Το αναπόφευκτο {LF}της παροχής γερμανικής στήριξης

Η μετάβαση σε νέα γερμανική ηγεσία μετά από 16 χρόνια υπό την καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ δεν θα αλλάξει τις βασικές πολιτικές προτεραιότητες της χώρας έναντι της Ευρώπης. Η προστασία της ευρωζώνης θα παραμείνει υψίστης σημασίας, ακόμη και αν αυτό θα σημαίνει την αναστολή της παραδοσιακής αντίθεσης της Γερμανίας σε δημοσιονομικά κίνητρα και σε υψηλά ελλείμματα.

Για τη Μέρκελ η στήριξη του ευρώ έχει γίνει βασική πολιτική επιταγή για τη Γερμανία. Η απάντηση στην πανδημία Covid-19 έδειξε ότι η ηγεσία της Γερμανίας θα κάνει σχεδόν τα πάντα για να εμποδίσει την Ιταλία να εγκαταλείψει το ενιαίο νόμισμα. Η Γερμανία συμφώνησε σε ένα ταμείο βοήθειας 750 δισ. ευρώ της ΕΕ και την έκδοση κοινού χρέους. Μπορεί επίσης να συμφωνήσει να επιδιώξει πρόσθετα δημοσιονομικά κίνητρα, ακόμη και αν πρέπει να αναστείλει και πάλι την πολιτική μηδενικών ελλειμμάτων στον προϋπολογισμό.

Εξάλλου, η Ιταλία και άλλες οικονομίες της νότιας ευρωζώνης απλά δεν θα είναι σε θέση να αντέξουν ένα σταθερά ανατιμώμενο ευρώ για μια παρατεταμένη περίοδο. Η Γερμανία μπορεί τώρα να εγκαταλείψει την παραδοσιακή αντίθεσή σε δημοσιονομικά κίνητρα. Το ευρώ δέχεται επίθεση εδώ και χρόνια. Ο Ντόναλντ Τραμπ ήθελε ένα πιο αδύναμο δολάριο και είχε έναν πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, Τζέρομ Πάουελ, ο οποίος ήταν περισσότερο από πρόθυμος να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του από αυτή την άποψη. Ο Τζο Μπάιντεν θα πιέσει για μεγαλύτερη δημοσιονομική επέκταση. Επιπλέον, οι Βρετανοί επίσης θα ακολουθήσουν μια πολιτική αδύναμου νομίσματος. Τέλος, το ευρώ έχει γίνει ιδανικό στοίχημα για κερδοσκόπους νομισμάτων.

Η γερμανική δημοσιονομική ώθηση θα λειτουργούσε ως τονωτικό για τις εξαγωγές της νότιας ευρωζώνης προς τα βόρεια κράτη μέλη. Θα βοηθούσε επίσης στην αναδιάρθρωση των εμπορικών σχέσεων εντός της ευρωζώνης συνολικά, κάτι που θα συνέβαλε στο να καταστούν οι εξαγωγές της ΕΕ λιγότερο εξαρτώμενες από την ισχύ του ευρώ. Αυτό θα προωθούσε τόσο την οικονομική ανάπτυξη όσο και τη στήριξη της πολιτικής συνοχής του μπλοκ, διότι η εσωτερίκευση του ευρωπαϊκού εμπορίου θα έκανε τη συναλλαγματική ισοτιμία του ευρώ πολύ λιγότερο αμφιλεγόμενη μεταξύ του Βορρά και του Νότου από ό,τι είναι τώρα. Η Ιταλία και άλλες νότιες χώρες θα μπορούσαν να παρακάμψουν τις επιπτώσεις ενός ισχυρότερου ευρώ με την πώληση περισσότερων αγαθών στη Γερμανία και σε άλλες βόρειες χώρες. Με αυτόν τον τρόπο, το δημοσιονομικό κίνητρο θα αποτελούσε μια αποτελεσματική απάντηση στους «μαχητές των νομισμάτων» τώρα και στο μέλλον.

O Μέλβιν Κράους είναι στέλεχος του Hoover Institution στο Stanford University