Η τηλεοπτική «επιστροφή»

Υπάρχει μία σκηνή στο τρίτο επεισόδιο της νέας, μίνι σειράς ντοκιμαντέρ του Netflix «Σουίτα 2806: Η Κατηγορία», που συνοψίζει όλη την προσωπικότητα του Ντομινίκ Στρος-Καν. Μιλάει στην κάμερα η Ντελρίν Μπόιντ, η οποία υπήρξε βοηθός του την εποχή που ήταν ο παντοδύναμος επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου: εκείνη συνέταξε («κλαίγοντας») την επιστολή παραίτησής του στις 18 Μαΐου του 2011, τέσσερις ημέρες αφότου o DSK συνελήφθη στη Νέα Υόρκη κατηγορούμενος για σεξουαλική επίθεση, απόπειρα βιασμού και ομηρεία της Ναφισάτου Ντιάλο, μιας καμαριέρας του ξενοδοχείου Sofitel. «Ολοι έχουμε δύο πλευρές» λέει η Μπόιντ. «Δεν μπορείς να κρατάς τα καλά και να αγνοείς τα άσχημα. Ή να κρατάς τα άσχημα και να αγνοείς τα καλά. Αυτό είναι πολύ άδικο. Συνεπώς, έτσι είναι αυτός ο άνθρωπος. Αυτός είναι συνολικά». Το λαμπρό οικονομικό μυαλό που μπορούσε να παρακάμψει γρήγορα το οποιοδήποτε εμπόδιο, ο άνθρωπος που κρατούσε γερά τα ηνία του ΔΝΤ ενώ ο κόσμος κλυδωνιζόταν από μια διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση, η αλλοτινή «μεγάλη ελπίδα της γαλλικής Αριστεράς». Ο άνθρωπος που θα μπορούσε να είχε γίνει, που θα γινόταν αναμφισβήτητα, πρόεδρος της Γαλλίας. Αν δεν είχε αυτή την άλλη, τη σκοτεινή πλευρά.

Πάνε χρόνια που ο Ντομινίκ Στρος-Καν ζει στο παρασκήνιο, ημιεξόριστος στο Μαρόκο. Οι δημόσιες εμφανίσεις του είναι σπάνιες, το ίδιο και οι δημόσιες παρεμβάσεις του, έχει εφεύρει πια για τον εαυτό του μια άλλη, σαφώς πιο διακριτική, αλλά πάντα πολυτελή ζωή, ως σύμβουλος αφρικανών αρχηγών κρατών: η Αν Σενκλέρ, η διάσημη γαλλίδα δημοσιογράφος που παρέμεινε βράχος του καθ’ όλη τη διάρκεια της περιπέτειας του Sofitel τον εγκατέλειψε το 2012, στο πλευρό του βρίσκεται πια η τέταρτη κατά σειρά σύζυγός του, η γαλλομαροκινή επιχειρηματίας Μιριάμ Λ’ Αουφίρ. Ηταν αυτή η μίνι σειρά ντοκιμαντέρ του Ζαλίλ Λεσπέρ που τον επανέφερε, σε κάθε περίπτωση, στο προσκήνιο, με την πρεμιέρα που έκανε τη Δευτέρα στο Netflix. Και μία δήλωση που έκανε ο ίδιος, μέσω Τwitter, τρεις ημέρες νωρίτερα, με το timing προφανώς να μην είναι τυχαίο: «Ουδέποτε έδωσα τη δική μου εκδοχή των γεγονότων που σημάδευσαν την αποχώρησή μου από την πολιτική ζωή, το έκαναν άλλοι στη θέση μου, παίρνοντας τον λόγο με βάση αποκόμματα του Τύπου, συνεντεύξεις και πραγματικά ή υποτιθέμενα γεγονότα. Ηρθε η ώρα να μιλήσω». Μία ακόμη ανακοίνωση, την Τρίτη, ήρθε να αποκαλύψει περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το (άλλο) ντοκιμαντέρ που προανήγγειλε για το φθινόπωρο του 2021: σκηνοθέτης θα είναι ο δανός Πουλ-Ερικ Χέιλμπουτ, συνδημιουργός μέχρι σήμερα ενός ντοκιμαντέρ γύρω από τον Εντουαρντ Σνόουντεν, ενός φιλμ για το τράφικινγκ μεταναστών στις πόρτες της Ευρώπης και ενός ακόμα για τις επιχειρήσεις που πλουτίζουν εκμεταλλευόμενες στη Δυτική Ευρώπη κακοπληρωμένους εργαζομένους από την Ανατολική Ευρώπη. Την παραγωγή θα αναλάβει μια γαλλική εταιρεία, η Compagnie des taxi-brousse, που έχει στο ενεργητικό της κάπου 350 ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση και 100 διεθνή βραβεία.

