Βασιβουζούκοι

Βασιβουζούκε, βάρβαρε, εκτόπλασμα, κερκοπίθηκε, ανθρωποφάγε, σχιζοφρενή, ορνιθόρυγχε… Οποιος έχει διαβάσει τις ιστορίες του Τεντέν, του νεαρού δημοσιογράφου που επινόησε ο Βέλγος Ερζέ, θα έχει σίγουρα διασκεδάσει (αν δεν έχει ταυτιστεί) με τον παλιό ναυτικό, καπετάνιο Χάντοκ, ο οποίος οργίζεται συχνά και βρίζει, βρίζει ακατάσχετα. Οι βρισιές στο πρωτότυπο ευτύχησαν και στην ελληνική τους μετάφραση. Το παιχνίδι της απαξίωσης στην πολιτική είναι παλιό, όσο και οι πολιτικές συγκρούσεις. Και πολύ συχνά η απαξίωση εκφράζεται με αντίστοιχες λέξεις, χαρακτηριστικές οργής και απόλυτης απόρριψης των απέναντι. Ακόμα κι αν η απαξίωση αυτή είναι γενικόλογη και πιθανότατα απορρίπτει ιδέες ή την πρακτική εφαρμογή τους, σχεδόν πάντα προσωποποιείται. Είναι οι φορείς των ιδεών και των πολιτικών που μας ενοχλούν, ιδίως όταν μπλέκονται συνέχεια στα πόδια μας. Κι όταν συμβαίνει αυτό, ξυπνάει μέσα μας ένας καπετάνιος Χάντοκ που εκτοξεύει μπινελίκια.

Κάπως έτσι εκτιμώ ότι εκνευρίστηκε και η αντιδήμαρχος στον Δήμο Αθηναίων Αλεξία Εβερτ και σε ένα σχόλιο στο Facebook αποκάλεσε, οργισμένη, τους διαδηλωτές του ΚΚΕ την ημέρα του Πολυτεχνείου «κατσαρίδες» και «τρωκτικά». Ο θυμός της ήταν γνήσιος. Δεν τη γνωρίζω αλλά μαθαίνω ότι είναι αφιερωμένη με πάθος και αυταπάρνηση στους άλλους, σε συγκινητικό βαθμό – κι είναι πάντα αποκαρδιωτικό οι τυφλοί οπαδοί μιας, ουσιαστικά αυταρχικής, ιδεολογίας να αδιαφορούν τόσο προκλητικά για τη δημόσια υγεία. Εντάξει, δεν χρησιμοποίησε τους σωστούς χαρακτηρισμούς, θα μπορούσε να αποκαλέσει τους κουκουέδες σταλινικά απολειφάδια, οπαδούς ολοκληρωτισμών, ανεύθυνους και άλλα, πολιτικώς πιο ακριβή. Αλλά όταν οργίζεσαι, γίνεσαι λίγο καπετάνιος Χάντοκ.

Με τους χαρακτηρισμούς της Αλεξίας Εβερτ εξεμάνησαν στον ΣΥΡΙΖΑ και στο ΚΚΕ και ζητούσαν την παραίτησή της. Εντυπωσιακό. Στον πολιτικό χώρο όπου είναι ανεκτό να βρίζουν τους αντιπάλους τους γερμανοτσολιάδες, ναιναίκους, μερκελιστές, ευρωλιγούρηδες και διάφορα άλλα ωραία συνώνυμα του προδότης, σε αυτούς που γαλουχήθηκαν και εξέλιξαν το σύνθημα «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» για έναν ολόκληρο κλάδων εργαζομένων στη δημόσια τάξη (ο Παζολίνι υμνούσε ποιητικά τους αστυνομικούς ως γνήσια προλετάριους), στους χώρους που ηθικολογικά, με χαρακτηρισμούς, απαξιώνουν όποιους ιδεολογικά τους ενοχλούν, παρεξηγήθηκαν με την Αλεξία Εβερτ.

Και ο δήμαρχος Αθηναίων, Κώστας Μπακογιάννης, δέσμιος της ηθικολογικής ανάγνωσης της ζωής, με μια τιράντα πολιτικής ορθότητας, αντί να υπερασπιστεί την αντιδήμαρχό του, η οποία γνωρίζει ότι χρειαζόταν την ηθική στήριξη, ουσιαστικά την προέτρεψε σε παραίτηση από τη δημόσια σφαίρα – το αντίθετο απ’ ό,τι είχε συμβεί με άλλη αντιδήμαρχο, ελαφρά εκείνη και της τηλεόρασης, που σε σοβαρότερο παράπτωμα και την κάλυψε και την προήγαγε. Κι ύστερα ήρθαν οι απόλυτοι ηθικολόγοι του αριστερού ιερατείου, οι Ρουβίκωνες – ο «Σωτήρ» της επανάστασης. Με πάσο από τη δημοτική αρχή.

ΥΓ. Κι έχεις και την «Αυγή» να επιδίδεται σε χυδαίο λειψανεμπόριο…