Η Λεωφόρος μιας άλλης εποχής

Το γήπεδο της Λεωφόρου αν το κοιτάς από ψηλά, δεν μοιάζει με… σπιρτόκουτο όπως έλεγε ο Κώστας Χατζής. Είναι ένα κομμάτι αθλητικό μέσα στον αστικό ιστό. Ασφυκτιά. Οι δρόμοι και τα γύρω κτίρια, το πνίγουν. Φαίνεται από παντού αυτό. Αλλά ο κόσμος του Παναθηναϊκού το λατρεύει.

Να πρόκειται άραγε για μια γλυκιά νοσταλγία; Αυτή που γυρίζει τον χρόνο πίσω σε πολύ γρήγορο ρυθμό. Πιθανότατα. Στη Λεωφόρο προέκυψαν οι ωραιότερες αναμνήσεων πολλών πράσινων γενεών. Θρίαμβοι στα ντέρμπι. Πανηγυρισμοί για κατάκτηση τίτλων. Ασφαλώς και ευρωπαϊκές πορείες και επιτυχίες απέναντι σε κολοσσούς που μέχρι να συνειδητοποιήσουν πού πατούσαν τα ζαλισμένα αστέρια τους, λύγισαν στο αγωνιστικό κομμάτι. Ακόμη και η Εθνική εκεί υπέγραψε σελίδες δόξας όπως ήταν οι προκρίσεις στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα του ’80 και του 2004.

Αυτά, ωστόσο, ήταν το ένδοξο «χθες». Ο συνηθισμένος ανά διετία ή τριετία γύρος των αναμνήσεων, άρχισε με την επάνοδο του Παναθηναϊκού στην ιστορική του έδρα και το 2-0 επί του ΠΑΣ Γιάννινα. Η νίκη και ο εύκολος τρόπος που ήρθε αυτή, έκαναν αρκετούς να σκεφθούν μονιμοποίηση ή σε κάθε περίπτωση να εξετάσουν το ενδεχόμενο να το έχουν συχνότερα… δίπορτο. Και ΟΑΚΑ και Λεωφόρος! Το Ολυμπιακό Στάδιο δεν είναι πλέον σε μόνιμη βάση ένα χαλί, ενώ και η γεμάτη ρυτίδες πράσινη έδρα έχει τα θεματάκια της στο χορτάρι, κυρίως μπροστά στους πάγκους. Δείχνει λογικό. Παράλογη είναι η επιμονή να παίξει ο Παναθηναϊκός στη Λεωφόρο ένα σημαντικό κομμάτι των αγώνων του. Ναι, ουδείς αμφιβάλλει για το συναισθηματικό δέσιμο και όποιος δεν τα υπολογίζει αυτά περιφέρεται τυφλός και δίχως πυξίδα στους δρόμους της ζωής. Ωστόσο, όλο αυτό είναι ένα παρελθόν. Ο ΠΑΟ που σκέφτεται ήδη την κατασκευή γηπέδου υπερσύγχρονου στον Βοτανικό πρέπει να απαγκιστρωθεί από τέτοιες σκέψεις. Να κοιτά κατά βάση μπροστά. Ο Δώνης, όπως θυμούνται οι περισσότεροι, πάντα ήθελε ένα μεγάλο γήπεδο. Σαν το Ολυμπιακό Στάδιο αλλά όχι ακριβώς αυτό με την τόσο μεγάλη απόσταση αγωνιστικού χώρου και εξεδρών. Το συγκεκριμένο δεν φτιάχτηκε για ποδοσφαιρικούς αγώνες, μολονότι κι αυτό χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για μπάλα. Προσφέρει, ωστόσο, ανέσεις σε όλους όσοι το επισκέπτονται. Παράλληλα, μια ομάδα μεγαλώνει όχι όταν εγκλωβίζεται στα περασμένα αλλά από την ώρα που αποφασίζει κολύμπι στο πέλαγος. Η άπλα του ΟΑΚΑ τέτοια είναι. Εκεί θα μετρήσεις τις δυνάμεις σου. Το έχει επιχειρήσει ο Παναθηναϊκός κι ας μην του βγαίνει πάντα. Αλλά ορισμένοι δεν θέλουν πισωγυρίσματα.

Οι όποιες αποφάσεις ανήκουν στους διοικητικούς. Που πρέπει να ισορροπήσουν ανάμεσα στο συναίσθημα και την πρόοδο.