Η πραγματικότητα δεν υπάρχει

Οι πρώτοι που αρνούνταν τον ρόλο των δημοσκοπήσεων όταν δεν τους συνέφεραν ήταν οι συριζαίοι, ο αρχηγός και τα στελέχη του. Υποτίθεται ότι η μέθοδος των δημοσκόπων ήταν ξεπερασμένη, ήταν μικρό το δείγμα των ερωτωμένων ή ήταν αδόκιμες οι ερωτήσεις. Κυρίως, υπήρχε καχυποψία, για τους σκληροπυρηνικούς οι δημοσκόποι είναι όργανα των πολιτικών αντιπάλων, που ως γνωστόν είναι του συστήματος, για να παρασύρουν τους πολίτες να μη στηρίζουν τις ελπίδες τους στην Αριστερά της ανατροπής. Με άλλα λόγια, οι δημοσκόποι για τον μέσο συριζαίο ήταν λίγο λιγότερο χειρότεροι από τα ΜΜΕ (εξαιρούνται τα φιλικά και όσα εξαρτώνται από το κόμμα), για τα οποία είναι γνωστή η θέση της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Υπήρξαν και κάποιοι που έκαναν επάγγελμα την καχυποψία του ΣΥΡΙΖΑ για τις δημοσκοπήσεις. Το τελευταίο διάστημα των κυβερνήσεων Τσίπρα, έφτιαξαν εταιρείες που με διαφορετικές μεθόδους έβγαζαν διαφορετικά αποτελέσματα, δίνοντας ελπίδες στους απελπισμένους που έβλεπαν την εξουσία να γλιστρά από τα χέρια τους.

Ολα αυτά τελείωσαν στις εκλογές του 2019 που, όπως αρέσει σε πολλούς να λένε, είναι η πιο καθοριστική δημοσκόπηση. Εκεί επιβεβαιώθηκε η τάση της ελληνικής κοινωνίας να αποδοκιμάσει τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, αλλά και άλλες πολιτικές δυνάμεις, όπως το ΚΙΝΑΛ, στο οποίο το 8,10% πιθανόν να εξελήφθη από ορισμένους ως θρίαμβος και επί των δημοσκόπων – που πάντως, σε γενικές γραμμές, έδιναν ποσοστά στα όρια του στατιστικού λάθους. Ισως ανάμεσα σε αυτούς να βρίσκεται και ο βουλευτής Ηρακλείου του κόμματος Βασίλης Κεγκέρογλου, ο οποίος προχθές αμφισβήτησε τη δημοσκόπηση της εταιρείας Metron Analysis και αποκάλεσε αποκύημα φαντασίας το εύρημά της ότι το 92% των ψηφοφόρων του ΚΙΝΑΛ αξιολογεί θετικά τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ο Κεγκέρογλου είναι ένας πολιτικός που πολιτεύεται «χοντρικά»: αδιαφορεί για λεπτομέρειες και ιδεολογικές αποχρώσεις, η ρητορική του είναι παραδοσιακή αντιδεξιά και φαίνεται ότι πιστεύει τα στερεότυπα περί προοδευτισμού που ήταν η ιδεολογικοπολιτική καραμέλα τις εποχές του μεταπολιτευτικού διπολισμού. Δεν ξεχνώ ότι ήταν ο μόνος πολιτικός του ΚΙΝΑΛ που, τον Σεπτέμβριο του 2020, ψηφίζοντας «παρών», ουσιαστικά στήριξε τον Παύλο Πολάκη όταν συζητιόταν στη Βουλή η άρση της ασυλίας του, προκειμένου να δικαστεί για συκοφαντική δυσφήμηση του δημοσιογράφου Γιάννη Κουρτάκη (τρεις άλλοι βουλευτές του ΚΙΝΑΛ, Λοβέρδος, Γιαννακοπούλου και Γκόκας, ψήφισαν «ναι» στην άρση ασυλίας του).

Ο Κεγκέρογλου δεν μπορεί να κατανοήσει πώς ο Μητσοτάκης είναι δημοφιλής ανάμεσα στους ψηφοφόρους του ΚΙΝΑΛ. Είναι προφανές ότι δεν κατανόησε τις διεργασίες στο ΠΑΣΟΚ όλη τη δεκαετία της χρεοκοπίας αλλά, κυρίως, από την εποχή της συγκυβέρνησης και στη συνέχεια. Οτι δεν κατάφερε να δει πόσο συνέβαλε το ευρωπαϊστικό κομμάτι του ΠΑΣΟΚ στη διατήρηση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Γνωστούς δεν είχε που, αν και κεντρώοι ή κεντροαριστεροί, έσπευσαν να ψηφίσουν Μητσοτάκη στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ, το 2015 και τον Ιανουάριο του 2016, προκειμένου να μην απομακρυνθεί από το κομματικό προσκήνιο μια αμιγής ευρωπαϊστική πολιτική λύση; Η περίπτωση Κεγκέρογλου δεν είναι μοναδική. Πολλοί είναι οι πολιτικοί που συμπεριφέρονται πιστεύοντας ότι η πραγματικότητα δεν υπάρχει, ότι μια άλλη πραγματικότητα που τη διαμορφώνουν οι ιδεοληψίες και οι συνωμοσίες των αντιπάλων είναι εφικτή. Sic transit gloria mundi.