Παράνομος ο εξοπλισμός της Τουρκίας

Είναι γνωστό ότι η Τουρκία κατά τα τελευταία έτη έχει επιδοθεί σε μια πυρετώδη προσπάθεια ενίσχυσης των ενόπλων δυνάμεών της προκειμένου να στηρίξει την επιθετική εξωτερική της πολιτική. Η πολιτική της αυτή, εδώ και αρκετούς μήνες, εκδηλώνεται με συγκεκριμένες παράνομες ενέργειες και απειλές στρεφόμενες κατά των κυριαρχικών δικαιωμάτων και αυτής της ακεραιότητας της Ελλάδας και της Κύπρου, καθώς και με ξεκάθαρες απειλές κατά της ίδιας της Ευρώπης. Το κυριότερο μέτρο απ’ όσα θα έπρεπε να ληφθούν είναι, όπως ζήτησε και ο πρωθυπουργός μας, η διακοπή εφοδιασμού της Τουρκίας με πολεμικά μέσα και υλικά, τα οποία είναι φανερό ότι επιδιώκει να αποκτήσει για επιθετικούς σκοπούς.

Στο αίτημα αυτό της Ελλάδας, η Γερμανία απάντησε πως έχει περιορίσει την παροχή πολεμικού υλικού και ότι η παράδοση των έξι υποβρυχίων που κατασκευάζονται για την Τουρκία δεν μπορεί να ματαιωθεί γιατί η αγορά τους από την τελευταία έχει συμφωνηθεί με σύμβαση του έτους 2009, την οποία η Γερμανία είναι υποχρεωμένη να τηρήσει. Η απάντηση αυτή είναι ηθικά απαράδεκτη και νομικά αβάσιμη.

Ας πάρουμε ένα απλό παράδειγμα από την καθημερινή ζωή. Εάν κάποιος πάει σε οπλοπωλείο προκειμένου να αγοράσει ένα περίστροφο και ζητήσει να του το ετοιμάσουν για να το παραλάβει την επομένη, θα πρέπει να βεβαιώσει προσηκόντως ότι το προμηθεύεται για την ασφάλειά του από εξωτερικό κίνδυνο. Δεν νοείται αγοραπωλησία φονικού όπλου κατόπιν δηλώσεως του αγοραστή ότι το προμηθεύεται για να σκοτώσει ή απειλήσει κάποιον συγγενή ή φίλο του. Το ίδιο ισχύει και αν δεν πει τίποτα, αρχίσει όμως να διαλαλεί ότι θα το χρησιμοποιήσει για τέτοιον σκοπό και ο σχετικός θόρυβος περιέλθει σε γνώση του πωλητή. Υπό τέτοιες συνθήκες ο τελευταίος γίνεται συνένοχος του επίδοξου αγοραστή, αν θελήσει να του παραδώσει το περίστροφο κατά τα συμφωνηθέντα.

Η σύμβαση του 2009 την οποία επικαλείται η Γερμανία είναι μια απλή εμπορική σύμβαση μεταξύ κρατών η οποία διέπεται προφανώς από το γερμανικό δίκαιο και υπόκειται στους περιορισμούς του γενικού διεθνούς δικαίου, επομένως αποκλείεται να έγινε προς εξυπηρέτηση σκοπών επεκτατικών πολιτικών και δη άσκηση βίας και άλλων παράνομων ενεργειών έναντι τρίτων χωρών, ούτε μπορεί να γίνει μια τέτοια χρήση.

Το γερμανικό αστικό δίκαιο έχει εν προκειμένω δύο σχετικές διατάξεις: το άρθρο 242, που ισχύει ήδη από τη θέσπιση του γερμανικού Αστικού Κώδικα το 1900, και το άρθρο 313 που θεσπίστηκε με την αναθεώρηση του έτους 2002, οι οποίες διατάξεις, όπως και τα αντίστοιχα άρθρα (288 και 388) του ελληνικού Αστικού Κώδικα, εκφράζουν διεθνώς κρατούσες γενικές αρχές του δικαίου και ορίζουν η μεν πρώτη ότι ο υπόχρεος προς παροχή οφείλει να την εκπληρώσει, όπως επιβάλλει η καλή πίστη και μέσα στα πλαίσια των συναλλακτικών ηθών, η δε δεύτερη ότι, σε περίπτωση απρόοπτης μεταβολής των συνθηκών, δύναται ο υπόχρεος να αρνηθεί την παροχή. Στην παρούσα περίπτωση, κατά το έτος 2009, η Τουρκία επιζητούσε να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και δεν προέβαινε, εμφανώς τουλάχιστον, σε

