«Πρέπει να είσαι απλός στη δουλειά αυτή»

Εσείς, κυρία Μαράντη, πού γεννηθήκατε;

Στο Αίγιο, εκεί μεγάλωσα μέχρι 17 ετών. Η μητέρα μου είχε πολύ καλή φωνή. Δεν τραγουδούσε επαγγελματικά βέβαια, ήταν μοδίστρα.

Πρώτα ακούσματα πού είχατε;

Στην ταβέρνα μας, είχαμε γραμμόφωνο και μετά τζουκ μποξ. Τα βιώματά μου ήταν το λαϊκό καθαρά, οι μεγάλες και οι μεγάλοι, όπως η Πόλυ Πάνου, ο Παγιουμτζής, ο Μπιθικώτσης, ο Καζαντζίδης. Η ταβέρνα λεγόταν Τζαμάικα, ήταν του πατέρα μου. Δασκάλα μου θεωρώ την  Πόλυ Πάνου. Ερχόταν εκεί, μετά γίναμε φίλες στην Αθήνα. Αθήνα ήλθα στα 17 μου. Αμέσως με πήραν σε μια καλή ταβέρνα που λεγόταν Εμυ, στην Αλκαμένους. Λίγο μετά πήγα στου Τζίμη του Χοντρού, στην Αχαρνών.

Πώς μάθατε να τραγουδάτε;

Μόνη μου. Από μικρή τραγουδούσα.

Τζίμης, γνωστό κέντρο τότε. Αλλα;

Εκεί ήμασταν με την Κατερίνα Κάρολ, τον Αντώνη Κατινάρη και άλλους. Μετά με βρήκε ο Γιάννης ο Καραμπεσίνης και με πήρε στον Σκορπιό στην Πλάκα. Κάναμε ντουέτο με τον Γιάννη, 15 χρόνια περίπου σερί. Αυτός ακολουθούσε τα χνάρια του Μανώλη Χιώτη. Ημασταν ζευγάρι που δημιουργούσαμε κέφι. Οχι τόσο λόγω δίσκων εγώ, δεν έχω κάνει πολλούς, 12. Ημουν όμως διασκεδάστρια. Διασκέδασα κόσμο πολύ.

Το κλίμα τότε;

Πολύ καλό. Περάσαμε χρυσή περίοδο, κάθε βράδυ δουλεύαμε, φαντάσου. Από Μοστρού με Γιάννη Βογιατζή, Μπρόγερ, στην Πλατεία Αμερικής με τον Μωράκη, στο Κάστρο στην Πλάκα, στο Κουίν Ανν, το 13 του Νικολαρέα, στη Φαντασία, στη Νεράιδα, στο Δέλτα, στο Σιρένε. Με Μητροπάνο, Μαρινέλα, Βσκόπουλο, Φίλιππο Νικολάου, ωραία χρόνια.

Είπατε και πολλές επιτυχίες. Πρώτο που γράψατε;

Το «Εχω κάψες» στην Κολούμπια. Και μετά πολλά και με Ακη Πάνου βέβαια δύο τραγούδια (η μεγάλη επιτυχία της είναι το «Δώσ’ μου να πιω»), με Ρεπάνη, με Σούκα, με Μουσαφίρη, με Παπαβασιλείου, με Δεβενιώτη και Βίρβο. Με εμπιστεύθηκαν όλοι. Ο Ακης ήταν ευθύς. Εγραφε ωραία.

Πώς ήταν η ζωή σας;

Ξύπναγα πρωί, παρά το ξενύχτι, δεν με πείραζε.

Δύσκολη η νύχτα;

Δεν ήταν βελούδινα, είχε φασαρίες. Αποφεύγαμε βέβαια εμείς αυτά και πηγαίναμε σε καλά μαγαζιά, καλή κοινωνία. Πενήντα χρόνια στη νύχτα έχω. Από το ’67-’68.

Συνεχίζετε μόνη μετά τον Καραμπεσίνη.

Ναι.

Σταματήσατε ποτέ;

Οχι, ποτέ.

Πολύ νεότερος κόσμος σάς έμαθε από την ταινία «Ολα είναι δρόμος» του Παντελή Βούλγαρη και το «Θα πάρω φόρα» που λέτε καθώς ο Μάκης Τσετσένογλου (Γιώργος Αρμένης) γκρεμίζει το σκυλάδικο Βιετνάμ.

Είχανε βρει το τραγούδι και με πρότεινε ο Μάκης Γιαπράκας (ο συνθέτης). Στίχους έγραψε ο Πάνος Φαλάρας. Καταπληκτικός ο Βούλγαρης και η γυναίκα του και η κόρη του. Η ταινία έγινε μετά επιτυχία. Ηταν πρωτότυπο το θέμα, το σκυλάδικο. Στη Μακεδονία έγινε η σκηνή αλλά τα άλλα τα τραγούδια τα γυρίσαμε στον Ζυγό στη Θεσσαλονίκη. Είχε φάση η ταινία, άρεσε πολύ. Εχουν γίνει αυτά μέσα στη νύχτα. Υπήρξαν άνθρωποι που φάγανε περιουσίες στα κέντρα. Καταπληκτικός ο Αρμένης. Εκανα τη βλακεία και πήγα Κρήτη, έχασα την επιτυχία αυτή. Το τραγούδι δεν έχει δισκογραφηθεί ποτέ.

Στην Κρήτη ζούσατε;

Εφυγα δέκα χρόνια, ζούσα κάτω. Κάναμε μαγαζί. Το Φεγγάρι στην Κνωσό. Γλέντησε πολύ κόσμος εκεί, περάσαμε πολύ καλά, οι πελάτες φεύγανε χορεύοντας. Ωραίοι άνθρωποι οι Κρητικοί. Εχω πέντε χρόνια που έχω γυρίσει στην Αθήνα. Εχουν αλλάξει τα πράγματα, έχει αλλάξει η νύχτα, έκανα κάποιες εμφανίσεις με τον συνθέτη και μπουζουξή Γιώργο Αλτη, τον Αντώνη Ρεπάνη. Δεν πήγα αλλού.

Με την πανδημία πώς είστε;

Φυλαγόμαστε, για όνομα του Θεού. Ολοι να προσέχουν πρέπει. Με τον γιο μου καμιά βόλτα βγαίνουμε. Εύχομαι να αλλάξουν τα πράγματα.

Το λαϊκό πώς το βλέπετε σήμερα;

Λείπει. Γράφονται τραγούδια, απόδειξη πως όλοι οι νέοι οι καλοί τώρα τα παλιά λένε πάντα. Λείπουν και οι εταιρείες. Εχουν βγει από το παιχνίδι. Υπάρχουν πάντως καλές νέες φωνές. Πάντα το αγαπώ το τραγούδι. Ο λαιμός μου είναι καλά. Δεν υπάρχει «εγώ», πρέπει να είσαι απλός στη δουλειά αυτή.