Αντιφάσεις και ελλιπής ενημέρωση

Τα ποσοστά των ανθρώπων που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις ότι απαντούν αρνητικά ή με επιφύλαξη για το αν θα εμβολιαστούν κατά του COVID-19 έχουν μεγάλο ενδιαφέρον, παρότι ουδείς γνωρίζει αν θα επιβεβαιωθούν όταν, με το καλό, το δίλημμα γίνει πραγματικό. Είναι αξιοσημείωτο, όμως, ότι τα υψηλά ποσοστά επιφυλάξεων καταγράφονται σε χώρες που έχουν ορισμένα κοινά «συμπτώματα». Ας πάρουμε την πρωταθλήτρια του αντιεμβολιασμού Γαλλία και την Ελλάδα, όπου στις έρευνες διαπιστώνονται συγκλίσεις στην αιτιολόγηση, που σε μεγάλα ποσοστά αφορά τις τυχόν παρενέργειες και τη δυσπιστία απέναντι στις φαρμακευτικές εταιρείες. Συμπτωματικώς (ή και όχι) και τις δυο χώρες έχουν απασχολήσει σκάνδαλα που αφορούσαν τις πρακτικές των φαρμακευτικών εταιρειών, π.χ. για τις προμήθειες των εμβολίων της γρίπης Η1N1 που βαφτίστηκαν «άχρηστες» και για αδήλωτες παρενέργειες φαρμάκων (σκάνδαλο Mediator).

Ταυτοχρόνως, τόσο οι Γάλλοι όσο κι οι Ελληνες είμαστε πρωταθλητές στην υπερκατανάλωση φαρμάκων. Παράδοξο κι όμως αληθινό: οι ίδιοι άνθρωποι που φοβούνται το εμβόλιο καταναλώνουν φάρμακα σαν καραμελάκια, παρότι οι παρενέργειες είναι, όπως και οι θεραπείες, υπόθεση ατομική και ο καθένας μας μπορεί να κινδυνεύσει πραγματικά ακόμη κι από το πιο κοινό χαπάκι που πωλείται ελεύθερα εδώ και δεκαετίες στα μπροστινά ράφια των φαρμακείων. Και, ταυτόχρονα, μπορεί πιο εύκολα να δώσουν στα παιδιά τους από μόνοι τους μια αντιβίωση, παρά να τα εμβολιάσουν για τον HPV που προκαλεί καρκίνο ως και σε εννιά διαφορετικά όργανα του σώματος. Γιατί; Γιατί, μεταξύ άλλων, δεν τους το λένε οι γιατροί τους. Που και στις τάξεις τους έχουν επιφυλακτικούς των εμβολίων.

Μήπως πρέπει, άρα, να σκεφτούμε τι γίνεται λάθος; Ολες αυτές οι αντιφάσεις κάποιο συστημικό πρόβλημα προδίδουν. Η έκτακτη κατάσταση που ζούμε τώρα μπορεί να μην επιτρέπει ατέρμονες διερωτήσεις, αλλά η ανάγκη να πειστεί ο κόσμος να εμβολιαστεί ίσως είναι μια καλή ευκαιρία να αλλάξει σιγά σιγά η αντίληψη για την ενημέρωσή μας. Χωρίς «τσάτρα πάτρα» από ανειδίκευτα πάνελ ή ex cathedra φιρμάνια, αλλά με ουσιαστικό τρόπο. Να αρχίσουμε να ποντάρουμε περισσότερο στον εκπαιδευμένο γιατρό και πολίτη, ασθενή και μη, που, καταλαβαίνοντας περισσότερο τι βάζει στο σώμα του και πώς επωφελείται από την επιστήμη, μπορεί να έχει περισσότερη εμπιστοσύνη σε αυτή και ισχυρότερα «αντισώματα» στον εύκολο τσαρλατανισμό.