Ο θρίαμβος δεν είναι δικαίωση του Brexit

Οι σκέψεις μου για το εμβόλιο: θα καταπιώ αυτόν τον χυμό της ελευθερίας με όποια μορφή και αν έρθει. Ενεση; Ναι. Δύο ενέσεις; Ναι, παρακαλώ. Δικαιούμαστε να πούμε πως το εμβόλιο είναι ένα απίστευτα καλό νέο. Και το γεγονός ότι είμαστε η πρώτη χώρα που ενέκρινε το εμβόλιο, άρα ο πρώτος θεματοφύλακας του προαναφερθέντος απίστευτα καλού νέου – ε, λοιπόν, αυτό δίνει την ευκαιρία στο Ηνωμένο Βασίλειο να φανεί θετικό, μεγαλόψυχο, ευγενικό και ενθαρρυντικό προς τις υπόλοιπες χώρες και τα μπλοκ που βρίσκονται ακριβώς πίσω μας σε αυτή την προσπάθεια τερματισμού του ιού που έχει προκαλέσει, και συνεχίζει να προκαλεί, θανάτους, οικονομική καταστροφή, στέρηση της ελευθερίας και της κανονικότητας σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ας περάσουμε τώρα στην εμφάνιση που έκανε την περασμένη Πέμπτη ο Γκάβιν Ουίλιαμσον στο ραδιόφωνο του LBC. «Εκτιμώ απλώς», εκτίμησε ο βρετανός υπουργός Παιδείας, «ότι έχουμε τους καλύτερους ανθρώπους σε αυτή τη χώρα και ότι έχουμε προφανώς την καλύτερη ιατρική ρυθμιστική αρχή, πολύ καλύτερη από εκείνη των Γάλλων, πολύ καλύτερη από εκείνη των Βέλγων, πολύ καλύτερη από εκείνη των Αμερικανών. Αυτό δεν μου προκαλεί καμία έκπληξη γιατί είμαστε μια πολύ καλύτερη χώρα». Και εν τούτοις, αν ισχύει αυτό, εξηγήστε μου πώς γίνεται να έχουμε υπουργό Παιδείας τον Γκάβιν Ουίλιαμσον;

Για να είμαστε βέβαια δίκαιοι, αν ακούσει κάποιος το απόσπασμα, μοιάζει σαν να προσπαθούσε να αστειευτεί. Αλλά η δήλωση «ο υπουργός προσπαθούσε να αστειευτεί» ανήκει στην ίδια κατηγορία με τη δήλωση «ο υπουργός προσπαθούσε να κάνει μπάνιο μια τοστιέρα». Μην το κάνεις, Γκαβ. Θα έχει άσχημη κατάληξη. Οσο για την προσπάθεια πολιτικοποίησης της έγκρισης του εμβολίου, κατ’ οιονδήποτε τρόπο, σε μία εποχή διογκούμενου αντι-εμβολιαστικού συναισθήματος… αυτό μοιάζει ακόμα πιο άγρια αχρείαστο και αντιπαραγωγικό. Προκειμένου να καταστεί αποτελεσματικό το εμβόλιο, πρέπει να νιώσουν διατεθειμένοι να το κάνουν όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι, και οτιδήποτε παίζει με τους διχασμούς στην ήδη ζοφερά πολωμένη εποχή που ζούμε δεν βοηθάει καθόλου.

Πρέπει να είναι κανείς τέρμα ανόητος για να διασταυρώσει τον ρου του Brexit και της Covid, έτσι λοιπόν – αναπόφευκτα – αυτό ακριβώς έκαναν αρκετοί υπουργοί της κυβέρνησης Τζόνσον. Μια ειδική μνεία στον υπουργό Υγείας, Ματ Χάνκοκ, που δήλωσε απολύτως εσφαλμένα πως η έγκριση ήταν τόσο γρήγορη «λόγω του Brexit». Ενα ζήτω, επίσης, στην υπουργό Πνευματικής Υγείας Ναντίν Μόρις, που υποστήριξε πως όλα έγιναν «χάρη στο Brexit». Και ένα σαρκαστικό χειροκρότημα στον ηγέτη της Βουλής των Κοινοτήτων, Τζέικομπ Ρις-Μογκ, που ενημέρωσε τη Βουλή πως «η Γερμανία, η Γαλλία και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες δεν έχουν καταφέρει να κάνουν το ίδιο. Εμείς έχουμε και αποχωρούμε. Βγάλτε μόνοι τα συμπεράσματά σας… είμαι βέβαιος πως ο βρετανικός λαός θα το κάνει».

Υπάρχει μια πολύ παχιά γραμμή ανάμεσα στην εθνική υπερηφάνεια και την εθνική έπαρση, είναι λοιπόν απίστευτο και συνάμα απολύτως πιστευτό που καταφέραμε να βρεθούμε στη λάθος πλευρά. Δεδομένου του αριθμού των ανθρώπων που έχουν χάσει τη ζωή τους εξαιτίας αυτού του ιού σε ολόκληρο τον πλανήτη, το να τον μετατρέπεις σε κάποιου είδους προσπάθεια εξασφάλισης συγκριτικού πλεονεκτήματος έναντι των υπόλοιπων χωρών μοιάζει αλλόκοτο και άκομψο. Μια κυβέρνηση που λέει ψέματα ακόμα και για τα καλά νέα είναι, εξ ορισμού, ένα πολύ κακό νέο.