επιθετικές ενέργειες και άμεσες απειλές κατά των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου, ούτε έγραφε στα παλαιότερα των υποδημάτων της τις αποφάσεις του ΟΗΕ, των ευρωπαϊκών συλλογικών οργάνων, αλλά και αυτές τις παραινέσεις της ίδιας της κυρίας Μέρκελ. Ηδη όμως έχει προβεί σε εχθρικές πράξεις κατά της Ευρώπης με την απόπειρα βίαιης εισόδου σε αυτήν χιλιάδων μεταναστών προερχομένων από τα πέρατα της υφηλίου, την παρενόχληση γαλλικού πολεμικού πλοίου, την εκστόμιση ύβρεων κατά ευρωπαίων ηγετών και μελών ευρωπαϊκών συλλογικών οργάνων, τη μετατροπή σε τζαμί της Αγίας Σοφίας, την εκδίωξη πλοίων ευρωπαϊκών εταιρειών από την ΑΟΖ της Κύπρου, προσφάτως τη βίαιη κατάληψη της Αμμοχώστου, και σήμερα τη δήλωση προς την Ευρώπη ότι «αν πάτε με τα νερά μας θα ωφεληθείτε, αν όχι θα δείτε τι σας περιμένει!».

Ολα αυτά συνιστούν αναμφισβητήτως απρόσμενη και εκτεταμένη ανατροπή των συνθηκών που υφίσταντο το 2009, ενώ εξάλλου ούτε τα συναλλακτικά ήθη ούτε η καλή πίστη επιτρέπουν την εκτέλεση μιας συμφωνίας η οποία εκ των πραγμάτων θα οδηγήσει μετά βεβαιότητος ή σε κάθε περίπτωση μετά μεγίστης πιθανότητος σε παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και απώλειες της ζωής ανθρώπων-πολιτών ευρωπαϊκών κρατών.

Ο σκοπός της αμυντικής και γενικότερα νόμιμης χρήσης των υποβρυχίων αποτελεί το κύριο δικαιοπρακτικό θεμέλιο της σύμβασης του 2009, γιατί αν ομολογείται ή εκ των πραγμάτων αποδεικνύεται ότι η Τουρκία επιθυμεί την απόκτηση των υποβρυχίων για τη διεξαγωγή επιθετικού πολέμου ή άλλων παρανόμων κατά το διεθνές δίκαιο πράξεων, η σύμβαση θα ήταν άκυρη εξ υπαρχής, εν όψει και των όρων που έθεσε η από Δεκεμβρίου 2008 σχετική απόφαση της Συνόδου Κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και δεν νομίζω ότι η Γερμανία θέλησε να συνάψει άκυρη σύμβαση.

Σε περίπτωση που η Γερμανία ήθελε αρνηθεί να σταματήσει την προμήθεια των υποβρυχίων προς την Τουρκία, η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να ασκήσει αγωγή ενώπιον του αρμοδίου Πρωτοδικείου του Βερολίνου, ζητώντας την ακύρωση της σύμβασης του 2009 ή τη μη εκτέλεσή της, δεδομένου ότι η σύμβαση αυτή έγινε εις βάρος τρίτου και αντίκειται στο γερμανικό και στο διεθνές δίκαιο, αφού αποδεικνύεται ότι η Τουρκία, με την επιθετική εξωτερική πολιτική της, σκοπεύει να τα χρησιμοποιήσει εναντίον της Ελλάδας και της Ευρώπης. Ο αντίκτυπος μιας τέτοιας αγωγής στην κοινή γνώμη όλης της Ευρώπης θα είναι τεράστιος.

Ο Σπύρος Νικολάου είναι σύμβουλος Επικρατείας ε.τ.