ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ

Σ’ αυτή την πανδημία, κάθε πλευρά έχει τις υποχρεώσεις της. Η υποχρέωση των επιστημόνων είναι να κάνουν ό,τι μπορούν για να αντιμετωπίσουν τον κορωνοϊό, η υποχρέωση των πολιτών είναι να τηρούν ευλαβικά τα μέτρα προστασίας και η υποχρέωση της κυβέρνησης είναι να χαράσσει μια όσο το δυνατόν πιο ευδιάκριτη γραμμή, πολιτική και επιχειρησιακή, για την αντιμετώπιση της υγειονομικής κρίσης.

Το τελευταίο διάστημα, ωστόσο παρατηρείται το εξής φαινόμενο: Η κοινωνία έχει κουραστεί από τη διάρκεια των περιορισμών και εκμεταλλεύεται πλέον του δέοντος τα παραθυράκια που της ανοίγονται, με αποτέλεσμα οι αριθμοί των κρουσμάτων να ανεβαίνουν. Μόνο που τελευταία τα παραθυράκια πληθαίνουν και οι κυβερνητικές αποφάσεις που λαμβάνονται ενίοτε μπερδεύουν τα πράγματα. Η ιστορία με το take away είναι ενδεικτική: ο αρμόδιος υπουργός ανακοίνωσε ένα μέτρο προτού αξιολογήσει στα σοβαρά την εφαρμοσιμότητά του και αναγκάστηκε να το πάρει πίσω λίγες ώρες αργότερα. Τέτοιες πρακτικές δεν πρέπει να επαναλαμβάνονται, γιατί οι πολίτες μπορεί να έχουν κουραστεί, όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει.

Αυτό που χρειάζονται εκείνοι που παραβαίνουν τα μέτρα, αλλά κυρίως εκείνοι που τα τηρούν κατά γράμμα και βλέπουν πως η επιστροφή στην κανονικότητα θα αργήσει ακόμα, είναι καθαρές κυβερνητικές επιλογές. Να γνωρίζουν, δηλαδή, πώς πρέπει να κινηθούν με βάση τον επιδημιολογικό δείκτη, ποιες δραστηριότητες επιτρέπονται και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα στην περίπτωση μαζικών παραβάσεων. Ολα αυτά προϋποθέτουν πως η πολυφωνία από την πλευρά των Αρχών θα σταματήσει και πως οι περιορισμοί θα λαμβάνουν υπόψη τους τις πραγματικές συνθήκες και την καθημερινότητα των πολιτών που τόσο έχει δυσκολέψει τους τελευταίους μήνες.