Αννα Μαρία Τσακάλη

Είναι νωρίς το πρωί στο σπίτι που γεννήθηκα, στον Πειραιά, είμαι μικρή και πηγαίνω να τρυπώσω στο κρεβάτι των γωνιών μου.

Το παράθυρό τους βλέπει στον δρόμο, η κρεβατοκάμαρά τους είναι γκριζογάλαζη λάκα με πολύ ωραία σκαλίσματα, η τουαλέτα της μαμάς μου με τρίφυλλο καθρέφτη κι ένα ωραίο σκαμπό μπροστά. Ολο το δωμάτιο με τα παντζούρια μισόκλειστα πλέει σε ένα μαλακό γαλάζιο ημίφως με ρίγες φωτός να χορεύει η σκόνη.

Μπαίνω ανάμεσά τους στο μεγάλο κρεβάτι, με καλοδέχονται με χάδια και παιχνίδια, αισθάνομαι πολύ καλά.

Κάποια στιγμή κάποιος από τους δυο λέει:

– Αννα Μαρία, πήγαινε να μας φέρεις φως.

Σηκώνομαι, μου φαίνεται δύσκολο, λέω πώς θα τα καταφέρω;

Διασχίζω το δωμάτιο δίπλα, φθάνω στο δικό μου και αρχίζω να ψαχουλεύω τα παιχνίδια μου.

Βρίσκω εν τέλει ένα κατσαρολάκι από τα παιδικά σετ κουζίνας.

Αυτό μου χρειάζεται.

Ανοίγω την πόρτα που βγάζει στην αυλή.

Η αυλή έχει δίχρωμα πλακάκια, άσπρα και κόκκινα, και γύρω-γύρω παρτέρια με γλάστρες και διάφορα φυτά και λουλούδια. Εκείνη την ώρα στον τοίχο απέναντι ο ήλιος κάνει μια διαγώνια που τον χωρίζει στα δυο και απλώνεται στο δάπεδο.

Πηγαίνω και στέκομαι στη μέση του φωτισμένου κομματιού, με το κατσαρολάκι μου ανοιχτό. Αφού σε λίγο βεβαιωθώ ότι γέμισε με αρκετό ήλιο, το κλείνω και τρέχω στο δωμάτιο των γονιών μου.

Εκεί με μια μεγαλειώδη κίνηση σαν μάγος ανοίγω το κατσαρολάκι και ως εκ θαύματος το δωμάτιο λούζεται στο φως.

Αισθάνομαι περήφανη!

Είμαι καθισμένη σε ένα πεζούλι, δίπλα από το σπίτι μου, αριστερά ο κήπος, δεξιά ένα οικόπεδο κίτρινο, στο βάθος η θάλασσα κι ο ουρανός τυλιγμένα σε ένα οπάλινο ροζ γαλάζιο φως, ο ορίζοντας σχεδόν να χάνεται, κοιτάζω μαγεμένη.

Κάποια στιγμή αισθάνομαι μια ανησυχία, κάτι δεν προλαβαίνω.

Είναι πέντε πάρα τέταρτο, δεν υπάρχει χρόνος,

είναι πέντε πάρα τέταρτο δεν υπάρχει χρόνος.

Απομακρύνομαι βιαστικά, αισθάνομαι βάρος, κάτι κουβαλάω αλλά συνεχίζω, πρέπει να προλάβω.

Εχει νυχτώσει, βρίσκομαι στο λιμάνι.

Η αποβάθρα υγρή αντανακλά τα φώτα, κόσμος πολύς, υπάρχει αναστάτωση.

Η θάλασσα κατάμαυρη και γυαλιστερή στο κέντρο, ο όγκος από ένα μεγάλο μαύρο καράβι έτοιμο για αναχώρηση να διαγράφεται στον νυχτερινό ουρανό.

Ενας όγκος από τυφλό σίδερο ψηλός, με μερικά τετράγωνα φώτα. Αισθάνεσαι την ένταση, σαν θηρίο που ανασαίνει έτοιμο να απομακρυνθεί από στιγμή σε στιγμή.

Προσπαθώ να πλησιάσω το ανοιχτό στόμα, την είσοδο, είναι δύσκολο.

Είναι πέντε πάρα τέταρτο, δεν υπάρχει χρόνος, είναι πέντε πάρα τέταρτο, επαναλαμβάνω ασταμάτητα. Ο χρόνος τελειώνει.

Ο όγκος αθόρυβα, μαλακά, γλιστράει πάνω στο νερό, το βλέπω να ξεμακραίνει με όλα του τα φώτα ανάμενα.

Στέκομαι στην προκυμαία, φοράω κόκκινο φόρεμα και άσπρα παπούτσια.

Βρίσκομαι μέσα σε ένα εκθαμβωτικό φως, σχεδόν δεν μπορώ να ξεχωρίσω τα πράγματα γύρω μου. Αισθάνομαι ευφορία, το φως είναι χρυσό, δυνατό. Κάποια στιγμή αναγνωρίζω δίπλα μου πράσινους όγκους από κορμούς και φύλλα μεγάλα σε διάφορα σχήματα, πολλές διαφορετικές συχνότητες να τρεμοπαίζουν στον ήλιο σαν κρυστάλλινες σταγόνες φωτός σε διαφορετικά χρώματα και να κουνιούνται ρυθμικά στον αέρα.

Το τοπίο μπροστά μου κίτρινο καδμίου και σιτρόν να πάλλεται σαν το τρίχωμα ενός μεγάλου ερωτευμένου ζώου, ο ουρανός χρυσός.

Εχω μια παραδείσια αίσθηση, αισθάνομαι ότι βρίσκομαι μέσα σε ένα ζωντανό έργο ζωγραφικής.

Είναι όλα αληθινά, σκέφτομαι ενθουσιασμένη.

Υπάρχουν.

Η Αννα Μαρία Τσακάλη είναι ζωγράφος. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα και στο Παρίσι. Εχει κάνει 18 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και πολλές ομαδικές. Το 2013 φιλοξενήθηκε αναδρομική της έκθεση στο μουσείο Lambinet στις Βερσαλλίες. Προετοιμάζεται αναδρομική έκθεσή της στο Τελλόγλειο Ιδρυμα Θεσσαλονίκης.