Θράσος και υποκρισία

Πρόκειται για μοναδικό φαινόμενο θράσους στην ελληνική πολιτική ιστορία: πρωθυπουργός κυβέρνησης που προσπάθησε να κλείσει στη φυλακή δύο πρώην πρωθυπουργούς και οκτώ υπουργούς συκοφαντώντας τους ότι διέπραξαν «το μεγαλύτερο σκάνδαλο από καταβολής ελληνικού κράτους», ζητά τώρα αποζημίωση από δημοσιογράφους και εκδότες διότι «τον συκοφάντησαν» σχετικά με τους όρους ενοικίασης της εξοχικής του κατοικίας.

Χρησιμοποιώντας μάλιστα ως δικηγόρο κάποιον που πρωταγωνίστησε στο σκάνδαλο Κοσκωτά και καταδικάστηκε σε φυλάκιση – στα ουράνια εκτοξεύεται το προσωπικό και κομματικό «ηθικό πλεονέκτημα».

Όπως επεσήμανε χθες ο Γιώργος Παπαχρήστος, πρώτη φορά πρώην πρωθυπουργός που επιδιώκει να ξαναγίνει, στρέφεται κατά δημοσιογράφων και εκδοτών: ούτε ο Ανδρέας Παπανδρέου ούτε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κατέθεσαν μηνύσεις – πολύ περισσότερο, αγωγές- για όσα τρομερά γράφονταν εναντίον τους κατά τη δεκαετία του 1980.

Πολλοί άλλοι πολιτικοί το έχουν πράξει: έκαναν μηνύσεις ή, τα παλιά πολύ καλά χρόνια, παράγγελναν «αυτεπάγγελτες διώξεις» -καλη ώρα όπως το άλλο ηθικό στοιχείο, ο συνεταίρος Καμμένος, κινητοποιούσε το «αυτόφωρο». Και στις δύο περιπτώσεις η ποινική δίκη μετατρεπόταν σε πολιτική αναμέτρηση με αρνητική συνήθως δημοσιότητα για τον πολιτικό. Η αγωγή για χρηματική αποζημίωση είναι σχετικά καινούργιο φρούτο: καθιερώθηκε επί ΝΔ με τον νόμο 1178/ 81 και τροποποιήθηκε προς το χειρότερο επί ΠαΣοΚ το 1994. Εξαιρετικά νόστιμο και υγιεινό φρούτο: ο πολιτικός τη «γλιτώνει» με τη συνοπτική, ως προς τη δημοσιότητα, αστική αγωγή. Αυτό έπραξε ο κύριος Τσίπρας.

Επιπλέον, όταν επιζητείς απλώς την δικαστική αποκατάσταση της όποιας τιμής και υπόληψης διαθέτεις, διεκδικείς συμβολικές αποζημιώσεις· όταν ζητάς εκατομμύρια θέτεις το δίλημμα «υποταγή ή εξόντωση» – διότι  ο Γιώργος Παπαχρήστος, σύμφωνα με έγκυρες πηγές, δεν είναι εκατομμυριούχος.

Η ΕΣΗΕΑ 40 χρόνια τώρα διεκδικεί την κατάργηση του 1178/ 81 επειδή ακριβώς μεγαλόσχημοι πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες τον χρησιμοποιούν εναντίον δημοσιογράφων. Ο κύριος Τσίπρας κάνει χρήση του αντιδημοσιογραφικού νόμου  και ταυτόχρονα παριστάνει τον «προστάτη των δημοσιογράφων», δηλώνοντας υποκριτικότατα πως θα δώσει ό,τι του επιδικαστεί στον ΕΔΟΕΑΠ.

Όμως ο κ. Τσίπρας χρωστά στο ταμείο των δημοσιογράφων πολλά, πάρα πολλά –  πρέπει να κερδίσει εκατοντάδες δίκες και άλλα τόσα λαχεία για να ξοφλήσει: 90 εκατομμύρια ήταν ζημιά του οργανισμού όταν το 2012 η φιλική προς τον ΣΥΡΙΖΑ διοίκηση του έσπευσε -παρά τις αντίθετες συστάσεις της κυβέρνησης- αμέσως μετά το PSI «να σπάσει» τα κρατικά ομόλογα  του ταμείου στο ελάχιστο της τιμής τους για να στηρίξει την αντιμνημονιακή πολιτική του κ. Τσίπρα.

Οι θρασείς και υποκριτικές κινήσεις μόνο τον ίδιο βλάπτουν: μας θυμίζουν πόσο ακριβά κόστισε η πολιτική του και στους δημοσιογράφους και στη χώρα.