Ο Μαραντόνα της αλάνας

Πρώτη φορά το είπε, εδώ στην «Ομάδα», ο Γιώτης Τσαλουχίδης. «Του κάναμε φάουλ σκληρά, ποτέ όμως δεν είπε κουβέντα». Η αναφορά για το ραντεβού των Ελλήνων με την Αργεντινή το ’94. Λίγες ημέρες αργότερα, πάνω-κάτω η ίδια κουβέντα από τον Χόρχε Μπάριος, άλλοτε στέλεχος του Ολυμπιακού και μέσο της Εθνικής Ουρουγουάης. «Οσο δυνατά και να τον παίζαμε, δεν διαμαρτυρόταν. Συνέχιζε να παίζει».

Δύο μέσοι σκληροτράχηλοι που αντιμετώπισαν τον Ντιέγκο είτε τη δεκαετία του ’80, είτε αυτή του ’90. Φανέρωσαν με τον τρόπο τους πολλά για την κοσμοθεωρία του Μαραντόνα. Για το πώς έπαιζε ποδόσφαιρο εκείνη την εποχή, για τον τρόπο που αντιμετώπιζε τους αντιπάλους τους. Και ταυτόχρονα, δίνονται απαντήσεις γιατί κοντά 10 ημέρες μετά τον θάνατό του, η διείσδυση που έχει στο θυμικό του κόσμου είναι μεγάλη, τα αφιερώματα συνεχίζονται, ο πόνος παραμένει αβάσταχτος και οι μεγάλες του στιγμές εξακολουθούν να προβάλλονται στις τηλεοράσεις ολούθε της γης.

Οταν φεύγεις και παίρνεις απόσταση από ένα γεγονός, αντιλαμβάνεσαι με κρύο αίμα τι ακριβώς συμβαίνει. Ο Ντιέγκο Μαραντόνα ήταν ένα φαινόμενο. Οχι μόνον αθλητικό, αλλά και κοινωνικό. Ακούμπησε σε όλες τις τάξεις. Ο θάνατός του λες και άνοιξε το καπάκι ενός μπουκαλιού και ξεχύθηκε όλη η αγάπη του κόσμου για το άδολο, το παλιό ποδόσφαιρο. Μαζί με έντονη μείξη νοσταλγίας. Τότε που ο αθλητισμός ήταν ρομαντικός, χωρίς φτιασιδώσεις, δίχως οικονομικά συμφέροντα ή χορηγίες και κυρίως δεν είχε τα απανωτά παιχνίδια που ξεζουμίζουν τους ποδοσφαιριστές και ξενερώνουν τους θεατές, γιατί συνέχεια βλέπουν ένα φαγητό που διαφέρει μόνο στους πόσους βαθμούς έχει ζεσταθεί. Ο Μαραντόνα ήταν συνώνυμος με την εφηβεία πολλών και επίσης με την τηλεόραση που μετέδιδε αγώνες και κατορθώματα άσων αραιά και πού, έδειχνε μόνο τις μεγάλες διοργανώσεις και εκτόξευε τη φήμη των αληθινά ξεχωριστών. Δεν ξεφύτρωναν τα κανάλια σαν μανιτάρια, δεν θυσιάζονταν όλα στον βωμό της συνδρομητικών ή των χρημάτων. Ο Μαραντόνα δεν έτρεχε. Κάλπαζε. Δεν ντρίμπλαρε τους αντιπάλους. Τους περνούσε σαν σταματημένους. Δεν γοήτευε απλά. Σε έκανε να τον ερωτευθείς! Δεν ήταν ένας… σκιέρ σε σύγχρονο πράσινο χαλί ποδοσφαίρου. Αλλά ένας αρτίστας που τσαλάκωνε τον εαυτό του σε χωράφια και λασπόνερα βγαίνοντας νικητής, που υπερνικούσε και όσους τον βαρούσαν αλύπητα κατά τη διάρκεια ενός ματς, που αντίπαλοί του δεν ήταν μόνον ποδοσφαιριστές αλλά και οι ίδιοι οι κανονισμοί που τότε δεν τον προστάτευαν. Αυτοί που ίσως και για χάρη του άλλαξαν και τώρα οι ταλαντούχοι έχουν τα περιθώρια να προσφέρουν μαγικές στιγμές. Ο Μαραντόνα δεν έκανε θαύματα στα γήπεδα. Ηταν ο ίδιος ένα θαύμα για τον τρόπο που πρόβαλλε μια πτυχή του ποδοσφαίρου που λες και την ξεχάσαμε και τώρα έρχεται πάλι στην επιφάνεια. Αυτή που αληθινά αγαπήσαμε και μας τη θυμίζει το (αθλητικό, μόνο) παρελθόν του Ντιέγκο…