Η απογείωση

Εχω ένα όνειρο, ότι το 2021 θα είναι διαφορετικό από όσα ζήσαμε τα τελευταία 20 χρόνια. Μια χρονιά που επιτέλους θα βρούμε την ισορροπία μας. Την εθνική και την προσωπική. Χωρίς μελοδραματισμούς. Χωρίς άλλα απότομα πάνω ή κάτω. Μια κανονική χρονιά, που θα ζήσουμε στο μέτρο του δυνατού. Μπορεί το 2020 που μόλις τελείωσε να ήταν κάτι σαν το κερασάκι στην τούρτα μιας ιδιαίτερα ταραχώδους περιόδου. Αλλά και τα προηγούμενα χρόνια δεν υπολείπονταν σε τίποτα. Σαν κάποιος να μας «μούτζωσε» με την είσοδό μας στην ευρωζώνη και μια πλήρως κανονική χρονιά, δεν έχουμε καταφέρει ως χώρα και ως πολίτες της, να απολαύσουμε. Και να σκεφτεί κανείς ότι είμαστε μέλος πλέον του πιο ισχυρού νομίσματος στον κόσμο. Φάνηκε στη χρονιά που φεύγει. Εγινε καταφύγιο ασφαλές σε κάθε λογής επένδυση. Ξεπέρασε το δολάριο, άλλοτε καταφύγιο στις κρίσεις.

Είμαστε μέλος αυτού του κλαμπ που τα μέλη του αναπτύσσονται με διαστημικές ταχύτητες και εμείς ακόμα αναζητούμε την ισορροπία για να τα ακολουθήσουμε.

Από τις υπερβολές της πρώτης περιόδου και την υπερχρέωση κάθε τι δημόσιου και ιδιωτικού, μέχρι τη μετέπειτα σκληρή λιτότητα των Μνημονίων. Και για τέλος έτσι για να μη βαριόμαστε, μια πανδημία.

Μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων έχει περάσει τα καλύτερα της χρόνια χωρίς καμία ισορροπία. Από το παραπλανητικό ζενίθ του άκρατου δανεισμού, στο σκληρό ναδίρ του φουσκωμένου έως και υπερβολικού λογαριασμού που πληρώσαμε και θα πληρώνουμε μέχρι το τέλος της ζωής μας.

Ολα αυτά – με εξαίρεση το τελευταίο την πανδημία – τα περάσαμε όχι γιατί δεν μπορούσαμε ή δεν ήμασταν ως προς τα τυπικά προσόντα έτοιμοι για να ζήσουμε στη «μεγάλη κατηγορία». Το πρόβλημα ήταν στο μυαλό μας. Αυτό αδυνατούσε να προσαρμοστεί. Να αντιληφθεί τις πραγματικές μας δυνατότητες, οι οποίες δεν ήταν να ζούμε σαν νεόπλουτοι. Αλλά να ζούμε στο μέτρο των δυνατοτήτων μας.

Οι περίοδοι μετά από μια κρίση όπως αυτή της πανδημίας δίνουν την ευκαιρία για μια νέα αρχή. Για να ξαναδούμε, τι κοινωνία και τι οικονομία θέλουμε. Πώς θα επιστρέψουμε στον δρόμο της σύγκλισης και όχι της απόκλισης, με τις χώρες που θαυμάζουμε. Την ουσιαστική σύγκλιση. Οχι μόνο την οικονομική. Αλλά κυρίως την πολιτισμική. Να δείξουμε πόσο ωριμάσαμε όλα αυτά τα χρόνια. Πλέον υπάρχουν θέματα που όλοι συμφωνούμε. Περισσότερα για πρώτη φορά από αυτά που διαφωνούμε.

Αν το καλοσκεφτούν οι πολιτικοί μας, θα καταλάβουν τη μεγάλη ευκαιρία που έχουν μπροστά τους να γίνουν μέρος της νέας σύγχρονης ειρηνικής επανάστασης που μπορεί να ξεκινήσει και να αλλάξει τη χώρα μας. Η νίκη κατά της πανδημίας θα είναι νίκη όλων των Ελλήνων. Το κλίμα αισιοδοξίας που θα δημιουργηθεί μπορεί να μας βοηθήσει να αφήσουμε πίσω μας όλα αυτά που μας φαίνονται «βουνά».

Σε αυτή την προσπάθεια δεν πρέπει να αφήσουμε κανέναν πίσω. Ούτε αυτούς που έχασαν τη δουλειά τους, ούτε αυτούς που θα αναγκαστούν να κλείσουν την επιχείρησή τους. Το κρατικό πέπλο προστασίας οφείλει να συνεχίσει να τους καλύπτει και μετά το τέλος της πανδημίας. Να τους δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την εξεύρεση νέων καλά αμειβόμενων θέσεων εργασίας. Να σταθεί στο πλάι νέων επιχειρηματικών προσπαθειών. Ας κρατήσουμε την ανάσα μας. Λίγη υπομονή ακόμα. Με καθυστέρηση 20 ετών, μπορεί η ουσιαστική απογείωση να έρχεται…