Στο μυαλό του Μέσι

Είσαι ο Λιονέλ Μέσι και βλέπεις τη λατρεία του κόσμου προς τον Ντιέγκο Μαραντόνα. Ποιες σκέψεις περνούν από το μυαλό σου;

Σε 721 ημέρες από σήμερα κάνει σέντρα το 22ο Παγκόσμιο Κύπελλο στο Κατάρ. Είναι απολύτως βέβαιο πως οτιδήποτε σχετίζεται με την Αργεντινή εκείνη την περίοδο θα έχει ως επίκεντρο τον Ντιέγκο Μαραντόνα.

«Να κατακτήσουμε τον τίτλο στη μνήμη του», «Να θυμηθούμε τι έκανε το 1986», «Να πάρουμε εκδίκηση για την άδικη ήττα στον τελικό του 1990».

Ολοι, μα όλοι, δίχως ίχνος υπερβολής, θα έχουν στραμμένο το ενδιαφέρον τους στον Λιονέλ Μέσι και την αντίδραση που θα βγάλει απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση.

Θα μπορέσει να σηκώσει το τεράστιο βάρος της ευθύνης απέναντι στους συμπατριώτες του και κυρίως στη μνήμη του Ντιέγκο Μαραντόνα;

Η ιστορία του δεν αφήνει ίχνη αισιοδοξίας ότι μπορεί να τα καταφέρει. Αλλά, πάλι, θα είναι η τελευταία του ευκαιρία. Το τελευταίο του Παγκόσμιο Κύπελλο για να ανταγωνιστεί σε φήμη τον Πίμπε ντε Ορο. Οσα γκολ και να πετύχει, όσους τίτλους κι αν προσθέσει στο βιογραφικό του, αν δεν κατακτήσει το Ιερό Δισκοπότηρο του ποδοσφαίρου πάντοτε θα τον κυνηγά η ρετσινιά της αποτυχίας του στα Μουντιάλ.

Ο θάνατος του Μαραντόνα και οι αντιδράσεις των συμπατριωτών του ίσως προσφέρουν στον αρχηγό της Μπαρτσελόνα το κίνητρο που έψαχνε τόσα χρόνια για να γίνει ο πραγματικός διάδοχος του Ντιεγκίτο.

Δεν είναι εύκολο. Η σκιά του πιο ανθρώπινου θεού θα είναι μεγάλη και θα σκεπάζει κάθε προσπάθεια.

Κάθε λάθος του Μέσι θα μεγαλώνει τον μύθο του Μαραντόνα. «Ο Ντιέγκο θα το έκανε αλλιώς», «Ο Ντιέγκο θα τους νικούσε μόνος του». Κανείς δεν θυμάται πως ο Μαραντόνα ήταν ένας χέστης – κατά δήλωσή του στο βιβλίο «Το χέρι του Θεού» – που ήθελε κοντά του τη μάνα του. Κανείς δεν συγκράτησε τα λόγια του «Δεν ήμουν θεός. Στην ομάδα δεν υπήρχαν ούτε βασιλιάδες ούτε θεοί». Γιατί στους ανθρώπους αρέσουν οι μύθοι για να ταυτίζονται μαζί τους.