Τίτλοι

Τώρα βλέπετε εσείς αυτό το σημερινό «Τα συγκρίναμε» και νομίζετε πως βγήκε μόνο του. Ε, όχι. Για να προκριθεί αυτός ο τίτλος, χρειάστηκε να συσκεφθούν για ώρα μασκοφόροι διευθυντής κι αρχισυντάκτες, σε σωστές φυσικές (και αυθαίρετες ηλεκτρονικές) αποστάσεις, να μετρήσουν λέξεις και γράμματα, ώστε να πάρει στη συνέχεια τη σκυτάλη η μασκοφόρα art director και να σχεδιάσει την υπέροχη πρώτη σελίδα που μόλις είδατε (ή ετοιμάζεστε να δείτε, αν είστε από εκείνους που διαβάζουν την εφημερίδα ανάποδα). Α, και μια λεπτομέρεια: ύστερα έπρεπε το θέμα να γραφτεί.

Κι αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στον Γολγοθά που τράβηξαν οι συνάδελφοι των New York Times. Μέρες ολόκληρες αντάλλασσαν emails τον περασμένο μήνα καμιά δεκαπενταριά συντάκτες από διάφορα τμήματα μέχρι να συμφωνήσουν στον τίτλο που θα έβαζαν την επομένη της εκλογικής αναμέτρησης που είχε χαρακτηριστεί η πιο κρίσιμη στη σύγχρονη ιστορία της χώρας. Το μόνο που γνώριζαν ήταν ότι στη γραπτή δημοσιογραφία ακόμη και τα πιο σημαντικά γεγονότα θέλουν απλούς τίτλους. H φράση «ΜΕΝ WALK ON MOON» της 21^ης Ιουλίου 1969 έχει μείνει στην ιστορία.

Σε περίπτωση που συνέβαινε το απευκταίο, λοιπόν, ο τίτλος θα ήταν «Επικράτησε ο Τραμπ» – κανείς δεν ήθελε να το συζητήσει περισσότερο. Αν επιβεβαιώνονταν τα προγνωστικά, πάλι, το ιστορικό φύλλο της επομένης των εκλογών θα μπορούσε να τιτλοφορείται «Είναι ο Μπάιντεν» ή «Η ώρα του Μπάιντεν», αλλά έτσι δεν θα αναδεικνυόταν αρκετά η ήττα του ανθρώπου που είχε κυριαρχήσει τα τέσσερα προηγούμενα χρόνια. Προτιμήθηκε έτσι η απλή φράση «Ο Μπάιντεν (ρήμα) τον Τραμπ». Ποιο θα ήταν όμως αυτό το ρήμα; Νίκησε; Εδιωξε; Ανέτρεψε; Το πρώτο ήταν επίπεδο, το δεύτερο έβγαζε βία, το τρίτο θύμιζε πραξικόπημα.

Tο εγχείρημα αποδείχθηκε ακόμη πιο δύσκολο, αφού για να ανακηρυχθεί νικητής ο Τζο Μπάιντεν χρειάστηκε να περάσουν τέσσερις ημέρες (και για να παραδεχθεί εμμέσως την ήττα του ο Ντόναλντ Τραμπ, άλλες δεκαέξι). Την επομένη της ιστορικής αναμέτρησης, λοιπόν, οι New York Times αναγκάστηκαν να κυκλοφορήσουν με τίτλο που αναφερόταν στη μεγάλη συμμετοχή και την εξίσου μεγάλη αγωνία (ενώ ΤΑ ΝΕΑ επέλεξαν να αναδείξουν τις «Διχασμένες Πολιτείες»). Η επόμενη αγωνία των αμερικανών συναδέλφων ήταν αν θα έχουν τουλάχιστον εγκαίρως το αποτέλεσμα για το κυριακάτικο φύλλο. Το πρόλαβαν την τελευταία στιγμή. Κι ήταν τέτοια η ανακούφιση για την ουσία, που δεν έκατσαν να σκάσουν για το ρήμα. Ο τίτλος, όπως κι εκείνη την ημέρα του 1969, ήταν η αποθέωση της σαφήνειας και της απλότητας: «BIDEN BEATS TRUMP». Mια ομοβροντία τριών λέξεων, από πέντε γράμματα η καθεμία.

Οσο μεγάλη κρίση κι αν περνάει, όσο χαμηλή αξιοπιστία κι αν εμφανίζεται να έχει σε κάποιες έρευνες, είναι συναρπαστικό πράγμα η δημοσιογραφία. Οχι πάντα. Κι όχι παντού. Εδώ πάντως το παλεύουμε καθημερινά, να είστε σίγουροι.