Λύκος

Η σύνοδος της περασμένης εβδομάδας ολοκλήρωσε ουσιαστικά την εξάμηνη προεδρία της Γερμανίας.

Με ανάμεικτα αποτελέσματα.

Ηταν επιτυχής στον προϋπολογισμό και το Ταμείο Ανάκαμψης. Και καταστροφική στα διεθνή.

Η Ευρώπη έχασε παντού: στη Λιβύη, στην Ανατολική Μεσόγειο, στον Καύκασο, στη Λευκορωσία, στο Αιγαίο – ακόμη κι η Μέρκελ ομολόγησε ότι τα πράγματα δεν πήγαν όπως ήλπιζε…

Αυτή η αποτυχία είναι λυπηρή αλλά και απολύτως αναμενόμενη. Δεν οφείλεται σε ατυχείς συγκυρίες αλλά σε βλακώδεις παραδοχές κι ανεδαφικές επιδιώξεις.

Η Μέρκελ έκανε τη μνημειώδη κουταμάρα να αντιληφθεί τον ρόλο της με την Τουρκία ως διαμεσολαβητή και όχι ως αντίπαλο.

Αποτέλεσμα; Απέτυχε και ως αντίπαλος και ως διαμεσολαβητής.

Παρέσυρε την Ενωση σε μια βαριά και ντροπιαστική ήττα απέναντι σε μια περιφερειακή χώρα β’ διαλογής με μια πολιτική ηγεσία γ’ κατηγορίας.

Η Μέρκελ όμως είναι στο φεύγα. Ενδεχομένως να την ακολουθήσουν σύντομα κι άλλοι φίλοι του Ερντογάν. Ο Σάντσεθ, ο Κόντε, ο Μπορίσοφ…

Επομένως η αποτυχία του εξαμήνου αποτελεί μάθημα για τη συνέχεια. Μια διδαχή εμμονής, επιμονής και υπομονής.

Διότι η Τουρκία μπορεί να ηττηθεί. Τα στηρίγματά της έχουν εξασθενήσει, η οικονομία της είναι στα όρια της αποσταθεροποίησης, τα μέτωπά της πολλαπλασιάστηκαν.

Και η στιγμή είναι τώρα. Δεν ξέρω αν θα ξαναβρεθεί ανάλογη ευνοϊκή συγκυρία μέσα στην επόμενη δεκαετία.

Η ελληνική πλευρά έχει διευρύνει τις συμμαχίες της και (κυρίως) έχει μετατρέψει τις διαφορές της με την Τουρκία σε ευρωτουρκική διαμάχη.

Το κατάλαβε η Μέρκελ και προσπάθησε να το αποφύγει. Ανεπιτυχώς.

Το κατάλαβαν οι Τούρκοι και διαμαρτύρονται. Ανεπιτυχώς.

Γι’ αυτό είναι τώρα η στιγμή να μετατραπεί ένα τακτικό πλεονέκτημα σε στρατηγική ήττα της άλλης πλευράς.

Διότι το ερώτημα δεν είναι αν θα κάτσουμε στο τραπέζι που κλαίγονται οι «δωσίκωλοι» – κάποια στιγμή θα κάτσουμε.

Αλλά ποιος θα έχει το πάνω χέρι.

Ο Μητσοτάκηςεξήγησε ότι «οι κυρώσεις δεν είναι αυτοσκοπός» κι ότι «η απειλή κυρώσεων είναι η καλύτερη μέθοδος για να αλλάξει η Τουρκία συμπεριφορά» (11/12).

Δεν είμαι καθόλου βέβαιος.

Πρώτον, η Τουρκία δεν έχει πρόβλημα συμπεριφοράς. Εχει πρόβλημα στρατηγικής. Και για να αλλάξει στρατηγική πρέπει να ηττηθεί η στρατηγική της.

Δεύτερον, αν δεν χρειάζονται κυρώσεις, τότε γιατί τις συζητάμε; Κουβέντα να γίνεται;

Τρίτον, για ποιον λόγο να αλλάξει στρατηγική ή έστω συμπεριφορά η Τουρκία αν η απειλή δεν αποκτήσει υπόσταση;

Διότι η «απειλή κυρώσεων» ως μέθοδος είναι σαν τον λύκο στο παραμύθι. Φωνάζεις μια φορά «κυρώσεις!». Φωνάζεις δεύτερη φορά «κυρώσεις!».

Την τρίτη έρχεται και σε τρώει ο Ερντογάν.