο των ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας και της Ελληνικής Λύσης, η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων του ΚΙΝΑΛ και οι μισοί σχεδόν ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ θα το επικυρώσουν. Ετσι θα απομονωθεί η ερμαφρόδιτη και ποικιλόχρωμη Αριστερά.

Αυτό το άρθρο είναι και πρόταση προς τον Πρωθυπουργό, από έναν πολιτικό του αντίπαλο ο οποίος υπακούει στο δόγμα του Γεωργίου Παπανδρέου «Εάν τα κόμματα μας χωρίζουν, η Ελλάδα μας ενώνει» και ο οποίος, στο όνομα της πατρίδας και του μέλλοντός της, υπερβαίνει τους κομματικούς φράκτες.

ΥΓ. Το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, αντί να διακατέχεται από αριστερό κόμπλεξ απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, όφειλε να υποστηρίξει το νόμο ως εθνικό θέμα μείζονος σημασίας.

Ο Παναγιώτης Ν. Κρητικός υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής.