Η εύκολη ζωή του Αγανακτισμένου

Καταγγέλλει την «απαγόρευση άσκησης του δημοκρατικού του δικαιώματος να διαδηλώνει» και ταυτόχρονα αγανακτεί για την αύξηση των κρουσμάτων. Διαμαρτύρεται που «τα μέτρα πάρθηκαν καθυστερημένα» και μία μέρα πριν ξιφουλκούσε πως «αναστέλλονται οι ατομικές μας ελευθερίες να συναθροιζόμαστε με μια μπίρα στο χέρι στις πλατείες». Διαφωνεί με το «κράτος- τιμωρό που επιβάλλει εξοντωτικά πρόστιμα για παραβίαση των μέτρων» και καταγγέλλει «την αδυναμία της πολιτείας να εφαρμόσει τα μέτρα». Κατακεραυνώνει την κυβέρνηση που «συκοφαντεί την τέχνη» κλείνοντας τις μουσικές σκηνές και παράλληλα αγανακτεί με την «κατάσταση που ξέφυγε στο δεύτερο κύμα της πανδημίας». Δεν υπάρχει πιο εύκολη και ξεκούραστη στάση ζωής από το να είσαι μονίμως αγανακτισμένος. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα η ιδεολογικοποίηση του ατομικού συμφέροντος βαφτίζεται επαναστατική ανυπακοή και χτίζει λαμπρές πολιτικές καριέρες. Ελάχιστα επεξεργασμένες σκέψεις διατυπώνονται ανέξοδα και θολώνουν ένα μήνυμα που έπρεπε να ακούγεται δυνατά: Ζωές βρίσκονται σε κίνδυνο. 600 άνθρωποι παλεύουν στις ΜΕΘ και 100 περίπου συμπολίτες μας φεύγουν κάθε μέρα.

Πολιτικοί και δημοσιολογούντες που ζουν στον μικρόκοσμό τους απαλλαγμένοι από το βάρος της ενσυναίσθησης, κάποιες φορές και από τις κατά τους Μόντι Πάιθον «συμφορές της νοημοσύνης» τοποθετούνται με το βλέμμα στραμμένο στο συμφέρον τους, την επανεκλογή τους ή απλά σε περισσότερα «κλικ». Διαχειριστές της πολιτικής και ποτέ παραγωγοί της, μπορούν και μεγαλουργούν σε μία χώρα, όπου ακριβώς η πολιτική ασκείται με ψυχολογικούς όρους. Κάποιοι δίνουν μάχη στα νοσοκομεία, άλλοι κλείνουν τις επιχειρήσεις τους, ψάχνουν εναγωνίως για φθηνό δάνειο, μπαίνουν σε αναστολή, χάνουν τη δουλειά τους και απέναντι άλλοι αγανακτούν επειδή με 100 νεκρούς την ημέρα απαγορεύτηκαν οι συγκεντρώσεις.

Μία εγωκεντρική μικρόνοια από μια κακομαθημένη μερίδα της κοινωνίας πνιγμένη στην αυτοαναφορικότητά της βυθίζεται στην αυτολύπηση επειδή της απαγορεύτηκε εκτάκτως για μια χρονιά να διαδηλώσει. Τι κι αν δίπλα πεθαίνουν κάθε μέρα συμπολίτες μας μόνοι σε άδεια δωμάτια νοσοκομείων, χωρίς τη δυνατότητα να αποχαιρετίσουν για τελευταία φορά τους αγαπημένους τους ανθρώπους. Τι κι αν νοσοκόμες και νοσοκόμοι αντιλαμβανόμενοι την ευθύνη του λειτουργήματός τους αφήνουν σπίτια και οικογένειες για να πάνε να βοηθήσουν εθελοντικά στα νοσοκομεία της Βόρειας Ελλάδας. Πραγματικά αλληλέγγυοι και όχι στα λόγια και εκ του ασφαλούς. Αλλωστε αυτή η περιπέτεια κατάφερε κάτι μοναδικό. Ξεσκέπασε συμπεριφορές και ανέδειξε ποιοι είναι οι πραγματικοί αλληλέγγυοι και δικαιωματιστές. Ποιοι, πάνω από όλα, σέβονται το δικαίωμα στη ζωή.