Παρ’ όλες, ωστόσο, τις προσπάθειες αντιπερισπασμού του Ντομινίκ Στρος-Καν, το δικό του ντοκιμαντέρ αργεί, και η «Σουίτα 2806» έγινε αμέσως Νο 1 σε τηλεθέαση στο Netflix στη Γαλλία. Ο ίδιος αρνήθηκε να μιλήσει, μιλούν όμως όλοι οι υπόλοιποι, αρχής γενομένης από τη Ναφισάτου Ντιάλο, τη φτωχή μετανάστρια από τη Γουινέα που επέφερε την πτώση του, κατηγορώντας τον για σεξουαλική επίθεση. Το ντοκιμαντέρ ταξιδεύει συνεχώς από το Μανχάταν και το Μπρονξ, το «γιν και το γιανγκ» της Νέας Υόρκης, στο Παρίσι και ξανά στην Ουάσιγκτον (μαζί με ολίγον από Ελλάδα για «κλίμα»…), πηγαινοέρχεται διαρκώς στον χρόνο, ξεκινά από το 1968, την εποχή του γαλλικού Μάη, όταν ο DSK ήταν «ο μόνος παντρεμένος και πιστός» μεταξύ των φίλων του, ένας από τους ελάχιστους φοιτητές που προτιμούσαν να διαβάσουν παρά να πάνε σε κάποιο πάρτι, ένας ήδη ιδιαίτερα φιλόδοξος άνθρωπος που ρωτούσε συχνά τον κολλητό του φίλο τι πίστευε, θα γινόταν υπουργός Οικονομικών ή θα έπαιρνε Νομπέλ Οικονομίας; Και φτάνει μέχρι το σήμερα, καλύπτοντας και την υπόθεση Sofitel (που έληξε τελικά με εξωδικαστικό συμβιβασμό το 2012, και μία συμφωνία αποζημίωσης της Ντιάλο με άγνωστο ποσό), και την υπόθεση Πιροσκά Ναγκί (ενός στελέχους του ΔΝΤ που τον είχε καταγγείλει για παρενόχληση και κατάχρηση εξουσίας το 2008), και την υπόθεση Τριστάν Μπανόν (μιας γαλλίδας δημοσιογράφου που τον κατηγόρησε τον Ιούλιο του 2011 ότι είχε αποπειραθεί να τη βιάσει το 2003) και την υπόθεση του ξενοδοχείου Carlton στη Λίλλη (τον Μάρτιο του 2012, ο Στρος-Καν κατηγορήθηκε για διακεκριμένη μαστροπεία, αθωώθηκε ωστόσο το 2015).

Πέραν της Ναφισάτου Ντιάλο, μιλούν στην κάμερα Αμερικανοί και Γάλλοι, αστυνομικοί και εισαγγελείς, δικηγόροι και δημοσιογράφοι, πολιτικοί και ιερόδουλες, κάποιοι που παραμένουν πεπεισμένοι πως η όλη υπόθεση του Sofitel ήταν στημένη από τον τότε γάλλο πρόεδρο, τον Νικολά Σαρκοζί, που ήθελε να βγάλει νοκάουτ έναν μεγάλο πολιτικό του αντίπαλο, κάποιοι που εξακολουθούν να απαλλάσσουν τον DSK λόγω αμφιβολιών και άλλοι που αναγνωρίζουν αυτό που – παραδόξως – ο γάλλος δημοσιογράφος Ζαν Κατρμέρ έγραφε ήδη από το 2007: «Το μοναδικό πραγματικό πρόβλημα του Στρος-Καν είναι η σχέση του με τις γυναίκες. Υπερβολικά πιεστικός […], φλερτάρει συχνά με την παρενόχληση. Ενα ελάττωμα γνωστό στα μίντια, αλλά για το οποίο δεν μιλάει κανείς (είμαστε στη Γαλλία)…». Αλλα δεν θα πούμε, spoiler δεν θα κάνουμε. Μόνο μία πρόβλεψη: η μόνη «επιστροφή» που μπορεί πια να κάνει ο DSK στη Γαλλία είναι τηλεοπτική.