«Invented Memories» του Γιώργου Αβραμίδη

Οι μουσικές του είναι ένα fusion κλασικής και σύγχρονης τζαζ. Στο τρίτο του προσωπικό άλμπουμ «Invented Memories» πιστοποιεί την άρρηκτη σχέση του με την τζαζ και πηγαίνει ένα βήμα ακόμη παραπέρα. Μελωδίες και τραγούδια που συνδυάζουν jazz ακούσματα με παραδοσιακά στοιχεία κέλτικης μουσικής με την τρομπέτα του Γιώργου Αβραμίδη και τα φωνητικά της Αλεξάνδρας Σιετή να εναλλάσσονται δημιουργώντας τον δικό του μουσικό κόσμο. Μελωδίες και τραγούδια που συνδυάζουν jazz ακούσματα με παραδοσιακά στοιχεία κέλτικης μουσικής. Μουσικός (τρομπετίστας) και συνθέτης συνεργάζεται  με τους Γιάννη Αγγελάκα, τους Polkar και τους Εκμέκ ενώ παράλληλα δημιουργεί τις δικές του μουσικές.

Οπως σημειώνει στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ», πηγή έμπνευσης των «Invented Memories» ήταν «οι καταστάσεις που βίωνα τα τελευταία τρία χρόνια στην προσωπική μου και όχι μόνο ζωή. Οι επινοημένες μνήμες  στην ουσία αφορούν εμπειρίες των τελευταίων τριών ετών “μεταφρασμένες” με έναν δικό μου τρόπο που τις έκαναν ίσως πιο αποδεκτές. Πολλές φορές ασυνείδητα κατασκευάζουμε μνήμες για να μπορέσουμε να ξεπεράσουμε καταστάσεις και να προχωρήσουμε μπροστά. Οταν αντιλήφθηκα ότι μου συνέβη και μένα αυτό, γοητεύτηκα και ήθελα να το εκφράσω μουσικά». Αλλωστε για τον Γιώργο Αβραμίδη οι αναμνήσεις παίζουν σημαντικό ρόλο, στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μας. «Νομίζω όμως πως πάντα πρέπει να κοιτάμε μπροστά και να βελτιωνόμαστε ακολουθώντας την καρδιά μας και κάνοντας αυτά που μας κάνουν ευτυχισμένους. Ετσι φτιάχνουμε νέες  χαρούμενες μνήμες και προχωράμε στη ζωή με μεγαλύτερη αισιοδοξία».

Η σχέση του με τη μουσική άρχισε με τα ντραμς όπως έχει σημειώσει η μητέρα του σε κάποιο ημερολόγιο. «Από 2 – 3 ετών έπαιζα κρουστά χτυπώντας τις κατσαρόλες με κουτάλια. Βοήθησε βέβαια και το ότι ο μεγαλύτερος αδελφός μου ήταν μέλος της φιλαρμονικής του Δήμου Γιαννιτσών από όπου κατάγομαι, και τον είχα σαν πρότυπο. Ηθελα και εγώ να γίνω μέλος της φιλαρμονικής και να παίξω τρομπέτα όπως αυτός. Ετσι κάπως ξεκίνησε αυτός ο δρόμος…».

Οι συνθέσεις του Γιώργου Αβραμίδη δεν έχουν ελληνικές επιρροές. Δεν το αρνείται και το εξηγεί: «Η μεγαλύτερη ίσως, είναι ο κιθαρίστας Mark Knopfler των Dire Straits. Με επηρέασε πολύ η προσέγγιση του στη μουσική γενικότερα. Το πόσο σπουδαίος είναι ο καλός ήχος και το πόσο σημαντικό είναι να καταφέρνεις να “λες” πολλά παίζοντας λίγα. Από εκεί και πέρα σίγουρα επηρεάστηκα από παλιούς τρομπετίστες της τζαζ όπως ο Miles Davis, ο Dizzy Gillespie, αλλά και ο Chet Baker όπως και από νεότερους όπως ο Erik Truffaz. Τα τελευταία χρόνια ακούω περισσότερο ευρωπαϊκή τζαζ. Μου ακούγεται πιο πειραματική οπότε και πιο ζωντανή. Από μικρός άκουγα περισσότερο δυτική μουσική. Με άγγιζε περισσότερο. Την έβρισκα πιο ποιοτική. Δυστυχώς τα τελευταία 30 χρόνια στην Ελλάδα μεσουρανεί το σκυλάδικο αλλά ακόμη και η παραδοσιακή μουσική κατά τη γνώμη μου παρουσιάζονταν με έναν ευτελή τρόπο. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια αλλάζει αυτό με την παρουσία νέων μουσικών οι οποίοι αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερο σεβασμό τη λαϊκή και παραδοσιακή μουσική της Ελλάδας».

Ο ίδιος ορίζει τη μουσική ως τρόπο έκφρασης και επικοινωνίας. «Αυτός που παίζει μουσική μεταδίδει μια ενέργεια η οποία πηγάζει από κάποιο συναίσθημα. Αν δεν υπάρχει συναίσθημα δεν υπάρχει μουσική. Το εκπληκτικό και θαυμαστό είναι ότι πρόκειται για μια παγκόσμια γλώσσα». Ηδη ετοιμάζει νέα τραγούδια, συμμετέχει στον νέο δίσκο του Γιάννη Αγγελάκα και κάνει υπομονή όπως όλοι μας, λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού. «Κάνω υπομονή όπως όλοι μας νομίζω. Ο χειμώνας θα είναι δύσκολος αλλά πιστεύω θα περάσει και αυτό. Το επάγγελμά μας έχει πληγεί πάρα πολύ και πρέπει το κράτος επιτέλους να στηρίξει όλους τους καλλιτέχνες γιατί η επιβίωσή μας είναι το ζητούμενο μέχρι να τελειώσει όλο αυτό».