Ελεύθερο κάμπινγκ

Με ξύπνησαν γέλια από τη διπλανή σκηνή. Ηταν περίπου εφτά το πρωί. Ετσι κι αλλιώς όταν κάνεις ελεύθερο κάμπινγκ, δεν κοιμάσαι πολύ πιο αργά από τις εφτά και μισή. Σε ξυπνάει ο ήλιος. Δεν θυμάμαι σε ποιο νησί ήταν. Θυμάμαι μόνο την αμμουδιά που ήταν στραμμένη στην ανατολή. Εχουν περάσει σαράντα σχεδόν χρόνια και αυτή η εικόνα πλέει στη μνήμη μου μόνη της, ξεκομμένη, σαν απομεινάρι ενός ναυάγιου, και δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε την περίσταση, ούτε ποιο καλοκαίρι. Λες και όλα τα καλοκαίρια στο Αιγαίο ήταν ένα. Η σκηνή μου κάτω από ένα αλμυρίκι, τα τζιτζίκια, τα τριζόνια και το σώμα μου. Ενα σώμα που δεν κουραζόταν να εκτίθεται στον ήλιο και τον έρωτα. Εκείνο το πρωί με ξύπνησε η ανατολή και τα γέλια. Ο ήλιος χρύσιζε την επιφάνεια της θάλασσας και το δυνατό αντιφέγγισμα μου θάμπωσε τα μάτια, μόλις κατέβασα το φερμουάρ της σκηνής μας. Τα γέλια έρχονταν από την παραλία. Ενα ζευγάρι τουρίστες έμπαιναν εκείνη τη στιγμή γυμνοί στο νερό. Ξεχώριζα μόνο τις σιλουέτες καθώς βυθίζονταν στο απέραντο φως.

Εδώ και δέκα μέρες απαγορεύτηκε η κυκλοφορία τη νύχτα. Ειδικά στη Θεσσαλονίκη ο κορωνοϊός καλπάζει. Οι νεκροί στη χώρα μας ξεπέρασαν τους 1.300, οι διασωληνωμένοι είναι πάνω απο 500 και η ελληνική Αριστερά καταδικάζει με δριμύτητα την απαγόρευση της πορείας του Πολυτεχνείου. Από τη μια ο φόβος ενός μαρτυρικού ασφυκτικού θανάτου και από την άλλη η λιτανεία των συνθημάτων μιας άλλης εποχής. Μιας γενιάς που αλλοπαρμένη από τον απόηχο του Γούντστοκ αμφισβήτησε τα πάντα. Μιας νεότητας που ονειρεύτηκε μια ζωή ελεύθερο κάμπινγκ. Κι ύστερα ήρθαν τα κόμματα. Και αυτή η γενιά παντρεύτηκε, νοικοκυρεύτηκε και έμαθε να μετράει τη ζωή σε συντάξιμα χρόνια. Μπεζ καναπές, μεταξοτυπίες του Μυταρά στον τοίχο και όλα τακτοποιημένα. Τα γενέθλια των παιδιών, το Πάσχα στο χωριό, η επέτειος του γάμου, η επέτειος του Πολυτεχνείου… Ηθη και έθιμα που θεμελιώνουν την ύπαρξή τους και δεν τα εγκαταλείπουν ούτε και με την απειλή της πανδημίας.

Αυτός ο απίστευτος παραλογισμός κάνει τη μοναξιά κάποιων «ανύπαντρων» όπως εγώ διπλάσια. Γιατί κι εγώ κάποτε στοιχήθηκα πίσω από τα ίδια συνθήματα. Κι εγώ έκανα ελεύθερο κάμπινγκ. Κι ακόμα μέσα μου νιώθω να υπάρχει μια παράξενη νοσταλγία για αυτό που δεν κατορθώσαμε σαν γενιά. Μια νοσταλγία για το αδύνατο. Μια «πίστη υπόγεια. Πίστη σε τι; Δεν βρίσκω λόγια», όπως λέει κι ο Σαββόπουλος. Γιατί τώρα πια το βλέπω. Δεν είναι λόγια αυτά που με οδηγεί. Δεν είναι λογικές αποφάσεις. Είναι εικόνες. Εικόνες αινιγματικές και μαγνητικές. Εικόνες σαν αυτή του γυμνού ζευγαριού να βυθίζεται στη χρυσαφένια λάμψη της ανατολής. Σαν επιθυμία και σαν ανάμνηση. Σαν φως απ’ τον Παράδεισο. Σαν όνειρο στο κύμα.

Ο Μιχάλης Ρέππας είναι συγγραφέας και ηθοποιός